The Crimsons'

by Ladys, ลาดิด, Por Thunwarath (Illustrator)

คณะละครสัตว์ เดอะ คริมสันส์
ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่การแสดงแสนตระการตา
เรามีสิงโต มีเสือ มีช้าง มีม้า…อะไรนะ มนุษย์หรือ
ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน…มนุษย์ เราก็มี

เครเดนซ์ จอย ช่างภาพฝีมือดี
ได้พบกับ แอนน์ เลวอง นักแสดงแห่งโรงละคร
ไฟแห่งการประท้วงต่อต้านการทารุณสัตว์กำลังลุกโชน
เงินค่าตั๋วหลั่งไหลมาจากคนดูผู้ร่ำรวย

“ส่วนคุณคริมสันส์ ฉันว่า…เขาก็สุขสบายดี”

คำเตือน : เนื้อหาต่อไปนี้ มีการพูดถึง หรืออาจตีความได้ถึง คำพูด ความคิด และการแสดงพฤติกรรมที่รุนแรง การทำร้ายร่างกาย การเสียชีวิต การทำร้ายตนเอง การฆ่าตัวตาย การทารุณกรรมสัตว์ การตายของสัตว์ และเลือด

Genres: Fiction

178 pages, Paperback

Published March 1, 2024

About the author

Associated Names:
* Ladys
* ลาดิด

Reviews

[p. · Rating 4 out of 5]

The Crimsons' is a Thai novella set in this imaginary town, telling the stories of two different women: Anne and Credence. One is a member of the town's most hated circus. The other is a mysterious photographer. What the two have in common is that they're both trying to find their ways under the oppressive circumstances they're trapped in.
This is a story about love in times when one can't afford to love, about human survival in times when money is more valued than life. The whole book is basically one explicit critique of capitalism. It's raw. It's thrilling. It's heart-wrenching. As always, LADYS' language is very engaging and beautiful. She's one of my favorite Thai authors for a reason!
I really wanted to give this book 5 stars, but I think it is still a tiny bit lacking--just a tiny, tiny bit. The pacing of the first part is a little too slow for my liking. Also, because The Crimsons' is very plot-driven, I feel like it lacks soul at times, if that makes sense? I believe the main charm in LADYS' works is how soulful they all feel, almost like the texts are alive and speaking to the readers directly. I don't feel that with The Crimsons' as much as I did with the author's previous pieces. Nevertheless, this is undoubtedly a well-written novella.

[Mirai · Rating 5 out of 5]

เป็นเรื่องราวการพบกันระหว่างช่างภาพสาวลึกลับ 'เครเดนซ์ จอย' และนางสิงโตสาวประจำละครสัตว์ 'แอนน์ เลวอง'

หลังจากอ่าน Beau is non-binary of everything ไปวันก่อนแล้วรู้สึกชอบเนื้อเรื่องและสำนวนการเขียนสไตล์นี้ เล่มนี้เลยเป็นเล่มต่อไปที่หมายมั่นว่าจะอ่านในทันทีที่ได้หนังสือมาครอบครอง

เล่มนี้แบ่งเล่าเป็นสองพาร์ท ในส่วนแรกเป็นเรื่องราวของแอนน์ หญิงสาวที่ใบหน้าเสียโฉมและสูญเสียดวงตาไปตั้งแต่เยาว์วัยจากการพยายามฝึกเสือโคร่ง เธอคือนางสิงโตในละครสัตว์ของคุณคริมสันต์ ส่วนที่สองเป็นเรื่องราวของเครเดนซ์ ช่างภาพสาวมากฝีมือที่จำเป็นต้องขายผลงานให้คนอื่นเพื่อแลกกับเงินมหาศาลในการประทังชีวิต เธอพบกับแอนน์และขอถ่ายภาพของแอนน์ไว้

ทั้งสองคนมีความต่างกันในบางมุม แต่ก็มีความเหมือนกันในบางมุม ทั้งคู่ต่างพยายามดิ้นรนในการใช้ชีวิต มีภาพความฝันที่วาดเอาไว้ แต่ทำยังไงก็เอื้อมไม่ถึงสักที เพราะพวกเธอขาดอะไรบางอย่างไป.. 'เงิน' ยังไงล่ะ ทั้งคู่ต่างไม่มีเงิน และพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อไขว่คว้ามันมาครอบครอง

เรารู้สึกว่าเล่มนี้อ่านง่ายดี และตัวเราเองก็ไม่ได้กลับมาอ่านวนทวนที่เดิมซ้ำๆ เหมือนตอนอ่านเล่ม Beau ด้วย (หรือเพราะชินแล้วก็ไม่แน่ใจ 5555) ถึงบรรยากาศในเล่มจะยังคงหม่นๆ ขมุกขมัว แต่ก็มีความน่าตื่นเต้นเล็กๆ ในบางจังหวะ และสลดในบางช่วง ก็สงสารตัวละครทั้งสองพอสมควรเลย คือในสถานการณ์กดดันที่ไร้ทางเลือกแบบนั้น ถ้าเป็นเรา เราจะทำยังไงนะ แต่ถึงอย่างนั้น ก็คาดไม่ถึงกับเหตุการณ์บางอย่างในช่วงท้ายๆ เรื่องอยู่ดี

[ดินสอ สีไม้ · Rating 4 out of 5]

เอกลักษณ์ของลาดิด คือแรงดึงดูด
หนังสือของเธอ อ่านสนุก น่าติดตาม
เล็ก กระชับ เรียบง่าย แต่พุ่งตรงเข้าประเด็น
มีผลต่อหัวใจ

มันถูกวางแผน ถูกจัดวางมาแล้ว
ดำเนินเรื่องเนิบเรื่อย .. จนถึงจุดหนึ่ง ที่เธอจะฟาดเรา
เหมือนแส้ที่แอนน์ฟาดรูบี้ทุกตัว
เราเป็นสิงโตตัวนั้น .. เราเป็นสิงโตตัวหนึ่ง ..
ของคุณคริมสันส์
และคุณคริมสันส์นั้นสุขสบาย

[Afew* · Rating 4 out of 5]

เพราะทุกอย่างบนโลกล้วนใช้เงิน กระทั่งความรัก

ลูกจ้างปากกัดตีนถีบ ฝาดฟันเข่นฆ่ากันเองเพื่อให้ได้เงินมาซื้ออิสรภาพให้ตัวเอง ขณะที่เจ้าของกิจการ(เจ้าของชีวิต)สุขสบายบนความฉิบหายของคนเบื้องล่าง

สนุกกกก อ่านติดมือแบบหยุดไม่อยู่ เล่าประเด็นใหญ่ด้วยการชวนดูสองตลค.เล็กๆในเรื่องราวทั้งหมด ดีงามตามเคย

[panuchread · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้ขยี้ประเด็นสังคมอย่างชัดเจน ชัดตั้งแต่หน้าคำอุทิศถึงผู้อ่าน เสียดสีสังคมการเมือง ทุนนิยม วงการศิลปะ ชนชั้น ภาพซ้อนทับกับเรื่องจริงเป็นฉากๆ ทั้งเรื่องจะเล่าโดยแบ่งเป็น 3 พาร์ท คือในมุมมองของแอนน์ / เครเดนซ์ / ภาคอวสาน โดยใช้โรงละครสัตว์มาเป็นฉากใหญ่ ผู้คนในโรงละครตกอยู่ในอำนาจของ ‘คุณคริมสันส์’ เจ้าของที่มีภาพของความโอบอ้อมอารี เอื้ออาทรอ่อนโยน มีเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ แต่ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ยังเกรงกลัวเขา จะทำอะไรกระดิกตัวไปไหนก็ต้องคอยระวัง เหมือนจะมีอิสระเสรีภาพ แต่ก็แค่ภาพลวงตา เพราะเบื้องหลังความใจดีนั้นคือความโหดร้ายเกินจะทน

จริงๆ ทั้งเรื่องคุณคริมสันส์ออกมาน้อยมาก เป็นตัวละครวับๆ แวมๆ ลึกลับเหมือนเป็นปริศนา แต่ก็ทำให้เราเกลียดขี้หน้าได้มากกว่าใคร เพราะดันเอาไปซ้อนทับกับคนที่รู้จักคนนึง ส่วนตัวชอบชื่อเรื่องมาก อ่านแล้วรู้สึกว่ามันเหมาะสมสุดๆ ในขณะที่โลกและบ้านเมืองเป็นอย่างนี้ มีผู้คนมากมายที่ลำบากและข้นแค้น ถูกทารุณและขูดรีดเลือดเนื้อ แต่ไม่ว่าอย่างไร คุณคริมสันส์นั้นจะสุขสบายเสมอ เพราะบนยอดปีระมิดคงไม่มีอะไรเหนื่อยยากหรอกมั้ง

แอบเดาถูกกับทางเลือกของแอนน์ในตอนสุดท้ายด้วย เพราะรู้สึกกลิ่นมันทะแม่งๆ เหมือนมีไรสักอย่าง มันไม่น่าง่ายดายแบบนี้ปะ แล้วก็ตู้มมม จริง (ซึ่งดี เพราะก็ไม่ได้ปลื้มเครเดนซ์เท่าไหร่อยู่ละ 5555555) คิดว่าถ้าไปอีกทางคงดร็อปในความรู้สึกเรา เลยดีใจที่เป็นแบบนี้

[Ablueblackcat · Rating 5 out of 5]

ชอบคำอุทิศที่สุด : “แด่รัก… ที่มีเงินไม่มากพอให้รัก”
.
ฉากหลังเป็นเมืองทึมเทาขมุกขมัว อิฐสีหม่นสลับกับผนังปูนเปลือย เกลื่อนกลาดด้วยใบปลิวรณรงค์ของพวก “เมตตานิยม” ตัดกับแสงจ้า กับเต้นท์สีแดงสลับขาว เสียงดนตรีเร้าอารมณ์ และใบหน้าแต่งแต้มสีสดใสของเหล่าคนในคณะละคร
.
ส่วนแรกของหนังสือเล่าโดยรูบี้ นางสิงโตแห่งคณะละคร นางฟาดแส้สั่งเจ้าป่าให้โลดลอดห่วงอย่างไม่ลังเล แต่ใต้เครื่องสำอางนั้นคือแอนน์ เลวอง หญิงสาวตาเดียวที่ทั้งดูระแวดระวังไร้เดียงสาและกร้านโลกไร้ปรานีไปพร้อมๆ กัน หญิงสาวที่หวาดกลัวการลงโทษจากคุณคริมสันต์ เท่าๆ กับต้องการเงินมหาศาลที่ช่างภาพนัยน์ตาสีน้ำเงินคนนั้นเสนอ เครเดนซ์ จอยน่ะ
.
ส่วนที่สองเป็นของเครเดนซ์ ช่างภาพสาวที่มองจากสายตาแอนน์ดูเหมือนจะเท่และล้ำลึก แต่จริงๆ ความคิดห้วนสั้นและตรงไปตรงมากว่ามาก คนที่รู้ข้อจำกัดชีวิตตัวเองดี แต่ก็พยายามดิ้นรนพร้อมๆ กับรับชะตากรรมที่ครอบไว้
.
ส่วนที่สามเป็นบทสรุปที่น่าสนใจ ตามชื่อเรื่อง ไม่ว่าใครจะลังเล ว้าวุ่น เสี่ยงตาย กระทั่งตาย … คุณคริมสันต์ก็ไม่ยี่หระ คุณคริมสันต์นั้นสุขสบาย
.
สำนวนคุณลาดิดมีความสากลมากๆ อ่านชื่อตะวันตกแล้วไม่ติดขัดเลย รู้สึกเหมือนเวลาอ่านนิยายแปล แต่ก็ไม่ใช่นมเนยเสียทีเดียว ลีลาบางอย่างเป็นเอกลักษณ์ ภาษาไม่เยิ่นเย้อแต่จัดวางกำลังดี เพราะเหมือนเข้าประทับตัวละคร สำนวนเลยเปลี่ยนไปตามกระแสความคิดตัวละคร แถมผู้เล่าก็เชื่อถือไม่ได้อีกต่างหาก ชอบเล่าแบบบอกไม่หมด ปล่อยให้ฟุ้งซ่านจินตนาการต่อเอง
.
ชอบกระดาษเบาๆ ฟูๆ ไซส์หนังสือถือได้ในมือเดียว และการจัดหน้าไม่ชิดขอบใน ที่ทำให้ไม่ต้องแหกหนังสือสุดก็อ่านสะดวก
.
โดยรวมเป็นประสบการณ์การอ่านที่ดี แนะนำให้ลองมามุดกระโจมสีแดงขาวกันดู

[百牡丹 · Rating 2 out of 5]

เขาแสนจะเสียดาย แต่ก็ยังสุขสบายเหลือเกิน...
คุณคริมสันน์นั้นสุขสบาย

ในเมืองที่มีผู้ลากมากดีมีเงินมากพอจะจ่ายเงินค่าบัตรอันแสนแพงเข้าไปดูโรงละครสัตว์ของคุณคริมสันน์ ก็ยังมีคนที่ต้องดิ้นรนกระเสือกกระสนหาเงินมาใช้วันต่อวัน ในเรื่องพูดเสียดสีถึงความเหลื่มล้ำ ความยากจนระหว่างผู้มีอันจะกินและผู้ไม่มีอะไรจะกินได้อย่างตรงไปตรงมา ซึ่งวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดของตัวละคร

เป็นหนังสือที่อ่านสั้นๆ ฆ่าเวลาได้ แต่ว่าเราที่อ่านหนังสือของคุณนักเขียนมาหลายเล่ม และคุ้นชินกับสำนวนการเขียนของคุณลาดิดแอบรู้สึกว่าเป็นหนังสือที่น่าเบื่อมากเกินไป ถ้าอ่านมาหลายเล่มก็จะจับถึงรูปแบบความสัมพันธ์ของตัวละครที่มีรูปแบบเดิมๆ คล้ายๆ กันในแต่ละเล่มได้ (toxic yuri ประมาณนั้น) และความอึดอัด ความเศร้าหมอง ความวิตกกังวล ทำให้รู้สึกว่าหนังสือไม่ได้มีความแปลกใหม่ ยิ่งมีเมืองจำลองที่สมมติขึ้นมาแต่การเล่าวนเวียนอยู่แต่ในหัวของตัวละครเลยทำให้ยิ่งไร้สีสัน การเขียนแบบกระแสสำนึกเป็นจุดเด่นของคุณนักเขียนมาตลอด แต่ไม่ใช่กับเล่มนี้ ที่ต้องการการสำรวจตัวเมืองมากกว่านี้หน่อย และการไม่มีที่มาที่ไป ไม่มีการอธิบายเกี่ยวกับเมืองหรือผู้ประท้วงอย่างพวกเมตตานิยม ก็ทำให้เรื่องราวดูแบนราบมากเกินไป ทุกอย่างเข้าใจผ่านห้วงความคิดของตัวละคร ซึ่งหลายครั้งก็อ่านแล้วไม่เข้าใจ

[mayvira · Rating 4 out of 5]

⭐️ 3.75/5

อ่านต่อจากเล่ม adaline เล่มนี้โดนตกตั้งแต่หน้าปก ชื่อเรื่อง คำโปรย ภาษาเขียนของคุณลาดิดสวยเช่นเคย เขียนถึงอารมณ์ได้ละเอียดและรู้สึกชัดเจนมาก ชอบการแบ่งการเล่าเรื่องจากหลายๆมุมมองด้วย

ตัวพล็อตเรื่องเสียดสีหลายด้าน ทั้งทุนนิยม inequality, power dynamic การให้คุณค่ากับงานศิลปะ คุณค่าของเงินกับคนในแต่ละชนชั้น ทั้ง 2 ตัวละครหลักก็มีความลำบากเป็นของตัวเอง และความฝันที่สามารถเป็นจริงได้ด้วยเงิน แต่ทำไมคนที่มีอำนาจเหนือสุดกลับสุขสบาย

คุณคริมสันส์ถึงจะโผล่มาแวบๆแต่เรารู้สึกได้ถึงอำนาจ และความกลัวที่คนในคณะละครสัตว์มีต่อเขาได้ชัดมาก ด้วยการใช้คำ อย่างเช่น “ความโอบอ้อมอารี” ของคุณคริมสันส์ที่มีต่อแอนน์และอีกหลายๆคน แต่แอบอยากให้พูดถึงเขามากกว่านี้ (+ ตอนจบตัดสั้นไป ยังไม่สะใจเลย55555) อยากรู้เรื่องราวของคนอื่นๆในคณะด้วย

[w. · Rating 4 out of 5]

ความเคลือบแคลงสงสัยที่ค่อย ๆ เผยให้เห็นผ่านการเขียนที่สละสลวย ตรึงผู้อ่านให้ติดตามไปได้ตลอด เรื่องราวของแอนน์ เลวอง หนึ่งในนักแสดงสาว ผมแดง ผิวซีว ตาเดียวในคณะละครสัตว์คริมสันส์ และเครเดนซ์ จอย ช่างภาพลึกลับ ผู้มีดวงตาสีน้ำเงิน ภายใต้ความต้องการที่จะปลดปล่อยตัวเองภายใต้ระบบทุนนิยมที่กัดกินตัวเองมานาน

ช่วงแรก ในพาร์ทของแอนน์ รู้สึกว่าการดำเนินเรื่องช้าไปนิด แล้วค่อยเร่งขึ้นในพาร์ทของเครเดนซ์ ชอบที่เราคาดเดาไม่ได้ และแปลกใจและประทับใจกับตอนจบที่คุณลาดิดเขียน เรายังคงชอบผลงานคุณลาดิดอย่างสม่ำเสมอ

คุณคริมสันส์นั้นสุขสบายเหลือเกิน…

[K · Rating 3 out of 5]

ซื้อเล่มนี้เมื่องานหนังสือปลายปีที่แล้ว ซื้อเพราะปกสวย และเป็น girl love หนังสือมีภาษาสวย เวลาอ่านแล้วรู้สึกอยากกลับไปเขียนนิยายอีกครั้ง ชอบ character การใส่ mood location ยุคที่ตัวละครอยู่ เวลาอ่านแล้วรู้สึกสละสลวยอย่างบอกไม่ถูก แต่ด้วยความที่มันสวยทำให้บางทีมันต้องอ่านวนๆเพราะไม่ค่อยเข้าใจ อาจจะเป็นเพราะเราเองที่ไม่เข้าใจแต่โดยรวมเรื่องนี้ค่อนข้างโอเคเลยทีเดียว

[YAPYANAP · Rating 5 out of 5]

ถ้าเล่มอื่นของคุณลาดิดเหมือนการบอกเล่าชีวิตคน เรื่องราวระหว่างการเดินทาง เล่มนี้สำหรับฉันให้ครส.ที่ต่างกันมากเลย

ตอนอ่านเดอะคริมสันต์ มันไม่เหมือนหนังสือ มันเหมือนกำลังวิเคราะห์งาน installation

ถ้าลำดับให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ

• หนังสือ : ห้องจัดแสดงแล้วแต่ว่าศิลปินจะนิยามหรือจำลองมันยังไง ซึ่งในที่นี้จะฉันจะมองว่า ห้องนี้ถูกจำลองเสมือนเป็นโรงละครสัตว์ + แกลเลอรี่พ่วงด้วยนิดหน่อย
• คุณคิมสันต์ : คิวเรเตอร์ เป็นคนคอยจัดการ และจัดแจงโรงละครสัตว์แห่งนี้
• แอน , แคทเธอรีน etc. : นสด.+กรรมกรศิลปะในโรงละครสัตว์ จะบอกว่าเป็นศิลปินก็ไม่ใช่ แต่จะว่าไม่ใช่ก็ไม่เชิง
• คาร์เมน : ศิลปินภาพถ่าย (แน่นอนว่าเดี๋ยวนี้ศิลปินไม่จำเป็นต้องทำงานเองน่ะนะ)
• จอย : ช่างภาพอิสระโนเนม เน้นขายผลงานตัวเองให้คนอื่น ถ้าใครรู้จักอาชีพ ghost writer จอยก็คงเป็น ghost photographer
• คนอ่าน : ผู้ชมงาน จะดูงานแล้วตีความยังไงก็แล้วแต่ประสบการณ์ของแต่ละคน

ในส่วนของเนื้อหาแอบให้ครส.เดียวกับตอนอ่าน ถ้อยวาจาสัตว์ในกรงขัง แต่เรื่องนี้จะให้กลิ่นอายความเป็นวรรณกรรมมากกว่า

[Bighead_Monster · Rating 4 out of 5]

หลงใหลลอยล่องเคล้าอันตรายไปใน #LadysCrimsons สาวฝึกสัตว์ผู้อยากออกจากวังวนชีวิตในคณะละครและช่างภาพสาวผู้มุ่งมั่นในงาน ความรักในช่วงเวลาที่ไม่อาจดำเนินรัก ในโมงยามที่ค่าของเงินตรามากกว่าชีวิต ภาพรวมของหลายชีวิตที่ถึงแม้จะดำเนินไปอย่างไรแต่ #คุณคริมสันส์นั้นสุขสบาย ดี

การพบกันระหว่าง แอนน์ เลวอง สาวผู้ฝึกสิงโตประจำคณะละครสัตว์คริมสันส์ กับช่างภาพสาว เครเดนซ์ จอย สาวลึกลับที่โผล่เข้ามาในชีวิตแอนน์ เลวอง ทั้งคู่คือคนธรรมดาอยู่ในชนชั้นแรงงาน สำหรับนายทุนอย่าง #คุณคริมสันส์นั้นสุขสบาย สวนทางกับคุณภาพชีวิตของลูกจ้างที่ต้องดิ้นรนใช้ชีวิตภายใต้ระบบทุนนิยมนี้

การดำเนินเรื่องถ่ายทอดความเป็นไปในชีวิตของแอนน์ ผู้มีใบหน้าครึ่งซีกเสียโฉมรวมถึงสูญเสียดวงตาจากการพยายามฝึกเสือในละครสัตว์ แต่กลายเป็นว่าเอกลักษณ์อันแตกต่างนี้ทำให้ช่างภาพสาวฝีมือดีอย่าง เครเดนซ์ มอง���ห็นความสวยงามจนขอถ่ายภาพเธอไว้ และแอนน์เองก็รู้ดีว่าเครเดนซ์ขายผลงานเพื่อแลกกับเงิน

ตัวละครทั้งคู่มีเสน่ห์สมจริง แม้แตกต่างกันในหลายส่วน แต่เหมือนกันอย่างที่สุดตรงที่พยายามดิ้นรนใช้ชีวิตทำตามฝัน แต่เงินเป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้หลุดพ้นจากวังวนชีวิตนี้ พวกเธอจึงทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เงินมาแม้ภายใต้สถานการณ์กดดัน มู้ดแอนด์โทนหม่น ๆ สลดใจขมุกขมัว บางช่วงเกรี้ยวกราด ปนลุ้นตื่นเต้นสลับกันไป

ระหว่างอ่านไปจนถึงจบทำให้เราขบคิดตั้งคำถามมากมาย ชูโรงประเด็นความเละเทะของสังคมที่บูชาเงินของระบบทุนนิยม การทำงานหนักเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการมาครอบครอง ดิ้นรนห้ำหั่นที่ว่ามานี้เกิดแต่กับคนจน เพราะไม่ว่าโลกจะหมุนไปอย่างไร คนชนชั้นบนที่กุมอำนาจและเงินตราเฉกเช่นคุณคริมสันส์นั้นก็ยังคงสุขสบายดี

โดยรวมอ่านสนุกโคตรอันตราย เดาทางไม่ได้ จบหักมุมอีก ศาสตร์ศิลป์ในการถ่ายทอดเรื่องราวดีงามครบองค์ อ่านไม่ยาก เซตติ้ง+ระบบความคิดเสียดสีสังคมสะท้อนผ่านตัวละคร ประเด็นการเสียดสีในสังคมความเน่าหนอนหลอนในเงินตรา ทั้งเรื่องความรัก ซื่อสัตย์ภักดี ความลับ เม็ดเงิน แท้จริงแล้วอะไรสำคัญที่สุดสำหรับผู้คน

[fahlun · Rating 4 out of 5]

โลกทุนนิยมกับความเหลื่อมล้ำกดหัวเหล่าผู้ยากไร้ ดิ้นรนจนตัวตายเพื่อก้มหัวให้ผู้มั่งมี ข้าพเจ้านั่งเหม่อหลังอ่านจบ อดคิดไม่ได้ว่า "ชีวิตเป็นศัตรูของความรัก”

เปิดหนังสือมาด้วย “รักที่ไม่มีเงินมากพอให้รัก” พอนึกตามแล้วก็อดแค่นหัวเราะออกมาไม่ได้ เพราะยากจนจึงทำได้เพียงฝันถึงรักที่สมหวัง เส้นเรื่องจะเปลี่ยนไปหรือเปล่าหากเราไม่จำเป็นต้องเลือกระหว่าง “เงิน หรือ หล่อน”