Todo o que doe, é un poemario de M. Carmen Caramés Gorgal no que a voz poética fai introspección da súa dor, desa ausencia da parella que decidiu marchar, despois de compartir ese saír e afrontar a vida desde o non aceptado socialmente, desde a valentía de superar a domesticación social. Pero agora esas aves negras chegan aos soños, a ferida moi aberta aínda e o recordo permanente desa ausencia que segue tendo aberta a porta para o regreso.
E mentres tanto, cada lugar, cada pensamento recorda á amante ausente, doe e non deixa reparar a ferida. Como xa nos anticipaban os primeiros versos: "escollín a dor como memoria para non deixarte ir de todo".
Gustoume especialmente o uso das imaxes da natureza e a fondura da dor descrita, dese dó que levará un tempo superar.
O tempo ficou suspendido no punto exacto en que ti deixaches para mofarse do desvarío de pensarmos que o futuro existe. Só ese intre.