Dit is het verhaal van een meisje dat onverwacht bezoek kreeg. Voor haar deur stond iemand met een pakket. 'Dit moet een vergissing zijn', zei ze. 'Ik heb niets besteld.' De man wees naar een bundeltje papieren, waarop de naam van het meisje stond. 'Ben jij dat?' Ja, knikte het meisje. 'Dan is dit voor jou.'
Dat Martha Verschaffel een meesterlijke illustratrice is die met beelden gevoelige verhalen kan vertellen, wist ik al. Ze overtuigde mij al van haar talent met haar graphic novels "Passages" en "Lily". Met "Het meisje en de rots," gemaakt in samenwerking met auteur Kristien In-'t-Ven, bewijst ze opnieuw haar kunnen. De titel is eenvoudig, maar precies: een meisje krijgt onverwacht een rotsblok bezorgd. Dit rotsblok raakt ze niet meer kwijt en moet leren om hiermee om te gaan. Terwijl ze haar weg zoekt om de rots een plek in haar leven te geven, ontdekt ze dat anderen ook hun eigen rotsen dragen. Waar woorden de leidraad in het verhaal vormen, voegen de illustraties extra diepgang aan het verhaal toe. Het beeld van de rots maakt het verhaal over verdriet heel herkenbaar en toegankelijk. De typerende zwart - wit tekeningen van Verschaffel passen perfect bij de thematiek. De subtiele taal- en woordspelingen van de auteur verrijken het verhaal verder. Ondanks het donkere onderwerp, is dit een prachtig boek dat dat je met een positief gevoel uitleest. Hoewel het boek zich op jongeren richt, is het zeker ook voor volwassenen de moeite waard. Snuif je graag de sfeer van het boek op, dan kan je dit filmpje bekijken op Youtube: https://www.youtube.com/watch?v=Fiwik....
Alsof er plots een plots een pakketjesbezorger met een onverwacht pakketje voor je deur staat, zo voelt soms verdriet. Soms is het verdriet groot, soms probeer je het te laten verdwijnen waardoor het nog zwaarder terugkomt, soms moet je het gewoon delen en soms zie je dat anderen ook hun eigen verdriet meedragen. Dat probeert dit boekje je duidelijk te maken via een heel mooi prentenboek met eenvoudige tekeningen in zwart-wit (of grijsschakeringen want niets in het leven is zwart-wit, toch? Behalve als je door je verdriet de lichtpuntjes niet meer ziet.). Het prentenboek raakt, maar doet de lezer ook rondom zich kijken, beseffen dat je niet alleen bent met de last die je draagt en zeker ook niet de enige. Een hele mooie metafoor die verdriet en zwaarte in het leven bespreekbaar maakt (of het nu om kleine of grote zwaarte gaat) en ook troost en hoop kan brengen. Voor alle leeftijden.
Tradotto in italiano come "La ragazza e il masso" questo albo illustrato affronta in modo molto delicato il portarsi dietro un peso. A qualsiasi età, rischiamo di dimenticarci che ognuno di noi porta il suo invisibile fardello e possiamo arrivare a cercare di ignorare il nostro. Questo albo ci ricorda l'importanza di guardare un po' meglio intorno a noi— chi ci circonda, quanto noi stessi, subisce spesso le conseguenze delle nostre mancate attenzioni.
Bij het doorbladeren in de winkel had ik al gezien dat dit een prachtig boek was. Maar wat ik niet had verwacht, is dat het écht zo ontzettend goed is! Wat een herkenbare situaties van wanneer je met rouw wordt geconfronteerd. Van het verdriet dat er altijd sluimerend is, de grote machteloosheid en pijnlijke eenzaamheid. Prachtig!
Verdriet zo groot dat het bijna niet te dragen is, dat je niet meer uit je huis kunt omdat het de deur blokkeert, het je leven van het ene op het andere moment, ongevraagd, totaal overhoop gooit. Het enorme rotsblok dat bezorgd wordt is een mooie metafoor voor dat gevoel verpletterd te worden door heel slecht nieuws. Voor alle leeftijden met een groot verdriet
Heel mooi verhaal over verdriet & hoe het te dragen. In simpele korte bewoordingen en prenten wordt verdriet gevisualiseerd. Wijze lessen. Een fijn boek dat je snel uitleest. Goed cadeau voor mensen met een groot of kleiner verdriet.
Niet mijn ding, de symboliek (metafoor) ligt er te dik op en het verhaal is veel te kort om je verbonden te voelen met de protagonist. Tegelijkertijd denk ik wel dat dit waardevol kan zijn voor tieners.
Een mooi boek over verdriet, heel herkenbaar, heel mooi. OK, ik moest wel lachen dat ze dus de rots wel op haar rug kon tillen… maar niet opzij kon krijgen. XD
De waarheid als een rots! Of de rots is waarheid! Sterk werk! aanrader voor velen! Simpele waarheid voor mensen die een rots te dragen hebben maar zeker ook voor de omstaanders