De klassieke oudheid zit nog altijd diep verweven in ons dagdagelijkse leven. Dat weet Patrick De Rynck meesterlijk aan te tonen in 70 korte maar snedige stukken.
Het goede leven, tattoos en de Olympische Spelen. Artificiële intelligentie, architectuur en alt-right. Zeus in jeans heeft één groot onze tijd. Jouw leven. Dit boek laat zien hoe wij intens verweven zijn met fenomenen uit de Grieks-Romeinse oudheid.
De oudheid is namelijk niet voorbij, stelt Patrick De Rynck enigszins provocerend. Ze duurt voort. Wat mensen toen bedachten, overwogen en realiseerden, bepaalt mee hoe ons leven eruitziet, hoe wij denken, spreken, handelen.
De 70 snedige stukken in dit boek vormen een helder en slim mozaïek van de oudheid rondom en in ieder van ons. Het resultaat is een geschiedenisboek en tegelijk een leesbril voor onze tijd.
'Een radicaal boek, wat terug naar de wortels, radix in het Latijn. Lees het en graaf dieper.' - Jeroen Olyslaegers
De Grieks-Romeinse oudheid is nu toch al een kleine 2000 jaar geleden. Toch sluimert dit de dag van vandaag nog steeds door in ons dagelijkse leven.
Patrick De Rynck toont aan de hand van talloze voorbeelden dat de Grieks-Romeinse cultuur nog steeds omnipresent is. Omni is afgeleid van het Latijnse "omnis", dat al, geheel of alle(n) betekent. Present komt van "praesens": tegenwoordige tijd.
Deze voorbeelden zijn onderverdeeld in 4 thema's: de "toen ook al"-oudheid, de eloquente oudheid, de hergebruikte oudheid en de fake oudheid.
Zo komen we motto's tegen als "Carpe Diem", leren we alle soorten fobieën kennen, hoe we moeten leven (epicurisme), en de pseudowitte oudheid (er zat net véél kleur in die marmeren beelden).
Interessant boek waardoor we voortaan met nog meer zin voor historie uit de doppen kijken en dus meer achterom kijken. Dat stond in de epiloog. Komt van het Griekse epilogos: besluit.
Had ik dit boek benaderd als iemand die ooit, lang geleden, Latijn op de middelbare school studeerde en nu nostalgisch terug wil denken aan alle kleine ‘weetjes’ waarmee leerkrachten wanhopig probeerden de aandacht van een hele klas te vangen, dan had ik het zeker een charmant boek gevonden. Maar ik las het door een universitaire bril en dan voelt het al snel wat aan als popularisering. Patrick erkent dat zelf ook in zijn epiloog, maar voor mijn gevoel blijft er een heleboel onaangeraakt, terwijl de selectie van onderwerpen soms willekeurig lijkt. Het boek gaf me geregeld het gevoel van een ‘weetjesboek', leuk om te bladeren, maar met een lichtelijke ondertoon van oppervlakkigheid.
Wat me daarnaast intrigeert, is de bijna reflexmatige behoefte om Latijn en zijn geschiedenis te verdedigen. Alsof we telkens iets moeten aanwijzen dat een les voor ons bevat, een morele of intellectuele winst. Ik betrap mezelf daar ook op, eerlijk gezegd. Maar het is een interessant punt van discussie: moet klassieke kennis altijd functioneel zijn, of mag het ook gewoon bestaan om verwondering op te wekken?
Lang over dit boek gedaan, het is dan ook een boek dat je niet in één keer kan uitlezen omdat het non-fictie is. Het zijn telkens heel korte stukjes (binnen 4 hoofdstukken) wat het wel leuk maakt om te lezen omdat het op deze manier wel behapbaar is. Grotendeels boeiende informatie!
O, wat houd ik van dit boek dat de oudheid naar deze tijd brengt. Zeker iets wat jonge mensen zal aanspreken. Een weelde van kennis wordt naar hun generatie gebracht, vanuit ankerpunten die iedereen kent. Patrick de Rynck is een oude favoriet van mij en hij blijft me intrigeren.