What do you think?
Rate this book
La Fille verticale
"Je ne peux pas dire ce qu’est l’amour. Je peux seulement dire ce qu’est la vie quand on aime. Je ne suis qu’un être qui touche et qui a touché. Je ne suis qu’un corps qui pleure et qui suinte. L’amour est factuel. Se lever d’un canapé pour aller sur un lit, c’est déjà dessiner l’amour.
Je vais essayer de dessiner L. mais je ne me souviens de rien, puisque l’amour ne se voit pas. Il est tout entrelacé de rien : le néant d’une odeur de jean, les respirations accélérées, un petit rictus de plaisir et la haine dans les yeux quand on a dit une chose qu’on n’aurait pas dû dire.
Je ne ferai pas l’effort de vous donner les clés. Il n’y en a pas. Il vous faudra juste vous atteler à suivre la même chose que moi. Elle."
La fille verticale raconte la passion entre deux femmes. De fuites en violences, elles dérivent dans Paris la nuit, comme la mémoire roule sans trêve sur les traces d’un amour fou.
Je vais essayer de dessiner L. mais je ne me souviens de rien, puisque l’amour ne se voit pas. Il est tout entrelacé de rien : le néant d’une odeur de jean, les respirations accélérées, un petit rictus de plaisir et la haine dans les yeux quand on a dit une chose qu’on n’aurait pas dû dire.
Je ne ferai pas l’effort de vous donner les clés. Il n’y en a pas. Il vous faudra juste vous atteler à suivre la même chose que moi. Elle."
La fille verticale raconte la passion entre deux femmes. De fuites en violences, elles dérivent dans Paris la nuit, comme la mémoire roule sans trêve sur les traces d’un amour fou.
112 pages, Paperback
Published August 22, 2024
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 39 reviews
March 24, 2025
Een van de beste boeken die ik dit jaar las. Franse literatuur over twee vrouwen die verliefd op elkaar worden, afstoten en aantrekken. Heel intiem geschreven. Viti trekt je met haar zinnen haar kronkelende gedachtewereld in én laat je niet meer los.
Én buitengewoon goed vertaalt door Kiki Coumans. Alsof je een Nederlands boek leest, zo voelt dit.
Én buitengewoon goed vertaalt door Kiki Coumans. Alsof je een Nederlands boek leest, zo voelt dit.
September 26, 2024
je comprend pas l’intérêt…. c’est pas "mauvais" mais vrmt on s’en fout quoi
July 6, 2024
Disons 2,75, parce que la platitude du livre est rattrapée par une très bonne deuxième partie, comme une parenthèse hors de la folie de cet "amour" sans grand intérêt.
April 7, 2025
Deze recensie verscheen eerder op Bevlogen letteren.
De liefde als een blauwe plek.
In Het verticale meisje (2025) van Félicia Viti, vertaald uit het Frans door Kiki Coumans, word je meteen geconfronteerd met een opening die de conventies van het vertellerschap op de proef stelt: “De eerste keer had ik L. gezien als een rijzige kont op een zondagmiddag. Wat kan ik er meer over zeggen dan mijn mateloze zin om haar te neuken, toen ze ogenschijnlijk verstrooid, overduidelijk verstrooid, door het doolhof van het filmhuis liep, en mijn zin om haar te volgen, met gesloten ogen, naar die donkere zaal die mijn leven zou worden.”
Deze directe, bijna brute aanzet zet de toon voor een verhaal dat zich ver verwijderd van romantische idealen en zich richt op de pijnlijke, onophoudelijke realiteit van een complexe (lesbische) relatie. Het verhaal ontvouwt zich als een aaneenschakeling van herinneringen, waarbij fragmenten van een voorbijgegane relatie opduiken, en het onvermijdelijke verlies ervan wordt blootgelegd. De relatie tussen de verteller en L. blijkt niet alleen eindig in pijn, maar vanaf het begin ook getekend door pijn. Het is een dynamiek van voortdurende aantrekkingskracht, afstoting, nabijheid en afstand, die zich niet laat vatten in de veilige kaders van traditionele romantiek. De liefde tussen de twee vrouwen wordt voortdurend verstoord door destructieve patronen, miscommunicatie en een onvermijdelijke pijn die hen blijft achtervolgen.
Wat Het verticale meisje echter een diepere laag geeft, is de verkenning van de vader-kindrelatie die zich met een andere, maar niet minder verontrustende intensiteit ontvouwt. De vader van de verteller, die liever een zoon had gehad, verschijnt als een starre, autoritaire figuur die zijn persoonlijke idealen en verlangens boven het welzijn van zijn dochter plaatst. Gescheiden van de moeder leeft hij in een wereld die slechts zijn eigen normen en perspectieven kent. In plaats van zijn kind te accepteren zoals ze is — bijvoorbeeld als iemand die genderfluïde door het leven gaat — probeert hij haar in te sluiten in het kader dat hij voor haar bedacht heeft. Dit leidt onvermijdelijk tot een situatie van zelfontkenning bij de verteller. Het gemis van een liefdevolle, accepterende vaderfiguur werpt dan ook een constante schaduw over haar zoektocht naar liefde, identiteit en autonomie. Het is niet verwonderlijk dat zij op zoek gaat naar grenzen, moeite heeft haar vader te benaderen en zich verdiept in de complexe dynamiek van familiebanden.
De verteller beschrijft haar liefde voor L. als iets vluchtigs, ontglippends: “Het verticale meisje trekt met haar rug naar je gekeerd haar schoenen aan en kijkt je als een vreemde aan als ze ontwaakt. Ze weigert met je te eten, gaat weg als je achter haar aan gaat, wil dat je achter haar aan gaat om rechtop te blijven. Het verticale meisje is een meisje dat in de lucht opstijgt. Het is het meisje waar je van houdt als het waait. Het verticale meisje is niet meer het meisje die je liggend laat dromen. Ze is aangekleed en ongetemd en ze komt niet meer terug. Het is een droom die vervliegt. Die je zelf creëert. Het is een creatie van je verbeelding.” De liefde die de verteller voor L. voelt, is niet iets tastbaars of blijvends; het is eerder een idee, een vluchtige ervaring die zich steeds opnieuw uitvouwt, alleen om vervolgens weer te vervagen.
Het is deze voortdurende spanning tussen verlangen en onbereikbaarheid die het boek zowel intens als verontrustend maakt. Wat Het verticale meisje vooral bijzonder maakt, is de manier waarop Viti de conventies van het genre omzeilt. In plaats van zich vast te klampen aan de romantische idealen van lesbisch verlangen, deconstrueert de schrijfster het ideaal zonder concessies te doen aan de complexiteit van menselijke relaties. Ze verkent de rauwe, ongemakkelijke waarheden van seksuele en emotionele verlangens en ontrafelt de realiteit van de verteller en L., waarbij de breuk sneller komt dan verwacht. Dit onverwachte, haast onvermijdelijke einde versterkt de pijn van de relatie, zonder dat de lezer in de valkuil van een langzame afbrokkeling valt.
De schrijfstijl van Viti versterkt de rauwe, ongetemperde benadering van het verhaal. Haar fragmentarische, bijna stotterende manier van schrijven roept herinneringen op aan de stijl van Louis-Ferdinand Céline, niet vanwege de thematiek, maar vanwege de ongeregelde structuur van de zinnen. De gedachten van de verteller lijken rechtstreeks uit haar geest te komen, ongepolijst en ongedwongen. Net als bij Céline creëert deze losse stijl een indringende nabijheid, waardoor je het gevoel hebt de innerlijke monoloog van de verteller van dichtbij te ervaren — haar twijfels, onrust en onverhulde emoties vullen de pagina’s met een krachtige intensiteit.
Wat Het verticale meisje uiteindelijk definieert, is de manier waarop het thema’s als seksualiteit, geweld en persoonlijke conflicten benadert zonder zich te verschuilen achter de veilige gordijnen van romantische idealen. Het verhaal ontsnapt aan de vertrouwde paden van traditionele vertelstructuren en kiest ervoor de ongemakkelijke, vaak pijnlijke realiteit van menselijke relaties onbelemmerd te tonen. Het is deze onverbloemde eerlijkheid die het boek zijn rauwe, unieke kracht verleent, en het verhaal een stem geeft die niet gemakkelijk vergeten zal worden.
De liefde als een blauwe plek.
In Het verticale meisje (2025) van Félicia Viti, vertaald uit het Frans door Kiki Coumans, word je meteen geconfronteerd met een opening die de conventies van het vertellerschap op de proef stelt: “De eerste keer had ik L. gezien als een rijzige kont op een zondagmiddag. Wat kan ik er meer over zeggen dan mijn mateloze zin om haar te neuken, toen ze ogenschijnlijk verstrooid, overduidelijk verstrooid, door het doolhof van het filmhuis liep, en mijn zin om haar te volgen, met gesloten ogen, naar die donkere zaal die mijn leven zou worden.”
Deze directe, bijna brute aanzet zet de toon voor een verhaal dat zich ver verwijderd van romantische idealen en zich richt op de pijnlijke, onophoudelijke realiteit van een complexe (lesbische) relatie. Het verhaal ontvouwt zich als een aaneenschakeling van herinneringen, waarbij fragmenten van een voorbijgegane relatie opduiken, en het onvermijdelijke verlies ervan wordt blootgelegd. De relatie tussen de verteller en L. blijkt niet alleen eindig in pijn, maar vanaf het begin ook getekend door pijn. Het is een dynamiek van voortdurende aantrekkingskracht, afstoting, nabijheid en afstand, die zich niet laat vatten in de veilige kaders van traditionele romantiek. De liefde tussen de twee vrouwen wordt voortdurend verstoord door destructieve patronen, miscommunicatie en een onvermijdelijke pijn die hen blijft achtervolgen.
Wat Het verticale meisje echter een diepere laag geeft, is de verkenning van de vader-kindrelatie die zich met een andere, maar niet minder verontrustende intensiteit ontvouwt. De vader van de verteller, die liever een zoon had gehad, verschijnt als een starre, autoritaire figuur die zijn persoonlijke idealen en verlangens boven het welzijn van zijn dochter plaatst. Gescheiden van de moeder leeft hij in een wereld die slechts zijn eigen normen en perspectieven kent. In plaats van zijn kind te accepteren zoals ze is — bijvoorbeeld als iemand die genderfluïde door het leven gaat — probeert hij haar in te sluiten in het kader dat hij voor haar bedacht heeft. Dit leidt onvermijdelijk tot een situatie van zelfontkenning bij de verteller. Het gemis van een liefdevolle, accepterende vaderfiguur werpt dan ook een constante schaduw over haar zoektocht naar liefde, identiteit en autonomie. Het is niet verwonderlijk dat zij op zoek gaat naar grenzen, moeite heeft haar vader te benaderen en zich verdiept in de complexe dynamiek van familiebanden.
De verteller beschrijft haar liefde voor L. als iets vluchtigs, ontglippends: “Het verticale meisje trekt met haar rug naar je gekeerd haar schoenen aan en kijkt je als een vreemde aan als ze ontwaakt. Ze weigert met je te eten, gaat weg als je achter haar aan gaat, wil dat je achter haar aan gaat om rechtop te blijven. Het verticale meisje is een meisje dat in de lucht opstijgt. Het is het meisje waar je van houdt als het waait. Het verticale meisje is niet meer het meisje die je liggend laat dromen. Ze is aangekleed en ongetemd en ze komt niet meer terug. Het is een droom die vervliegt. Die je zelf creëert. Het is een creatie van je verbeelding.” De liefde die de verteller voor L. voelt, is niet iets tastbaars of blijvends; het is eerder een idee, een vluchtige ervaring die zich steeds opnieuw uitvouwt, alleen om vervolgens weer te vervagen.
Het is deze voortdurende spanning tussen verlangen en onbereikbaarheid die het boek zowel intens als verontrustend maakt. Wat Het verticale meisje vooral bijzonder maakt, is de manier waarop Viti de conventies van het genre omzeilt. In plaats van zich vast te klampen aan de romantische idealen van lesbisch verlangen, deconstrueert de schrijfster het ideaal zonder concessies te doen aan de complexiteit van menselijke relaties. Ze verkent de rauwe, ongemakkelijke waarheden van seksuele en emotionele verlangens en ontrafelt de realiteit van de verteller en L., waarbij de breuk sneller komt dan verwacht. Dit onverwachte, haast onvermijdelijke einde versterkt de pijn van de relatie, zonder dat de lezer in de valkuil van een langzame afbrokkeling valt.
De schrijfstijl van Viti versterkt de rauwe, ongetemperde benadering van het verhaal. Haar fragmentarische, bijna stotterende manier van schrijven roept herinneringen op aan de stijl van Louis-Ferdinand Céline, niet vanwege de thematiek, maar vanwege de ongeregelde structuur van de zinnen. De gedachten van de verteller lijken rechtstreeks uit haar geest te komen, ongepolijst en ongedwongen. Net als bij Céline creëert deze losse stijl een indringende nabijheid, waardoor je het gevoel hebt de innerlijke monoloog van de verteller van dichtbij te ervaren — haar twijfels, onrust en onverhulde emoties vullen de pagina’s met een krachtige intensiteit.
Wat Het verticale meisje uiteindelijk definieert, is de manier waarop het thema’s als seksualiteit, geweld en persoonlijke conflicten benadert zonder zich te verschuilen achter de veilige gordijnen van romantische idealen. Het verhaal ontsnapt aan de vertrouwde paden van traditionele vertelstructuren en kiest ervoor de ongemakkelijke, vaak pijnlijke realiteit van menselijke relaties onbelemmerd te tonen. Het is deze onverbloemde eerlijkheid die het boek zijn rauwe, unieke kracht verleent, en het verhaal een stem geeft die niet gemakkelijk vergeten zal worden.
August 29, 2024
c’était l’amour fou, tout en décadence, en espoirs et en furie
July 2, 2025
Niet helemaal mijn ding, maar werkelijk prachtig geschreven.
April 5, 2026
“Ik hou zo vee van haar dat mijn hart haast ontploft. Niets is mooier dan zij, gevaarlijker, wispelturiger.”
-
De eerste zin van het verhaal grijpt je bij de keel, de tweede bij je ding, en de rest van het boek laat je achter in een zachtpaarse vlek zonder winnaars.
-
De eerste zin van het verhaal grijpt je bij de keel, de tweede bij je ding, en de rest van het boek laat je achter in een zachtpaarse vlek zonder winnaars.
March 27, 2026
Eigentijdse beschrijving van een destructieve liefdesrelatie, hoe hoofdpersoon er toch aan verslingerd raakt. De tragiek van oud zeer dat doorschijnt in het falende liefdesleven van hoofdpersoon. Ik aarzel om te schrijven dat het een lesbische liefdesrelatie betreft, want maakt dat uit? Volgens Viti maakt het uit, ze schrijft er over.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
Terwijl ik dit boek lees, lees ik dat tijdens de boekenweek van dit jaar een Utrechtse bibliotheek een middag lang werd bevolkt door ‘zelfschrijvers’ wegens een workshop ‘Pitch je boek’. Fantasy blijkt een favoriet genre onder zelfschrijvers, evenals verhalen over relaties. De workshopleider vertelt dat in Amerika al zo’n zeventig procent van de boeken wordt uitgegeven door de schrijvers zelf. Het wordt door de zelfschrijvers als een interessante markt gezien, Amerika, met social media als medium om aandacht te krijgen voor je boeken. “Want wie wil nog een goede lezer worden? Zenden werd de norm.”, schrijft het artikel. Wie wil er dan nog een goede schrijver worden? Félicia Viti. Overduidelijk. Dit boek gaat minstens evenzeer over taal en stijl als over het verhaal. Eigenlijk is er weinig verhaal, wel veel zinnen zoals deze: “Met moeite trok ik thuis mijn laarzen uit in de zielloze wildernis van vaat die ik niet zou doen, want mijn hoofd was bij andere zaken, gericht op de leegte die verwachting wordt genoemd.” De oorspronkelijke taal van Félicia Viti is Frans, ik lees in de Nederlandse vertaling. Zou dat voor een deel verklaren waarom de taal in dit boek zo uniek overkomt. Het is literair, ik wil bijna zeggen poëtisch in de zin van geconstrueerd, maar Viti’s stijl is te hard om poëtisch te noemen.
Verticaal meisje
“Wat is een verticaal meisje? Het tegenovergestelde van een horizontaal meisje. Van het meisje dat gaat liggen en haar lichaam geeft en zegt ik hou van je. Het verticale meisje trekt met haar rug naar je gekeerd haar schoenen aan en kijkt je als een vreemde aan als ze ontwaakt. Ze weigert met je te eten, gaat weg. Als je achter haar aangaat, wil dat je achter haar aangaat om rechtop te blijven. Het verticale meisje is een meisje dat in de lucht opstijgt. Het is het meisje waar je van houdt als het waait. Het verticale meisje is niet meer het meisje dat je liggend laten dromen. Ze is aangekleed en ongetemd en ze komt niet meer terug. Het is een droom die vervliegt. Die je zelf creëert. Het is een creatie van je verbeelding.“ De lesbische relatie die Viti beschrijft is gewelddadig: “Hoe had ik kunnen vermijden af te glijden als ik er zo rakelings langs scheerde, langs die gekte? Met die dagen van regen en van sneeuw en de maanloze nachten die we hebben doorgebracht. Met coke snuiven, ruziën, vechten, ze heeft me op mijn hoofd geslagen. Ze heeft alles gedaan om ook mij het zwart van de wereld te laten ontdekken. De haat voor de mensen en het leven, die zich van ons af wenden.” “Hier, precies op deze plek, heb ik jouw hand weer in de mijne, verwond. De pleister van de apotheek.”
Corsica
Een boeiende passage in dit boek gaat over de covidperiode. Tijdens een lockdown vertrekt hoofdpersoon naar Corsica, waar ze is opgegroeid; haar vader en oma wonen er nog. Ze beschrijft een totaal ander Corsica dan wat de meeste toeristen kennen als ‘L’Île de la beauté’. “Het is onvoorstelbaar hoe Corsica er in de winter uitziet. Het is niet het fabelachtige universum van ansichtkaarten dat idiote toeristen en meisjes die in mijn bed belanden zich voorstellen. Geen boten, geen doorschijnende zee, maar heel veel gapende gaten in de aarde, dode bladeren en mist. Het is puur naargeestig.” Haar vader woont geïsoleerd in de bergen met schapen, dus ze verblijft bij haar oma. Die is 95 en heeft Alzheimer. De relatie van hoofdpersoon met haar vader is moeizaam. “Het vreemde van mijn vader is dat hij onvermoeibaar zijn best blijft doen om van mij een mislukte versie van hemzelf te maken. Hij oefent zich er zo ingenieus in dat ik me begin af te vragen of ik er niet alleen ben om zijn eigen succes zo gunstig mogelijk te laten uitkomen.” Volgens haar vader: “Schrijven is geen beroep. Ik moet ermee stoppen en doen als andere mensen, de tijd vermalen.” “Ik ben een nutteloos kind. Een last, een denkend volume, een verspilling, dat laat hij me voelen, of erger, dat geeft hij me te verstaan.”
Niet-slager
Om weer terug naar Parijs te komen, moet hoofdpersoon contant geld pikken uit een ijzeren blik dat hij ergens heeft staan. In Parijs woont ze in een straat met veel Afrikaanse slagers. Ze kent de geur van bloed van haar vader die zelf zijn dieren slacht. “(…) hij zal me altijd op een plaats zetten die niet meer bestaat, tussen hem en mij in. In de verte. Het jongensmeisje. Het niet-kind. De niet-slager. (…) Ik heb geen geslacht, geen kracht. Geen invloed op de rest van mijn situatie. Ik breng niets teweeg in het lichaam. Ik kan dat niet, een kind maken in meisjes. Ik heb alleen benen. (…) De liefde voor mijn vader, een groter geslacht. Een herkenning. Als ik een jongen was geweest, zouden de meisjes dan meer van me houden?” Viti beschrijft de vader als een rouwdouwer die zelf slacht en paarden beslaat, die vrouwen gemakkelijk vindt en huilende kinderen grappig, die een wond bij zichzelf hecht zonder verdoving en zonder een kik te geven.
Ziel
“Ik zou willen dat mijn ziel kon worden schoongemaakt zoals vishandel Dejean wordt schoongemaakt. Twee mannen in een blauwe schort, met een blauwe bezem, die er ijsblokjes in zouden gooien om met water de geuren van mijn leven weg te poetsen. Ik zou willen dat ze me reinigen en mijn kraam inklappen. Zodat ik iedere ochtend, iedere dag een frisse start kan maken.” “Mijn straat is een toneelstuk, ieder speelt er zijn rol. Je hebt de schreeuwers. Profetische schreeuwers die talen spreken die ik niet ken, maar die bij sommige mensen op de zenuwen werken; en je hebt de kerels die ‘s nachts met een schuldbewust gezicht pissen als de winkels dicht zijn. Ook ik heb weer op mijn leven gepist. Om echt in de rotzooi te duiken die mijn dagelijks leven uitmaakt. Ik zou de stilte in mij op straat willen uitschreeuwen. Ik kan er maar niet bij. Ik ga haar niet meer zien. Ik vraag me af hoe anderen dat doen. Als iedereen hetzelfde voelt. Onmogelijk om daar achter te komen; we hebben allemaal dezelfde organen, maar we kunnen niet weten of we ook dezelfde gevoelens hebben. Daar ga ik maanden over nadenken. Terwijl zij mij al weggezapt heeft.” “Ik functioneer niet zoals anderen, ik vervang liefdes niet, ik bewaar ze. Ik kan niks weggooien. Niks opruimen. Ik bewaar alles. Ik was niks. Ik loop over vuilnisbakken. En er is niemand die ‘s nachts langskomt om ze op te halen.”
Meisjes
Speelt Viti met het verkleinwoord dat ‘meisje’ is? In het Frans is het ‘fille’, geen verkleining, toch voel je dat Viti ons een ander beeld voorschotelt dat een roze engeltje in tutu: een beeld met slagers met de geur van geronnen bloed. “Ik heb geen grote dromen. Soms kijk ik naar de vervallen muren. De toekomst die erg veel op het verleden lijkt. De feministische uitspraken en hun dubbele betekenis: ‘Vrouwen, het is nooit jullie schuld.’ Hoe zit het dan als het om twee vrouwen gaat? Wat raar om alleen mannen te noemen. Om als vrouwen buitengesloten te worden, om voor de zoveelste keer op de stoep te worden achtergelaten. Ik heb de indruk dat feministen daar niet eens aan denken. Twee vrouwen die vechten, die elkaar slaan. En nooit de schuld van de ander. Het is een ander gevecht. Hoe je in een hartstocht valt. Hoe je je zo pijn kunt doen.” “Mijn moeder is net als de vrienden die nu tegen me zeggen dat ik weg moet gaan bij die meisjes die me pijn doen. Ze zijn niet in staat me te beschermen. Want er bestaat een gebied in het leven dat zonder vrienden, zonder ouders is. Het is een gebied met een warm lichaam en eenvoudige represailles, een gebied dat je in het zand duwt en dat daar plezier in schept, een gebied dat ‘s nachts gaat liggen in de ongelovigheid van de volgende dag. Het is een plaats zonder pyjama.”
Destructief
Hoofdpersoon verliest zich in de destructieve relatie met haar vriendin, inmiddels ex. “Ik kan me alleen nog uitdrukken met de taal van een verlangend en gewelddadig lichaam, en sinds weken wordt alles steeds gewelddadiger en steeds verlangender. De seks, de ruzies, de verzoeningen. Ik verdrink in het asfalt van het 18e (arrondissement in Parijs, red.). Ik ben in de val gelopen van het smerige hok dat haar hoofd is, dat me allerlei gebreken toedicht, allerlei ontrouw, allerlei redenen om me op straat te laten sterven.” Hoofdpersoon beschrijft dat er een soort alter ego in haar huist dat relaties telkens laat mislukken. “Dit dubbele wezen kan ik bijna zien, die ander, die ongelukkige die steeds terugkomt. (…) Steeds als ik verliefd ben, laat ze mijn bestaan uiteen vallen. Die dubbelganger is het gezicht dat aan de andere kant van mijn hoofd zit.” Januskop. “Ik had pijn aan mijn wang van de dag ervoor, of misschien in mijn hart. We hadden weer gevochten. Maar ditmaal iets harder, en met iets meer liefde.” “L. had geprobeerd een fles op mijn hoofd stuk te slaan vanwege een sms’je. Ik zette haar eruit, met blote voeten en in stilte. Alleen het geluid van de klappen.” “Het is hartstochtelijk, seks na een paar klappen. Het is zachter dan gewoonlijk.” “Ik opende mijn ogen om haar lichaam te bekijken, en de blauwe plekken die ik erop heb gemaakt.”
Het einde
Het boek eindigt met het einde van deze destructieve relatie. “Ze laat me huilen. Het is een vreemd gevoel. Beseffen dat er niet van je wordt gehouden. Eindelijk het bewijs krijgen. Vallen. Als een kind.” Nadat Viti de passage over het uit elkaar gaan heeft gepresenteerd, lezen we een korte passage over hoofdpersoon’s vader, hoe die haar na de scheiding met haar moeder negeerde op de dagen dat ze bij hem was, en hoe hij zich uitleefde in het slachten van dieren. Viti suggereert door deze nevenschikking dat hoofdpersoon in haar jeugd heeft geleerd om met verwaarlozing en geweld om te gaan en dat ze daardoor een jaar lang de destructieve relatie kon hebben. Via via hoort hoofdpersoon dat haar ex-geliefde een nieuwe vriendin heeft. “Vrolijk werd me verteld dat ze nu een ander meisje afmaakte. (…) Het geweld was intact en het had niets meer met mij te maken.” “Ik begreep dat haar liefde niet meer was dan een blauwe plek. Een blauwe plek die met de tijd vervaagt. En het leven ging door, niet meer dan wat het was, keihard en soms zacht.”
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
Terwijl ik dit boek lees, lees ik dat tijdens de boekenweek van dit jaar een Utrechtse bibliotheek een middag lang werd bevolkt door ‘zelfschrijvers’ wegens een workshop ‘Pitch je boek’. Fantasy blijkt een favoriet genre onder zelfschrijvers, evenals verhalen over relaties. De workshopleider vertelt dat in Amerika al zo’n zeventig procent van de boeken wordt uitgegeven door de schrijvers zelf. Het wordt door de zelfschrijvers als een interessante markt gezien, Amerika, met social media als medium om aandacht te krijgen voor je boeken. “Want wie wil nog een goede lezer worden? Zenden werd de norm.”, schrijft het artikel. Wie wil er dan nog een goede schrijver worden? Félicia Viti. Overduidelijk. Dit boek gaat minstens evenzeer over taal en stijl als over het verhaal. Eigenlijk is er weinig verhaal, wel veel zinnen zoals deze: “Met moeite trok ik thuis mijn laarzen uit in de zielloze wildernis van vaat die ik niet zou doen, want mijn hoofd was bij andere zaken, gericht op de leegte die verwachting wordt genoemd.” De oorspronkelijke taal van Félicia Viti is Frans, ik lees in de Nederlandse vertaling. Zou dat voor een deel verklaren waarom de taal in dit boek zo uniek overkomt. Het is literair, ik wil bijna zeggen poëtisch in de zin van geconstrueerd, maar Viti’s stijl is te hard om poëtisch te noemen.
Verticaal meisje
“Wat is een verticaal meisje? Het tegenovergestelde van een horizontaal meisje. Van het meisje dat gaat liggen en haar lichaam geeft en zegt ik hou van je. Het verticale meisje trekt met haar rug naar je gekeerd haar schoenen aan en kijkt je als een vreemde aan als ze ontwaakt. Ze weigert met je te eten, gaat weg. Als je achter haar aangaat, wil dat je achter haar aangaat om rechtop te blijven. Het verticale meisje is een meisje dat in de lucht opstijgt. Het is het meisje waar je van houdt als het waait. Het verticale meisje is niet meer het meisje dat je liggend laten dromen. Ze is aangekleed en ongetemd en ze komt niet meer terug. Het is een droom die vervliegt. Die je zelf creëert. Het is een creatie van je verbeelding.“ De lesbische relatie die Viti beschrijft is gewelddadig: “Hoe had ik kunnen vermijden af te glijden als ik er zo rakelings langs scheerde, langs die gekte? Met die dagen van regen en van sneeuw en de maanloze nachten die we hebben doorgebracht. Met coke snuiven, ruziën, vechten, ze heeft me op mijn hoofd geslagen. Ze heeft alles gedaan om ook mij het zwart van de wereld te laten ontdekken. De haat voor de mensen en het leven, die zich van ons af wenden.” “Hier, precies op deze plek, heb ik jouw hand weer in de mijne, verwond. De pleister van de apotheek.”
Corsica
Een boeiende passage in dit boek gaat over de covidperiode. Tijdens een lockdown vertrekt hoofdpersoon naar Corsica, waar ze is opgegroeid; haar vader en oma wonen er nog. Ze beschrijft een totaal ander Corsica dan wat de meeste toeristen kennen als ‘L’Île de la beauté’. “Het is onvoorstelbaar hoe Corsica er in de winter uitziet. Het is niet het fabelachtige universum van ansichtkaarten dat idiote toeristen en meisjes die in mijn bed belanden zich voorstellen. Geen boten, geen doorschijnende zee, maar heel veel gapende gaten in de aarde, dode bladeren en mist. Het is puur naargeestig.” Haar vader woont geïsoleerd in de bergen met schapen, dus ze verblijft bij haar oma. Die is 95 en heeft Alzheimer. De relatie van hoofdpersoon met haar vader is moeizaam. “Het vreemde van mijn vader is dat hij onvermoeibaar zijn best blijft doen om van mij een mislukte versie van hemzelf te maken. Hij oefent zich er zo ingenieus in dat ik me begin af te vragen of ik er niet alleen ben om zijn eigen succes zo gunstig mogelijk te laten uitkomen.” Volgens haar vader: “Schrijven is geen beroep. Ik moet ermee stoppen en doen als andere mensen, de tijd vermalen.” “Ik ben een nutteloos kind. Een last, een denkend volume, een verspilling, dat laat hij me voelen, of erger, dat geeft hij me te verstaan.”
Niet-slager
Om weer terug naar Parijs te komen, moet hoofdpersoon contant geld pikken uit een ijzeren blik dat hij ergens heeft staan. In Parijs woont ze in een straat met veel Afrikaanse slagers. Ze kent de geur van bloed van haar vader die zelf zijn dieren slacht. “(…) hij zal me altijd op een plaats zetten die niet meer bestaat, tussen hem en mij in. In de verte. Het jongensmeisje. Het niet-kind. De niet-slager. (…) Ik heb geen geslacht, geen kracht. Geen invloed op de rest van mijn situatie. Ik breng niets teweeg in het lichaam. Ik kan dat niet, een kind maken in meisjes. Ik heb alleen benen. (…) De liefde voor mijn vader, een groter geslacht. Een herkenning. Als ik een jongen was geweest, zouden de meisjes dan meer van me houden?” Viti beschrijft de vader als een rouwdouwer die zelf slacht en paarden beslaat, die vrouwen gemakkelijk vindt en huilende kinderen grappig, die een wond bij zichzelf hecht zonder verdoving en zonder een kik te geven.
Ziel
“Ik zou willen dat mijn ziel kon worden schoongemaakt zoals vishandel Dejean wordt schoongemaakt. Twee mannen in een blauwe schort, met een blauwe bezem, die er ijsblokjes in zouden gooien om met water de geuren van mijn leven weg te poetsen. Ik zou willen dat ze me reinigen en mijn kraam inklappen. Zodat ik iedere ochtend, iedere dag een frisse start kan maken.” “Mijn straat is een toneelstuk, ieder speelt er zijn rol. Je hebt de schreeuwers. Profetische schreeuwers die talen spreken die ik niet ken, maar die bij sommige mensen op de zenuwen werken; en je hebt de kerels die ‘s nachts met een schuldbewust gezicht pissen als de winkels dicht zijn. Ook ik heb weer op mijn leven gepist. Om echt in de rotzooi te duiken die mijn dagelijks leven uitmaakt. Ik zou de stilte in mij op straat willen uitschreeuwen. Ik kan er maar niet bij. Ik ga haar niet meer zien. Ik vraag me af hoe anderen dat doen. Als iedereen hetzelfde voelt. Onmogelijk om daar achter te komen; we hebben allemaal dezelfde organen, maar we kunnen niet weten of we ook dezelfde gevoelens hebben. Daar ga ik maanden over nadenken. Terwijl zij mij al weggezapt heeft.” “Ik functioneer niet zoals anderen, ik vervang liefdes niet, ik bewaar ze. Ik kan niks weggooien. Niks opruimen. Ik bewaar alles. Ik was niks. Ik loop over vuilnisbakken. En er is niemand die ‘s nachts langskomt om ze op te halen.”
Meisjes
Speelt Viti met het verkleinwoord dat ‘meisje’ is? In het Frans is het ‘fille’, geen verkleining, toch voel je dat Viti ons een ander beeld voorschotelt dat een roze engeltje in tutu: een beeld met slagers met de geur van geronnen bloed. “Ik heb geen grote dromen. Soms kijk ik naar de vervallen muren. De toekomst die erg veel op het verleden lijkt. De feministische uitspraken en hun dubbele betekenis: ‘Vrouwen, het is nooit jullie schuld.’ Hoe zit het dan als het om twee vrouwen gaat? Wat raar om alleen mannen te noemen. Om als vrouwen buitengesloten te worden, om voor de zoveelste keer op de stoep te worden achtergelaten. Ik heb de indruk dat feministen daar niet eens aan denken. Twee vrouwen die vechten, die elkaar slaan. En nooit de schuld van de ander. Het is een ander gevecht. Hoe je in een hartstocht valt. Hoe je je zo pijn kunt doen.” “Mijn moeder is net als de vrienden die nu tegen me zeggen dat ik weg moet gaan bij die meisjes die me pijn doen. Ze zijn niet in staat me te beschermen. Want er bestaat een gebied in het leven dat zonder vrienden, zonder ouders is. Het is een gebied met een warm lichaam en eenvoudige represailles, een gebied dat je in het zand duwt en dat daar plezier in schept, een gebied dat ‘s nachts gaat liggen in de ongelovigheid van de volgende dag. Het is een plaats zonder pyjama.”
Destructief
Hoofdpersoon verliest zich in de destructieve relatie met haar vriendin, inmiddels ex. “Ik kan me alleen nog uitdrukken met de taal van een verlangend en gewelddadig lichaam, en sinds weken wordt alles steeds gewelddadiger en steeds verlangender. De seks, de ruzies, de verzoeningen. Ik verdrink in het asfalt van het 18e (arrondissement in Parijs, red.). Ik ben in de val gelopen van het smerige hok dat haar hoofd is, dat me allerlei gebreken toedicht, allerlei ontrouw, allerlei redenen om me op straat te laten sterven.” Hoofdpersoon beschrijft dat er een soort alter ego in haar huist dat relaties telkens laat mislukken. “Dit dubbele wezen kan ik bijna zien, die ander, die ongelukkige die steeds terugkomt. (…) Steeds als ik verliefd ben, laat ze mijn bestaan uiteen vallen. Die dubbelganger is het gezicht dat aan de andere kant van mijn hoofd zit.” Januskop. “Ik had pijn aan mijn wang van de dag ervoor, of misschien in mijn hart. We hadden weer gevochten. Maar ditmaal iets harder, en met iets meer liefde.” “L. had geprobeerd een fles op mijn hoofd stuk te slaan vanwege een sms’je. Ik zette haar eruit, met blote voeten en in stilte. Alleen het geluid van de klappen.” “Het is hartstochtelijk, seks na een paar klappen. Het is zachter dan gewoonlijk.” “Ik opende mijn ogen om haar lichaam te bekijken, en de blauwe plekken die ik erop heb gemaakt.”
Het einde
Het boek eindigt met het einde van deze destructieve relatie. “Ze laat me huilen. Het is een vreemd gevoel. Beseffen dat er niet van je wordt gehouden. Eindelijk het bewijs krijgen. Vallen. Als een kind.” Nadat Viti de passage over het uit elkaar gaan heeft gepresenteerd, lezen we een korte passage over hoofdpersoon’s vader, hoe die haar na de scheiding met haar moeder negeerde op de dagen dat ze bij hem was, en hoe hij zich uitleefde in het slachten van dieren. Viti suggereert door deze nevenschikking dat hoofdpersoon in haar jeugd heeft geleerd om met verwaarlozing en geweld om te gaan en dat ze daardoor een jaar lang de destructieve relatie kon hebben. Via via hoort hoofdpersoon dat haar ex-geliefde een nieuwe vriendin heeft. “Vrolijk werd me verteld dat ze nu een ander meisje afmaakte. (…) Het geweld was intact en het had niets meer met mij te maken.” “Ik begreep dat haar liefde niet meer was dan een blauwe plek. Een blauwe plek die met de tijd vervaagt. En het leven ging door, niet meer dan wat het was, keihard en soms zacht.”
January 26, 2025
C'est répétitif, le livre nous raconte une relation toxique via le prisme du sexe et de la violence. Ça partait bien mais l'autrice a voulu forcer le trait pour bien faire entrer dans la tête du lecteur que L. est une femme toxique et la narratrice une âme blessée d'amour. On se retrouve donc avec des scènes de violences psychiques et physiques à chaque page, idem pour les scènes de sexe plus ou moins crues. L'intérêt retombe bien vite et on se prend à attendre la fin de cette histoire d'emprise que l'autrice nous vend comme une histoire d'amour tragique.
Je n'ai pas trouvé d'intérêt à cette histoire autre que la plongée voyeuriste dans un couple malsain dont on attend rien.
Je n'ai pas trouvé d'intérêt à cette histoire autre que la plongée voyeuriste dans un couple malsain dont on attend rien.
December 20, 2024
Bon, je suis passée à côté.
Je me suis forcée à finir, le livre étant court.
Je comprend son enjeu, la volonté de montrer une relation toxique, les racines paternelles… mais ça ne m’a pas touchée.
Pas pour moi finalement mais ce livre a certainement son public !
Je me suis forcée à finir, le livre étant court.
Je comprend son enjeu, la volonté de montrer une relation toxique, les racines paternelles… mais ça ne m’a pas touchée.
Pas pour moi finalement mais ce livre a certainement son public !
Read
November 7, 2025'Daarna sliep ik op haar. Omdat ik van haar hou en omdat het mooi is om mensen van wie je houdt plat te drukken. Dan gaan ze niet weg en kun je rustig slapen.'
September 29, 2024
(4.5)
Certainement pas une lecture pour tout le monde, mais définitivement une lecture pour moi. Passé l'incipit (probablement) volontairement provocateur, ce sont des fragments de temps, dont on se souvient en songeant à une relation passée. J'aime l'idée d'aller au-delà de l'idéal du désir lesbien pur et de se réapproprier des éléments comme la sexualité et la violence, pour raconter nos propres histoires, aussi tragiques et "moches" qu'elles puissent être.
Heureux de voir un tel livre publié chez Gallimard. J'ai hâte de voir la suite des projets de l'auteure !
Certainement pas une lecture pour tout le monde, mais définitivement une lecture pour moi. Passé l'incipit (probablement) volontairement provocateur, ce sont des fragments de temps, dont on se souvient en songeant à une relation passée. J'aime l'idée d'aller au-delà de l'idéal du désir lesbien pur et de se réapproprier des éléments comme la sexualité et la violence, pour raconter nos propres histoires, aussi tragiques et "moches" qu'elles puissent être.
Heureux de voir un tel livre publié chez Gallimard. J'ai hâte de voir la suite des projets de l'auteure !
April 19, 2025
Ja, ik heb het twee keer gelezen. Ik had de Franse versie blijkbaar vorig jaar al gekocht (waarschijnlijk in Frankrijk), en vorig weekend bracht ik de Nederlandse vertaling mee. Elk van de drie delen las ik eerst in het Frans, vervolgens dat deel eerst opnieuw in het Nederlands, alvorens naar het volgende deel over te gaan. (L. De naam van de geliefde, leest in het Frans als het voornaamwoord ‘elle’ (zij), wat een onvertaalbare extra dimensie geeft in het oorspronkelijke Frans.)
Het is lastig om te bespreken, dit boek. Niet wat betreft schrijfstijl (zowel het Frans als de Nederlandse vertaling zijn prachtig), maar de inhoud, die ik precies anders lees dan wat ik her en der zie opduiken. Ik weet het, mijn principe is dat alles kan in fictie, maar dat wil niet zeggen dat het kritisch denkvermogen plots moet uitgeschakeld worden.
Want ik begrijp de fascinatie niet met toxische relaties.
Want ik begrijp niet hoe iedereen het heeft over “dit is wat echte liefde is”.
Op het einde wordt het zelfs pure stalking. "In een opwelling heb ik een vliegtuig genomen. De liefde. Dat is liefde. Pure waanzin. Naar iemand vliegen die niet van je houdt." Maak van de verteller een man, en pantoffelhelden zoals Acid verspreiden zijn gegevens op het wereldwijde web zodat hij kan gelyncht worden. Viti alludeert overigens zelf op de ambiguïteit ("de feministische uitspraken en hun dubbele betekenis").
Als fictie was het boeiend. Maar in een realiteit was dit op een opeenstapeling van rode vlaggen.
Het is lastig om te bespreken, dit boek. Niet wat betreft schrijfstijl (zowel het Frans als de Nederlandse vertaling zijn prachtig), maar de inhoud, die ik precies anders lees dan wat ik her en der zie opduiken. Ik weet het, mijn principe is dat alles kan in fictie, maar dat wil niet zeggen dat het kritisch denkvermogen plots moet uitgeschakeld worden.
Want ik begrijp de fascinatie niet met toxische relaties.
Want ik begrijp niet hoe iedereen het heeft over “dit is wat echte liefde is”.
Op het einde wordt het zelfs pure stalking. "In een opwelling heb ik een vliegtuig genomen. De liefde. Dat is liefde. Pure waanzin. Naar iemand vliegen die niet van je houdt." Maak van de verteller een man, en pantoffelhelden zoals Acid verspreiden zijn gegevens op het wereldwijde web zodat hij kan gelyncht worden. Viti alludeert overigens zelf op de ambiguïteit ("de feministische uitspraken en hun dubbele betekenis").
Als fictie was het boeiend. Maar in een realiteit was dit op een opeenstapeling van rode vlaggen.
May 23, 2025
'Félicia Viti’s debuutroman is één en al seks – precies zoals je in Frankrijk hoort te debuteren.'
Het verticale meisje kwam uit bij het prestigieuze uitgevershuis Gallimard en werd ook meteen bekroond met de Prix Sade én genomineerd voor een paar andere literaire prijzen. In het persbericht ronkt de Nederlandse uitgever dat Félicia Viti een jonge schrijver is (ze is 35 – alles is relatief), en dat die prijs en die nominaties zeldzaam zijn voor een debuut.
(DM)
‘(…) gericht op de leegte die verwachting wordt genoemd’
‘Het verdwijnen. Om zich te geven.’
‘Liefde is relatief, het gaat om het verhaal dat je jezelf vertelt. Het is een plaats die zich aan de grens van de werkelijkheid bevindt. Tastbaar is vooral dat wat je in handen hebt, in de lichamen.’
‘Hij hecht erg aan de regie van zijn ongeluk.’
Het verticale meisje kwam uit bij het prestigieuze uitgevershuis Gallimard en werd ook meteen bekroond met de Prix Sade én genomineerd voor een paar andere literaire prijzen. In het persbericht ronkt de Nederlandse uitgever dat Félicia Viti een jonge schrijver is (ze is 35 – alles is relatief), en dat die prijs en die nominaties zeldzaam zijn voor een debuut.
(DM)
‘(…) gericht op de leegte die verwachting wordt genoemd’
‘Het verdwijnen. Om zich te geven.’
‘Liefde is relatief, het gaat om het verhaal dat je jezelf vertelt. Het is een plaats die zich aan de grens van de werkelijkheid bevindt. Tastbaar is vooral dat wat je in handen hebt, in de lichamen.’
‘Hij hecht erg aan de regie van zijn ongeluk.’
January 27, 2025
Malgré une écriture élaborée et souvent poétique, le livre manque d’une fluidité et peine à créer des liens entre le lecteurs et ses personnages.
Abordant des thèmes aussi difficile que les relations toxiques, le suicide, les rapports filiales difficiles, le désamour est la trame de ce livre. L’autrice ne nous ménage pas, mais la réalité non plus et La fille verticale ne cesse de nous le rappeler.
Un choix des mots maîtrisé, une langue honnête et percutante permettent à ce roman de se relever. D’autant plus que la 2e partie nous permet de mieux comprendre ce personnage qui ne semblait aller alors nul part au début du roman.
Abordant des thèmes aussi difficile que les relations toxiques, le suicide, les rapports filiales difficiles, le désamour est la trame de ce livre. L’autrice ne nous ménage pas, mais la réalité non plus et La fille verticale ne cesse de nous le rappeler.
Un choix des mots maîtrisé, une langue honnête et percutante permettent à ce roman de se relever. D’autant plus que la 2e partie nous permet de mieux comprendre ce personnage qui ne semblait aller alors nul part au début du roman.
May 12, 2025
2,5/5
Je n’ai sans doute pas tout compris, mais j’ai surtout eu la sensation d’être face à un écrit qui se « voulait » littéraire. Qui cherchait à l’être.
Comme un texte volontairement compliqué, intello et flou, mettant en parallèle une relation amoureuse toxique et destructrice avec un lien paternel violent (mais peu développé.)
Un roman qui m’a semblé être écrit pour le narrateur mais pas pour le lecteur.
Je n’ai sans doute pas tout compris, mais j’ai surtout eu la sensation d’être face à un écrit qui se « voulait » littéraire. Qui cherchait à l’être.
Comme un texte volontairement compliqué, intello et flou, mettant en parallèle une relation amoureuse toxique et destructrice avec un lien paternel violent (mais peu développé.)
Un roman qui m’a semblé être écrit pour le narrateur mais pas pour le lecteur.
August 25, 2024
Une histoire d'amour toxique épuisée... et épuisante. En décortiquant son histoire avec son ancienne petite-amie, l'autrice met en exergue les points de rupture qui, surprise, étaient des red flags fluorescent dès le départ.
Les questionnements autour de son rapport avec son père sauvent un peu le récit, même si la corrélation des deux dans le récit est loin d'être fluide. Dommage.
Les questionnements autour de son rapport avec son père sauvent un peu le récit, même si la corrélation des deux dans le récit est loin d'être fluide. Dommage.
October 31, 2025
"Je n'ai pas de sexe, pas de force. Pas d'impact sur le reste de ma situation. Je n'agis pas dans le corps. Je ne peux pas, moi, faire d'enfant à l'intérieur des filles. J'ai juste des jambes. Deux jambes qui marchent et qui portent tout le reste de mon corps pour m'emmener ailleurs."
"Et la vie a continué, bornée à elle-même, brutale et parfois douce."
Ahiii this is really what life does
"Et la vie a continué, bornée à elle-même, brutale et parfois douce."
Ahiii this is really what life does
October 30, 2024
J'ai lu ici des critiques dures sur ce livre mais pour ma part j'ai beaucoup aimé. Le ton, l'écriture hachurée, les sentiments qui se bousculent, les mots qui restent pris dans la gorge et qu'on n'arrive pas à sortir. Et puis l'amour inconditionnel et irrationnel. C'est douloureux et doux à la fois. Un très beau et fort roman. 4.5
December 27, 2024
J’ai bien aimé parce que c’est léger et rapide à life - parfois on sent que la violence essaye d’être glorifiée mais c’est un peu surfait
Il manquait quelque chose je crois, peut être dans la narration
Je ne pense pas que je m’en souviendrais mais c’était chouette
Il manquait quelque chose je crois, peut être dans la narration
Je ne pense pas que je m’en souviendrais mais c’était chouette
May 19, 2025
3.5*
"Liefde is relatief, het gaat om het verhaal dat je jezelf erover vertelt. Het is een plaats die zich aan de grens van de werkelijkheid bevindt. Tussen het tastbare deel en dat wat je projecteert."
"Liefde is relatief, het gaat om het verhaal dat je jezelf erover vertelt. Het is een plaats die zich aan de grens van de werkelijkheid bevindt. Tussen het tastbare deel en dat wat je projecteert."
July 30, 2025
J’ai beaucoup aimé l’écriture qui est très poétique, les passages annexes au récit, sur la famille par exemple m’ont beaucoup plus. En revanche j’ai franchement détesté le reste, j’ai trouvé le discours sur les femmes hyper misogyne, violent, les descriptions physiques empreintes de male gaze.
January 26, 2026
un peu séduite par ce genre d'histoire d'amour-violence et les descriptions de sexe mais bon ça ne mène à rien
et quand ça devient trop parisien et trop psychanalytique c lourdaud comment ça elle bz les femmes comme un homme pcq elle est son père en raté ??
et quand ça devient trop parisien et trop psychanalytique c lourdaud comment ça elle bz les femmes comme un homme pcq elle est son père en raté ??
September 11, 2024
Y'a vraiment une diff entre lesbianisme et homosexualité c pas des cracks les amis...
December 5, 2024
2 constat: Je ne suis pas lesbienne. Je suis sans doute passé à côté de ce livre
December 23, 2024
Superbe écriture... relation tellement malsaine. Livre court, mais répétitif.
January 9, 2025
L’écriture est incisive et hachurée, ce qui fonctionne bien ici, ça sauve un peu le reste. Mais en dehors de ça c’est une histoire vue et revue, qui a tendance à glorifier la violence et les relations toxiques au sein des relations lesbiennes à mon goût.
Comme si les lesbiennes n’aiment jamais aussi bien que lorsqu’elles s’aiment mal.
Comme si les lesbiennes n’aiment jamais aussi bien que lorsqu’elles s’aiment mal.
May 1, 2025
Describes feelings of love and pain and sex and hurt intensely / but hard to follow..
June 17, 2025
fausse fin parce que l’écriture est tellement abjecte. bref un roman sur ces white girls qui veulent s’inventer des combats. nous soufflâmes.
Displaying 1 - 30 of 39 reviews