Van Bellen kruipt in Fenix weer in de huid van zijn alter ego Beer van Munster. De setting is Club Fenix, een unieke, beruchte en wereldberoemde club waar afwijkend gedrag niet bestraft, maar juist uitbundig gevierd wordt. Een plek die de bakermat wordt van house en waar een weergaloos gesamtkunstwerk ontstaat vol muziek, performances, decors, mode en beeldende kunst. Maar ook de plek waar roekeloosheid, aids en zelfdestructie diepe wonden achterlaten.
Fenix is een veelkoppig verhaal over transformatie en de zoektocht naar liefde en bestaansrecht. Een verhaal waarin Van Bellen met zijn wervelende en met humor doorspekte stijl de kleurrijke personages die de RoXY tot de voorhoede van de tijdsgeest maakten tot leven weet te wekken - en te eren.
Een boek over een discotheek gevuld met zoveel extravagantie dat je het je bijna niet kan inbeelden. Een boek over eindeloos nachtleven, drugs, liefde en vriendschap, maar ook onderdrukte gevoelens, ongezondere relaties, en de aidsepidemie. Het leest als een vluchtige en wazige avond uit. Wat maakt dat je het leest met verhoogde hartslag en onrustige gedachten. Iets wat een boek niet eerder zo bij me deed. Maar, ik mis ook verhaallijn, het heeft veel personages en daarmee ook open eindjes. Dat maakte het doorzetten in het lezen soms moeilijk. Maar de nieuwsgierigheid naar de mensen en verhalen uit de RoXY maakten dat ik toch verder wou.
Ik vond Fenix een heel stuk beter dan Nachtdier. Dat heeft ongetwijfeld deels te maken met het feit dat ik de RoXY zelf gekend heb: niet in de gloriejaren, maar vanaf 1993, een keer of tien in totaal, al bij al, net genoeg om te herkennen wat in Fenix beschreven wordt.
Maar Fenix is ook echt een beter boek: beter geschreven, een paar stijlfiguurtjes die ik in Nachtdier vervelend vond, blijven hier achterwege. Je kunt ook voelen dat dít de periode is die Van Bellen echt kwijt moest: het is rauw, snel, komt voelbaar uit het hart.
Als reconstructie van zijn RoXY-jaren: heel goed en waardevol. Als roman: wat minder. Daar blijft het toch iets een gefictionaliseerd dagboek voor. Tegelijkertijd is dat, als RoXY-schets, ook weer de kracht ervan, gek genoeg.
Absoluut de moeite waard, het tweeluik Nachtdier-Fenix.
Na Nachtdier keek ik reikhalzend uit naar het vervolg. Dat het vervolg als onderwerp de legendarische Amsterdamse club Ro... ik bedoel Fenix zou hebben, dat maakte me helemaal nieuwsgierig. Ik maakte de opkomst van de house vanuit een klein kutdorp in de buurt van Utrecht mee. Als ik af en toe in Utrecht kon uitgaan dan was dat fijn. Bij ons moesten we het hebben van 2 housefeestjes per jaar, met af en toe ergens in een schuurtje een illegaal feestje. Maar ik dwaal af.
Beer is een lieverd. En wat hij en z'n vrienden hebben meegemaakt is een gekkenhuis. Dit verhaal is een aaneenschakeling van mooie, leuke, emotionele en heftige gebeurtenissen. De creativiteit spat eraf. Af en toe denk ik "je had er bij moeten zijn". En toch ben je er bij.
Het afbranden van Fenix stemt verdrietig. Ongeveer wat ik voelde toen ik het op het nieuws zag.
Een rollercoaster. Dat is dit verhaal. Een enorme rollercoaster. En je bent erbij, nee, je zit er middenin.
Fenix voelt als een hele lange avond uit, waar ontzettend veel verhalen je om de oren vliegen. Het is ontzettend mooi om het tijdsbeeld van de Roxy te lezen, en zo dicht op alles te staan. Voor mij verviel het boek misschien wat veel in anekdotes van een hoofdstuk, waarna weer doorgeschakeld werd naar de volgende anekdote. hierdoor was er weinig spanningsboog en zag je ook geen ontwikkeling in de karakters, of grotere lijnen in het verhaal. iets wat in Nachtdier wel heel aanwezig was (in mijn herinnering). Misschien was het natuurlijk ook de bedoeling van het boek dat het als een trein vol verhalen, mensen, gezichten, en ideeën over je heen dendert, wat ik me best kan voorstellen! maar er beklijft jammer genoeg niet heel veel vrees ik
‘Fenix’ leest als een reallifesoap waarin de sappigste passages en meest interessante personages uit het Roxy-tijdperk de revue passeren. Van Bellen weet het tijdsbeeld goed neer te zetten, maar een rode draad ontbreekt. Indrukwekkend om te lezen met hoeveel passie en toewijding deze iconische nachtclub tot wasdom kwam. Net als de beschrijving van de laatste momenten: luister vooral ook naar de geluidsopnames hiervan die sinds kort online staan. Ik vraag me af waarom de namen van de clubs en de hoofdpersoon gefingeerd zijn, terwijl veel personen, met name grote beroemdheden, met naam en toenaam worden genoemd.
A blast from the past. Ja, ik kwam ook in de Roxy. Ik ken de housewereld. Dus het was zeker amusant om me weer dingen te herinneren. Was het diep. Nee. Was er een ontwikkeling in de karakters. Nee. Zo oppervlakkig als het met drugs doorspekt uitgaansgelegenheid. Ja. En daar is niks mis mee...been there done that. Dus super leuk om, als een soort fotoboek wat je lang niet hebt ingekeken, door te bladeren. Mocht je niet uit deze wereld komen, dan denk ik dat je het niet zo n interessant boek vind. Wilde 3,5 sterren geven, maar dat kan niet..... Vermakelijk. Beetje te lang.
Wat een heerlijk en rauw boek! Ik werd compleet gezogen en meegevoerd in de tijden van de RoXY. Net te jong om zelf meegemaakt te hebben, maar wat was ik hier graag bij geweest. Met een lach en een traan, absurdistisch, kunstzinnig, over de dood, het leven en over muziek tot kunst verheven. En dit alles toch luchtig geschreven. Ik heb genoten!
Nachtdier was over Beer in de achtbaan van de 80’s. Fenix een vlaag van herkenning maar minder Beer in de xenofobische 90’s. Als RoXY ganger blij dit gelezen te hebben. Bijzondere club met bijzondere mensen. Altijd fijn gevoeld daar, sfeer nooit meer elders teruggevonden.
Het is niet het meest makkelijke boek om te lezen, maar het is heerlijk om de tijden van de RoXy in te kunnen duiken. Je wordt meegezogen in de avonden en nachten in de club.
Ik had zo veel zin in dit boek! Housecultuur, de jaren 80 en 90 in Amsterdam en de Roxy fascineren mij enorm.
Joost van bellen heeft het verhaal van de Roxy gefictionaliseerd. Dat zou goed uit kunnen pakken, maar Fenix leest als een soort logboek. Het is een aaneenschakeling van gebeurtenissen, nergens wordt het echt een verhaal. Misschien gebeurde er in die tijd wel te veel om er een goed over verhaal van te schrijven.
Met moeite drie sterren, met pijn in mijn hart, want ik vind Joost van Bellen een fantastisch iemand!