What do you think?
Rate this book
Gift เมื่อเธอหวนคืน ฉันจึงกลับมา
ที่บ้านเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอ พ่อกับแม่เป็นเพียงคนที่ทำให้เกิดมา
ส่วนเธอเป็นแค่ผลงานชิ้นเอกของพวกเขา
โดยไม่มีฟังก์ชันของความรู้สึกรักอยู่ในตัว
เธอไม่รักพ่อแม่ ไม่รักคนอื่น ไม่รักอะไรเลย แม้แต่ตัวเอง
ในห้องนอนของหญิงสาววัย 29
มีจดหมายลึกลับฉบับหนึ่งถูกส่งมาทุกคราวที่ชีวิตแตกร้าวโดยไม่เจอทางย้อนกลับ
ประทับถ้อยคำปลอบโยนเจือความหวังวาวระยับ สร้างพื้นที่เล็กๆ
และไออุ่นให้หลบภัย พร้อมข้อความปริศนาที่บรรยายถึงโลกอีกใบ
สีฟ้าของไฮเดรนเยีย สีครามของท้องนภา บนแผ่นไม้กระดานของชิงช้า
มีใครบางคนรอคอยเธออยู่
เธอออกเดินทางตามหาบุคคลปริศนาไปพร้อมๆ กับการเลี้ยงดูผีเสื้อในหัวใจ
ผีเสื้อที่เป็นตัวแทนของความแหว่งเว้าฉีกขาด ผีเสื้อที่กำลังทวงถามถึงความรัก
และโหยหาการโบยบินตามที่ปีกต้องการ แม้จะมีเสี้ยวหนึ่งในใจที่เชื่อว่า
‘ฉันเปราะบางเกินกว่าจะปล่อยให้ตัวเองเป็นอิสระ’ ก็ตาม
แว่วเสียงกระซิบในหนังสือเล่มนี้ดังขึ้นมาจากหุบเหวแห่งการทุรนทุรายที่อยู่
ในหลืบลึกที่สุดในตัวคุณ เสียงกระซิบที่กำลังเฝ้าร้องขอให้คุณเป็นที่รักในสักวัน
ส่วนเธอเป็นแค่ผลงานชิ้นเอกของพวกเขา
โดยไม่มีฟังก์ชันของความรู้สึกรักอยู่ในตัว
เธอไม่รักพ่อแม่ ไม่รักคนอื่น ไม่รักอะไรเลย แม้แต่ตัวเอง
ในห้องนอนของหญิงสาววัย 29
มีจดหมายลึกลับฉบับหนึ่งถูกส่งมาทุกคราวที่ชีวิตแตกร้าวโดยไม่เจอทางย้อนกลับ
ประทับถ้อยคำปลอบโยนเจือความหวังวาวระยับ สร้างพื้นที่เล็กๆ
และไออุ่นให้หลบภัย พร้อมข้อความปริศนาที่บรรยายถึงโลกอีกใบ
สีฟ้าของไฮเดรนเยีย สีครามของท้องนภา บนแผ่นไม้กระดานของชิงช้า
มีใครบางคนรอคอยเธออยู่
เธอออกเดินทางตามหาบุคคลปริศนาไปพร้อมๆ กับการเลี้ยงดูผีเสื้อในหัวใจ
ผีเสื้อที่เป็นตัวแทนของความแหว่งเว้าฉีกขาด ผีเสื้อที่กำลังทวงถามถึงความรัก
และโหยหาการโบยบินตามที่ปีกต้องการ แม้จะมีเสี้ยวหนึ่งในใจที่เชื่อว่า
‘ฉันเปราะบางเกินกว่าจะปล่อยให้ตัวเองเป็นอิสระ’ ก็ตาม
แว่วเสียงกระซิบในหนังสือเล่มนี้ดังขึ้นมาจากหุบเหวแห่งการทุรนทุรายที่อยู่
ในหลืบลึกที่สุดในตัวคุณ เสียงกระซิบที่กำลังเฝ้าร้องขอให้คุณเป็นที่รักในสักวัน
320 pages, Paperback
Published October 1, 2023
4 people are currently reading
12 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
March 20, 2024
เราชอบการเปรียบเปรยชีวิตของนางเอกกับต้นไม้ ดอกไม้ ผีเสื้อ และคำโควทต่างๆ ที่บอกว่าเราแต่ละคนมีช่วงเวลาแบ่งบานของตนเองถ้าอยู่ให้ถูกที่ ถูกกระถางนะ แต่สำหรับการดำเนินเรื่องมีหลายส่วนที่ไม่ถูกจริตเราเลย
อย่างแรก เรารู้สึกตัวละครเอกที่เล่าเรื่อง (ซึ่งภายหลังถูกเฉลยว่าชื่อกิฟท์เหมือนชื่อหนังสือ)นั้นแบน จริงอยู่ที่ตัวละครนี้ถูกหล่อหลอมจากพ่อให้ตัวเองดูถูก มองตัวเองไร้ค่า ติดลบ ซึ่งกลายเป็นความบิดเบี้ยวของแกนกลางจิตใจ ตอนอ่านเราก็อยากเห็นความ "coming of age" ของกิฟท์ แต่กลับกลายเป็นว่าตลอดทั้งเรื่องจนพลิกหน้าสุดท้าย เรารู้สึกว่ากิฟท์ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ถึงจะได้เจอคนที่จะฉุดดึงให้เธอเห็นค่าตัวเอง ได้เข้าไปในโลกบอร์ดเกม-ชิงช้าที่เป็นที่พักใจ จดหมายลึกลับที่คอยปลอบประโลม หรือแม้จะมีประสบการณ์ทางจิตวิทยาในช่วงท้าย ตอนอ่านจบเราก็ยังรู้สึกว่าข้างในแกนที่บิดเบี้ยวนั้นไม่ได้ถูกแก้ไข ความจริงไม่อยากใช้คำว่าแก้ไขเลย แต่ตลอดทั้งเรื่องกิฟท์คือทรมานทรกรรมกับความคิดตัวเองมากๆ จนคำว่าแก้ไขเด้งขึ้นมาเอง เอาเป็นว่าเรารู้สึกว่าแกนที่บิดเบี้ยวนั้นไม่ได้เปลี่ยนรูปร่างไปเลย มีแค่สถานการณ์ที่เรื่องพาไปและบทบรรยายเท่านั้นที่บอกว่าเธอก้าวข้าม เชื่อมั่นในการเติบโต เมื่อเธอพบเจอตัวเธอเอง พอเราไม่เชื่อในตรงนี้ก็ทำให้หนังสือเล่มนี้ไม่มีพลัง ไม่ทำงานกับเราไปแล้ว
สอง เราไม่ชอบฉากที่กิฟท์ไปบ้านคุณตาของกิ่งเพื่อทำบทสัมภาษณ์มากๆ ตรงนี้เรารู้สึกว่าเรื่องเริ่มให้น้ำหนักกับการเปรียบเปรยชีวิตคนกับต้นไม้ดอกไม้มากเกินไป คือคอนเซปต์ดีแต่ถ้าถูกใส่จนมากเกินมันก็จะกลายเป็นความไม่พอดี ซึ่งส่วนตัวเราเริ่มรู้สึกเลี่ยน แล้วไดอาล็อกตรงนี้สำหรับเราไม่ธรรมชาติเลย ออกแนวสั่งสอน ใส่คติปรัชญาการใช้ชีวิตแบบที่เราจินตนาการไม่ออกว่าคนทั่วไปเขาพูดกันแบบนี้ ยิ่งโดยเฉพาะเมื่อเจอกันครั้งแรกแบบตัวละครกิฟท์กับคุณตาของกิ่ง
สาม การอ่านหนังสือเล่มนี้สำหรับเราไม่ได้รู้สึกฮีลใจใดๆ ทั้งที่เราคิดเสมอว่าเราเป็นคนพังๆ เป็นคนที่พ่ายแพ้กับกรอบที่สังคมตีกรอบว่าอายุเท่านี้ต้องมีเท่านั้น อดเปรียบเทียบตัวเองกับเพื่อนที่ประสบความสำเร็จทั้งในรูปแบบเงินตราหรือเป็นตัวของตัวเองไม่ได้ เรายอมรับเลยว่าเราทุกข์กับเรื่องนี้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ตรงนี้เองก็ค่อนข้างตรงกับคาแรกเตอร์ของนางเอกที่มองตัวเอง
แต่เราไม่อิน ไม่รู้สึกสั่นไหวไปกับสิ่งที่กิฟท์คิดหรือเจอะเจอเลย เราแทบจะทาบทับตัวเราเองกับกิฟท์ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ทั้งที่เราควรจะทาบได้ในหลายๆ มุม ในบางเหตุการณ์โดยเฉพาะเรื่องการทำงานในช่วงแรก-ช่วงกลาง เราสงสัยในเรื่องนี้อยู่นานจนเมื่อเขียนรีวิวนี้ก็พบคำตอบจากสามพารากราฟบน และอีกเหตุผลก็คือเรารู้สึกว่าเรื่องราวถูกเล่าด้วยน้ำเสียงที่เมโลดราม่ามากๆ มากจนล้น พอล้นก็ผลักให้เราที่อยู่ในฐานะคนอ่านที่พยายามที่จะเชื่อมต่อกับตัวละครถูกผลักไสด้วยความล้นทะลักไปโดยปริยาย
กล่าวโดยสรุปคือหนังสือนี้ไม่ถูกจริตเรา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเค้าจะไม่ได้ไปถูกจริต ไปฮีลใจ เป็นวรรณกรรมที่ชื่นชอบของผู้อื่น หรือครองใจใครหลายๆ คน แค่เรื่องนี้ไม่ใช่สำหรับเรา ก็เท่านั้นเอง
อย่างแรก เรารู้สึกตัวละครเอกที่เล่าเรื่อง (ซึ่งภายหลังถูกเฉลยว่าชื่อกิฟท์เหมือนชื่อหนังสือ)นั้นแบน จริงอยู่ที่ตัวละครนี้ถูกหล่อหลอมจากพ่อให้ตัวเองดูถูก มองตัวเองไร้ค่า ติดลบ ซึ่งกลายเป็นความบิดเบี้ยวของแกนกลางจิตใจ ตอนอ่านเราก็อยากเห็นความ "coming of age" ของกิฟท์ แต่กลับกลายเป็นว่าตลอดทั้งเรื่องจนพลิกหน้าสุดท้าย เรารู้สึกว่ากิฟท์ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ถึงจะได้เจอคนที่จะฉุดดึงให้เธอเห็นค่าตัวเอง ได้เข้าไปในโลกบอร์ดเกม-ชิงช้าที่เป็นที่พักใจ จดหมายลึกลับที่คอยปลอบประโลม หรือแม้จะมีประสบการณ์ทางจิตวิทยาในช่วงท้าย ตอนอ่านจบเราก็ยังรู้สึกว่าข้างในแกนที่บิดเบี้ยวนั้นไม่ได้ถูกแก้ไข ความจริงไม่อยากใช้คำว่าแก้ไขเลย แต่ตลอดทั้งเรื่องกิฟท์คือทรมานทรกรรมกับความคิดตัวเองมากๆ จนคำว่าแก้ไขเด้งขึ้นมาเอง เอาเป็นว่าเรารู้สึกว่าแกนที่บิดเบี้ยวนั้นไม่ได้เปลี่ยนรูปร่างไปเลย มีแค่สถานการณ์ที่เรื่องพาไปและบทบรรยายเท่านั้นที่บอกว่าเธอก้าวข้าม เชื่อมั่นในการเติบโต เมื่อเธอพบเจอตัวเธอเอง พอเราไม่เชื่อในตรงนี้ก็ทำให้หนังสือเล่มนี้ไม่มีพลัง ไม่ทำงานกับเราไปแล้ว
สอง เราไม่ชอบฉากที่กิฟท์ไปบ้านคุณตาของกิ่งเพื่อทำบทสัมภาษณ์มากๆ ตรงนี้เรารู้สึกว่าเรื่องเริ่มให้น้ำหนักกับการเปรียบเปรยชีวิตคนกับต้นไม้ดอกไม้มากเกินไป คือคอนเซปต์ดีแต่ถ้าถูกใส่จนมากเกินมันก็จะกลายเป็นความไม่พอดี ซึ่งส่วนตัวเราเริ่มรู้สึกเลี่ยน แล้วไดอาล็อกตรงนี้สำหรับเราไม่ธรรมชาติเลย ออกแนวสั่งสอน ใส่คติปรัชญาการใช้ชีวิตแบบที่เราจินตนาการไม่ออกว่าคนทั่วไปเขาพูดกันแบบนี้ ยิ่งโดยเฉพาะเมื่อเจอกันครั้งแรกแบบตัวละครกิฟท์กับคุณตาของกิ่ง
สาม การอ่านหนังสือเล่มนี้สำหรับเราไม่ได้รู้สึกฮีลใจใดๆ ทั้งที่เราคิดเสมอว่าเราเป็นคนพังๆ เป็นคนที่พ่ายแพ้กับกรอบที่สังคมตีกรอบว่าอายุเท่านี้ต้องมีเท่านั้น อดเปรียบเทียบตัวเองกับเพื่อนที่ประสบความสำเร็จทั้งในรูปแบบเงินตราหรือเป็นตัวของตัวเองไม่ได้ เรายอมรับเลยว่าเราทุกข์กับเรื่องนี้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ตรงนี้เองก็ค่อนข้างตรงกับคาแรกเตอร์ของนางเอกที่มองตัวเอง
แต่เราไม่อิน ไม่รู้สึกสั่นไหวไปกับสิ่งที่กิฟท์คิดหรือเจอะเจอเลย เราแทบจะทาบทับตัวเราเองกับกิฟท์ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ทั้งที่เราควรจะทาบได้ในหลายๆ มุม ในบางเหตุการณ์โดยเฉพาะเรื่องการทำงานในช่วงแรก-ช่วงกลาง เราสงสัยในเรื่องนี้อยู่นานจนเมื่อเขียนรีวิวนี้ก็พบคำตอบจากสามพารากราฟบน และอีกเหตุผลก็คือเรารู้สึกว่าเรื่องราวถูกเล่าด้วยน้ำเสียงที่เมโลดราม่ามากๆ มากจนล้น พอล้นก็ผลักให้เราที่อยู่ในฐานะคนอ่านที่พยายามที่จะเชื่อมต่อกับตัวละครถูกผลักไสด้วยความล้นทะลักไปโดยปริยาย
กล่าวโดยสรุปคือหนังสือนี้ไม่ถูกจริตเรา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเค้าจะไม่ได้ไปถูกจริต ไปฮีลใจ เป็นวรรณกรรมที่ชื่นชอบของผู้อื่น หรือครองใจใครหลายๆ คน แค่เรื่องนี้ไม่ใช่สำหรับเรา ก็เท่านั้นเอง
April 20, 2025
เล่มนี้เราอ่านเพราะชื่อเรื่องกับปกที่ดึงดูดใจมาก
ฟังดูโรแมนติกและน่าจะเจ็บลึก ๆ แบบที่เราชอบ
แต่พอได้อ่านจริงๆ กลับรู้สึกว่าไม่ค่อยเชื่อมโยงกับอารมณ์เท่าไร
ภาษาของผู้เขียนถือว่าสละสลวย
มีประโยคที่สวยและนุ่มนวล แต่บางช่วงรู้สึกเนือยไปนิด
เนื้อเรื่องเหมือนจะพยายามสร้างความลึกซึ้งในความสัมพันธ์
แต่กลับไม่ได้พาเราอินไปด้วยเท่าที่คาดหวัง
ความรู้สึกของตัวละครหลายช่วงยังไม่ถึงใจ
เหมือนจะเศร้า แต่ยังไม่ชัดพอให้เรารู้สึกเจ็บไปด้วย
แม้จะมีบางตอนที่เขียนดี
โดยเฉพาะความคิดของตัวละครหลักที่ย้อนกลับไปยังอดีต
แต่มันกลับวนอยู่กับความรู้สึกเดิมๆ ซ้ำไปมา
จนรู้สึกว่าเรื่องไม่ขยับ ไม่ดึงเราให้ติดตามต่อ
★★☆☆☆ / 5
โดยรวมแล้วไม่ได้แย่
แค่อาจจะไม่ใช่สำหรับเราในช่วงเวลานี้
แต่ถ้าใครชอบบรรยากาศเงียบๆ ช้าๆ มีความละมุนในโทนเหงา
อาจจะยังพออินกับเล่มนี้ได้
ฟังดูโรแมนติกและน่าจะเจ็บลึก ๆ แบบที่เราชอบ
แต่พอได้อ่านจริงๆ กลับรู้สึกว่าไม่ค่อยเชื่อมโยงกับอารมณ์เท่าไร
ภาษาของผู้เขียนถือว่าสละสลวย
มีประโยคที่สวยและนุ่มนวล แต่บางช่วงรู้สึกเนือยไปนิด
เนื้อเรื่องเหมือนจะพยายามสร้างความลึกซึ้งในความสัมพันธ์
แต่กลับไม่ได้พาเราอินไปด้วยเท่าที่คาดหวัง
ความรู้สึกของตัวละครหลายช่วงยังไม่ถึงใจ
เหมือนจะเศร้า แต่ยังไม่ชัดพอให้เรารู้สึกเจ็บไปด้วย
แม้จะมีบางตอนที่เขียนดี
โดยเฉพาะความคิดของตัวละครหลักที่ย้อนกลับไปยังอดีต
แต่มันกลับวนอยู่กับความรู้สึกเดิมๆ ซ้ำไปมา
จนรู้สึกว่าเรื่องไม่ขยับ ไม่ดึงเราให้ติดตามต่อ
★★☆☆☆ / 5
โดยรวมแล้วไม่ได้แย่
แค่อาจจะไม่ใช่สำหรับเราในช่วงเวลานี้
แต่ถ้าใครชอบบรรยากาศเงียบๆ ช้าๆ มีความละมุนในโทนเหงา
อาจจะยังพออินกับเล่มนี้ได้
March 20, 2024
วรรณกรรมอวลบรรยากาศขมปร่า-ดราม่ากับปมชีวิตที่หนักหนาราวกับแผลที่ไม่เคยถูกบรรเทารักษา แต่ #เมื่อเธอหวนคืนฉันจึงกลับมา เรื่องราวของคนคนหนึ่งที่ต้องการเป็นตัวของตัวเองหลังจากหลบซ่อนหลีกลี้มาทั้งชีวิต ชูโรงการค้นหาตัวตนปลดปลงแก้ปมในใจ อ่านเพลินปิดจบในตัวเองได้ดี ภาษาสละสวยเปรียบเปรยเห็นภาพ
.
.
กิ๊ฟต์(Giftตามชื่อเรื่อง)หญิงสาววัย29 เติบโตมากับครอบครัวที่มีพ่อและแม่ แต่ไม่ได้รู้สึกผูกพัน ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซน ตอนเด็กโดนบังคับเคี่ยวเข็ญให้เป็นไปตามสังคมคาดหวัง เธอโตมาแบบไร้หมุดหมายชีวิต ทำงานไปวัน ๆ ไม่มีความฝัน ซ้ำร้ายเธอไม่เคยรู้สึกรักตัวเองเลย และเฝ้าถามคำถามวนไปมาว่ามีชีวิตเพื่ออะไร
จนวันหนึ่งมีจดหมายปริศนาส่งมา เนื้อความดูมีความหมายซ่อนไว้ ทำให้เธอนึกถึงมันอยู่เสมอแม้ตอนนอนฝัน และยิ่งเมื่อได้รู้จักกับน้องฝึกงานอย่าง กิ่ง คล้ายว่ากิ่งเป็นคนในแบบที่กิ๊ฟต์อยากจะเป็น รู้สึกสบายใจเวลาอยู่ด้วยแต่ก็อิจฉากลาย ๆ จนสับสน เธอจึงต้องหาทางจัดการกับความรู้สึกนี้ พร้อมค้นหาที่มาของจดหมาย
เซตติ้งเรื่องคือบาดแผลและปมความทรงจำจากในอดีตชีวิตในวัยเด็กของตัวเอกที่ไม่ได้สวยงาม ค่อนข้างตึงเครียด ผนวกกับความรุนแรงในครอบครัวยังผลให้เกิดเป็นตัวตนที่เก็บกด บุคลิกปิดกั้นราวกับเกราะป้องกัน โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ถึงสาเหตุหรือมองเห็นภาพได้ ชวนให้น่าติดตามเฝ้ามองพัฒนาการของตัวละคร
สำนวนการเขียนถ่ายทอดออกมาได้อย่างลื่นไหล สละสลวยราวกับฟังเพลงแจ๊ซในบาร์ ดื่มด่ำประโยคเพราะพริ้งสุนทรีย์ ทว่าก็ชวนให้เกิดความเงียบงันภายในใจ เป็นลวดลายการเขียนที่เชิญชวนให้ทบทวนเป็นดั่งข้อคิดชีวิตที่ผันผ่านไปแต่ละหน้า รู้สึกว่าเข้าใจไม่ยากเลยแต่ก็มีมวลความอึดอัดตามเซตติ้งเรื่องที่วางไว้
ตัวละครมีความทรงพลังของคาร์ ดูมีมิติ ทุกคนล้วนมีปมในอดีตที่เป็นเสมือนบาดแผลอันเชื่อมโยงทุกคนไว้ทั้งตัวพ่อแม่ กิ่ง คุณตาของกิ่งที่มีส่วนมาช่วยทำให้กิ๊ฟต์ได้คิดทบทวนหลายสิ่งจากการสัมภาษณ์คุณตา ไหนจะมีเจ้าของร้านขายอุปกรณ์วาดเขียนที่อยู่มายาวนาน ร้านที่ทำให้นึกถึงความฝันวัยเยาว์
แม้ภาพรวมจะขมปร่าจนเข้าขั้นขมขื่นระทมจิต ทั้งความกังว��� กลัว เศร้าทยอยหมุนวนอยูในแต่ละหน้ากระดาษ อ่านไปรับรู้ได้ถึงมวลขมุกขมัวทางอารมณ์ อ่อนแอ-เจ็บปวด คือการรวมเหล่ามนุษย์ที่มีบาดแผลทางใจแตกต่างกันออกไป ทุกคนมีชีวิตเรื่องราวในแบบของตัวเองกันทั้งนั้นแต่ท้ายสุดแล้วชีวิตต้องดำเนินต่อไป
ชูโรงประเด็นเกี่ยวกับเรื่องเสียงหัวใจตัวเอง เนื้อหาเล่าชีวิตของตัวเอกเป็นหลักในความกล้าหาญตัดสินใจกำหนดทิศทางในชีวิต เพราะตัวเอกได้ค้นพบประกายบางอย่างในชีวิต การค้นหาตัวตนทั้งที่ก็รู้สึกชิงชังและแหนงหน่าย เผชิญหน้าปัญหาและแก้ไขมัน กล้าที่จะออกมาจากจุดนั้นจนเป็นอิสระจากพันธการทางใจ
โดยรวมคือวรรณกรรมการค้นหาตัวตน-การหาคุณค่าในตัวเองที่ดีเล่มหนึ่ง กลิ่นอายcoming of age แบบหม่น ๆ เพราะกว่าตัวละครจะเติบโตได้ก็ยากเย็นไม่น้อยเส้นทางเต็มไปด้วยความบีบหัวใจ-คั้นสมอง กระนั้นระหว่างทางก็รู้สึกว่ามีแสงอบอุ่นที่ช่วยเติมเต็มความเว้าแหว่งให้เรื่องราวทั้งหมดได้ดี
วรรคที่ชอบ
- ในฐานะชนชั้นกลางที่กำลังหอบหิ้วความมั่นคงของตัวเองไว้บนสะพานที่ปราศจากราวกันตก เราต่างดิ้นรนเพื่อรักษาสถานะนี้ไว้ ขณะเดียวกันก็แข่งกันมุ่งไปสู่ชนชั้นที่ดีกว่า ไม่มีใครอยากอยู่ท้ายแถวของสังคม
- ฉันปลูกต้นไม้เพื่อให้ตัวเองเข้าใจ ว่าทุกชีวิตควรมีโอกาสได้เติบโตในแบบของมัน
- ฉันเฝ้ารออย่างมีความหวังว่าฤดูกาลของฉันคงพัดผ่านมาในสักวัน ถึงวันนั้น ดอกไม้คงจะผลิบาน ผีเสื้อคงจะโบยบินเข้ามา และฉันคงรักตัวเองได้มากพอจะหยิบยื่นดอกไม้ในตัวฉันให้ใครสักคน
- คนเราต่างมีบาดแผลเฉพาะที่ ไม่มีทางเหมือนกันร้อยเปอร์เซ็นต์ ยิ่งถ้าเป็นบาดแผลทางใจแล้ว ยิ่งต้องใช้ยารักษาเฉพาะในแบบของใครของมัน
- สิ่งที่คนธรรมดาอย่างเรา ๆ ควบคุมได้ ก็มีแค่สิ่งไร้ชีวิตเท่านั้น เพราะในท้ายที่สุด สิ่งมีชีวิตทุกประเภทก็มีธรรมชาติของมัน
- ไม่มีมนุษย์คนไหนหรือแม้แต่จะคาดเดาได้ว่าคราบสกปรกจะแต่งแต้มตรงส่วนใดของผืนผ้าใบชีวิต มันจะกลายเป็นภาพสวยงามหรืออัปลักษณ์
.
.
กิ๊ฟต์(Giftตามชื่อเรื่อง)หญิงสาววัย29 เติบโตมากับครอบครัวที่มีพ่อและแม่ แต่ไม่ได้รู้สึกผูกพัน ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซน ตอนเด็กโดนบังคับเคี่ยวเข็ญให้เป็นไปตามสังคมคาดหวัง เธอโตมาแบบไร้หมุดหมายชีวิต ทำงานไปวัน ๆ ไม่มีความฝัน ซ้ำร้ายเธอไม่เคยรู้สึกรักตัวเองเลย และเฝ้าถามคำถามวนไปมาว่ามีชีวิตเพื่ออะไร
จนวันหนึ่งมีจดหมายปริศนาส่งมา เนื้อความดูมีความหมายซ่อนไว้ ทำให้เธอนึกถึงมันอยู่เสมอแม้ตอนนอนฝัน และยิ่งเมื่อได้รู้จักกับน้องฝึกงานอย่าง กิ่ง คล้ายว่ากิ่งเป็นคนในแบบที่กิ๊ฟต์อยากจะเป็น รู้สึกสบายใจเวลาอยู่ด้วยแต่ก็อิจฉากลาย ๆ จนสับสน เธอจึงต้องหาทางจัดการกับความรู้สึกนี้ พร้อมค้นหาที่มาของจดหมาย
เซตติ้งเรื่องคือบาดแผลและปมความทรงจำจากในอดีตชีวิตในวัยเด็กของตัวเอกที่ไม่ได้สวยงาม ค่อนข้างตึงเครียด ผนวกกับความรุนแรงในครอบครัวยังผลให้เกิดเป็นตัวตนที่เก็บกด บุคลิกปิดกั้นราวกับเกราะป้องกัน โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ถึงสาเหตุหรือมองเห็นภาพได้ ชวนให้น่าติดตามเฝ้ามองพัฒนาการของตัวละคร
สำนวนการเขียนถ่ายทอดออกมาได้อย่างลื่นไหล สละสลวยราวกับฟังเพลงแจ๊ซในบาร์ ดื่มด่ำประโยคเพราะพริ้งสุนทรีย์ ทว่าก็ชวนให้เกิดความเงียบงันภายในใจ เป็นลวดลายการเขียนที่เชิญชวนให้ทบทวนเป็นดั่งข้อคิดชีวิตที่ผันผ่านไปแต่ละหน้า รู้สึกว่าเข้าใจไม่ยากเลยแต่ก็มีมวลความอึดอัดตามเซตติ้งเรื่องที่วางไว้
ตัวละครมีความทรงพลังของคาร์ ดูมีมิติ ทุกคนล้วนมีปมในอดีตที่เป็นเสมือนบาดแผลอันเชื่อมโยงทุกคนไว้ทั้งตัวพ่อแม่ กิ่ง คุณตาของกิ่งที่มีส่วนมาช่วยทำให้กิ๊ฟต์ได้คิดทบทวนหลายสิ่งจากการสัมภาษณ์คุณตา ไหนจะมีเจ้าของร้านขายอุปกรณ์วาดเขียนที่อยู่มายาวนาน ร้านที่ทำให้นึกถึงความฝันวัยเยาว์
แม้ภาพรวมจะขมปร่าจนเข้าขั้นขมขื่นระทมจิต ทั้งความกังว��� กลัว เศร้าทยอยหมุนวนอยูในแต่ละหน้ากระดาษ อ่านไปรับรู้ได้ถึงมวลขมุกขมัวทางอารมณ์ อ่อนแอ-เจ็บปวด คือการรวมเหล่ามนุษย์ที่มีบาดแผลทางใจแตกต่างกันออกไป ทุกคนมีชีวิตเรื่องราวในแบบของตัวเองกันทั้งนั้นแต่ท้ายสุดแล้วชีวิตต้องดำเนินต่อไป
ชูโรงประเด็นเกี่ยวกับเรื่องเสียงหัวใจตัวเอง เนื้อหาเล่าชีวิตของตัวเอกเป็นหลักในความกล้าหาญตัดสินใจกำหนดทิศทางในชีวิต เพราะตัวเอกได้ค้นพบประกายบางอย่างในชีวิต การค้นหาตัวตนทั้งที่ก็รู้สึกชิงชังและแหนงหน่าย เผชิญหน้าปัญหาและแก้ไขมัน กล้าที่จะออกมาจากจุดนั้นจนเป็นอิสระจากพันธการทางใจ
โดยรวมคือวรรณกรรมการค้นหาตัวตน-การหาคุณค่าในตัวเองที่ดีเล่มหนึ่ง กลิ่นอายcoming of age แบบหม่น ๆ เพราะกว่าตัวละครจะเติบโตได้ก็ยากเย็นไม่น้อยเส้นทางเต็มไปด้วยความบีบหัวใจ-คั้นสมอง กระนั้นระหว่างทางก็รู้สึกว่ามีแสงอบอุ่นที่ช่วยเติมเต็มความเว้าแหว่งให้เรื่องราวทั้งหมดได้ดี
วรรคที่ชอบ
- ในฐานะชนชั้นกลางที่กำลังหอบหิ้วความมั่นคงของตัวเองไว้บนสะพานที่ปราศจากราวกันตก เราต่างดิ้นรนเพื่อรักษาสถานะนี้ไว้ ขณะเดียวกันก็แข่งกันมุ่งไปสู่ชนชั้นที่ดีกว่า ไม่มีใครอยากอยู่ท้ายแถวของสังคม
- ฉันปลูกต้นไม้เพื่อให้ตัวเองเข้าใจ ว่าทุกชีวิตควรมีโอกาสได้เติบโตในแบบของมัน
- ฉันเฝ้ารออย่างมีความหวังว่าฤดูกาลของฉันคงพัดผ่านมาในสักวัน ถึงวันนั้น ดอกไม้คงจะผลิบาน ผีเสื้อคงจะโบยบินเข้ามา และฉันคงรักตัวเองได้มากพอจะหยิบยื่นดอกไม้ในตัวฉันให้ใครสักคน
- คนเราต่างมีบาดแผลเฉพาะที่ ไม่มีทางเหมือนกันร้อยเปอร์เซ็นต์ ยิ่งถ้าเป็นบาดแผลทางใจแล้ว ยิ่งต้องใช้ยารักษาเฉพาะในแบบของใครของมัน
- สิ่งที่คนธรรมดาอย่างเรา ๆ ควบคุมได้ ก็มีแค่สิ่งไร้ชีวิตเท่านั้น เพราะในท้ายที่สุด สิ่งมีชีวิตทุกประเภทก็มีธรรมชาติของมัน
- ไม่มีมนุษย์คนไหนหรือแม้แต่จะคาดเดาได้ว่าคราบสกปรกจะแต่งแต้มตรงส่วนใดของผืนผ้าใบชีวิต มันจะกลายเป็นภาพสวยงามหรืออัปลักษณ์
April 5, 2024
เรื่องราวของหญิงสาววัย 29 ปี เธอเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่คนพิเศษของใคร ไม่ใช่คนพิเศษของที่ใด จนกลัวว่าวันหนึ่งจะถูกกฎการเลือกสรรโดยธรรมชาติคัดออกจากโลกใบนี้
ทุกครั้งที่เธอรู้สึกแย่ มักจะมีจดหมายลึกลับส่งมาถึงเธอ เนื้อความกล่าวถึงโลกที่เธอกำลังตามหา โลกที่เต็มไปด้วยสีสันและชีวิตชีวา แต่จดหมายนั้นมาจากใคร และมีจุดประสงค์อย่างไร
เธอตัดสินใจย้ายงานไปทำงานที่ชอบ แต่นั่นก็ยังไม่ได้ทำให้เธอมีความสุขอยู่ดี ในที่ทำงานใหม่เธอได้พบกับ ‘กิ่ง’ หญิงสาวที่แววตาเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความฝันต่างจากแววตาของเธอ เมื่อทั้งสองสนิทกันมากขึ้นจนถึงวันต้องลาจาก เธอจึงเริ่มเข้าใจตนเองว่าเธอพึ่งพากิ่งมากเกินไป จนต้องรีบจัดการตัวเอง พร้อมกับไขปริศนาของจดหมายลึกลับ
สำหรับเราเรื่องนี้อ่านไม่ง่ายเลย ด้วยเนื้อเรื่องที่หม่นเทา ความคิดอันหนักอึ้งของตัวละครกดทับมือเราขณะพลิกกระดาษไปแต่ละหน้า แต่ก็ยังมีการสอดแทรกเนื้อหาที่มีสีสันอยู่ตามทาง ทำให้เรารู้ว่าที่ปลายทางคือความหวัง
มีการเปรียบเทียบชีวิตคนกับต้นไม้ บางประโยคกินใจเรามากทีเดียวอย่าง
.
“ฉันปลูกต้นไม้เพื่อให้เข้าใจตัวเอง ว่าทุกชีวิตควรมีโอกาสได้เติบโตในแบบของมัน“
.
เป็นคำกล่าวของตัวละครหนึ่งที่ทั้งชีวิตจัดวางชีวิตให้คนอื่นมาโดยตลอด แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ได้รู้ว่าทุกคนควรได้เติบโตในแบบของตนเอง
ทุกครั้งที่เธอรู้สึกแย่ มักจะมีจดหมายลึกลับส่งมาถึงเธอ เนื้อความกล่าวถึงโลกที่เธอกำลังตามหา โลกที่เต็มไปด้วยสีสันและชีวิตชีวา แต่จดหมายนั้นมาจากใคร และมีจุดประสงค์อย่างไร
เธอตัดสินใจย้ายงานไปทำงานที่ชอบ แต่นั่นก็ยังไม่ได้ทำให้เธอมีความสุขอยู่ดี ในที่ทำงานใหม่เธอได้พบกับ ‘กิ่ง’ หญิงสาวที่แววตาเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความฝันต่างจากแววตาของเธอ เมื่อทั้งสองสนิทกันมากขึ้นจนถึงวันต้องลาจาก เธอจึงเริ่มเข้าใจตนเองว่าเธอพึ่งพากิ่งมากเกินไป จนต้องรีบจัดการตัวเอง พร้อมกับไขปริศนาของจดหมายลึกลับ
สำหรับเราเรื่องนี้อ่านไม่ง่ายเลย ด้วยเนื้อเรื่องที่หม่นเทา ความคิดอันหนักอึ้งของตัวละครกดทับมือเราขณะพลิกกระดาษไปแต่ละหน้า แต่ก็ยังมีการสอดแทรกเนื้อหาที่มีสีสันอยู่ตามทาง ทำให้เรารู้ว่าที่ปลายทางคือความหวัง
มีการเปรียบเทียบชีวิตคนกับต้นไม้ บางประโยคกินใจเรามากทีเดียวอย่าง
.
“ฉันปลูกต้นไม้เพื่อให้เข้าใจตัวเอง ว่าทุกชีวิตควรมีโอกาสได้เติบโตในแบบของมัน“
.
เป็นคำกล่าวของตัวละครหนึ่งที่ทั้งชีวิตจัดวางชีวิตให้คนอื่นมาโดยตลอด แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ได้รู้ว่าทุกคนควรได้เติบโตในแบบของตนเอง
Displaying 1 - 4 of 4 reviews