De Schaduwsluiper van Rob Koops is het spannende en avontuurlijke tweede deel van de Oerbloed-trilogie.
Obbe en Darja reizen samen door het rijk Norgië om het geheimzinnige Zevende Boek in veiligheid te brengen. Onderweg krijgen ze echter te maken met een grote tegenslag: Obbe wordt gevangengenomen door de verraderlijke Rafenna, die hem overlevert aan koningin Fredegonde. Omdat Obbe de langverwachte Raadselbreker zou zijn, moet hij de raadsels van het Zevende Boek oplossen. Maar kan hij dat wel?
Darja zet alles op alles om Obbe te bevrijden. Daarvoor is ze zelfs bereid om een gevreesde Schaduwsluiper te worden, waarbij ze moet leren om vrijwel onzichtbaar te zijn. Maar de tijd dringt, want de verschrikkelijke Fluisterwinter staat voor de deur…
Ik heb me t.o.v. deel 1 iets beter vermaakt, omdat het voor mijn gevoel iets minder leek op Grijze Jager en Brief voor de koning. Als je het mij vraagt mocht er nog wel iets minder benoemd worden dat Darja een Schaduwsluiper wordt/is en Obbe de Raadselbreker. Op zich wel spannend, maar sommige beschrijvingen halen de spanning/vaart eruit en sommige spannende dingen werden wel erg snel weer uit de doeken gedaan. Aan het begin duizelden de namen me best wel, gelukkig kwam ik bij het dichtslaan van het boek (oeps toen pas) erachter dat een namenlijst achterin het boek is opgenomen.
Blij dat kinderen en andere volwassenen lezers er van genieten, ikzelf laat het hier denk ik bij.
Waar in het eerste deel in de Oerbloed trilogie Obbe met een ongelukkige val in zijn eigen avontuur belandt, begint het tweede avontuur van dit hoofdpersonage met een opzettelijke sprong in het diepe.
Deze sprong in het woeste kolkende water van rivier de Droeve is misschien een samenloop van omstandigheden. Maar toont wel een bewuste keuze die Obbe en zijn reisgenoot Darja maken om hun taak – het veiligstellen van het Zevende Boek – te volbrengen. Het is dit bewustzijn dat als rode draad door de rest van De Schaduwsluiper loopt. Niet langer is dit een avontuur waar de twee zo maar in zijn gevallen, ze nemen nu zelf actief deel aan hun eigen lot.
Het tweede boek in de Oerbloed serie heet De schaduwsluiper. Het eerste deel was De raadselbreker. De hoofdpersonages zijn Obbe en Darja. In De schaduwsluiper lees je vanuit hun beide perspectieven. In het begin van het verhaal zijn ze gescheiden en wordt verteld dat de ander dood is…
Obbe heeft de taak het Zevende Boek te ontrafelen, hij is niet voor niets de Raadselbreker. Maar makkelijk gaat het niet als je gevangen wordt gehouden.. Darja doet er alles aan om Obbe te gaan bevrijden. Daarvoor wordt ze een Schaduwsluiper.
Liefhebbers van klassiekers als Brief voor de koning en Kruistocht in spijkerbroek zullen smullen van deze boeken. De avonturen doen me denken aan de oude avonturenboeken. Er zit veel actie en gebeurtenissen in dit tweede boek. Er zijn veel schurken, maar gelukkig ook mensen die Obbe en Darja willen helpen.
Zelf was ik een stuk minder enthousiast over deel 2 in vergelijking met deel 1. Terwijl deel 1 vernieuwend aanvoelde, vond ik dit verhaal te veel op een klassieker lijken. Daarnaast werd zeer vaak benoemd dat Obbe de Raadselbreker is en Darja een Schaduwsluiper, dat was na een tijdje echt wel duidelijk. De hoeveelheid namen voor personen, voorwerpen en wezens vond ik ook wat veel. Gelukkig staat er een woordenlijst achterin het boek.
Ik wil je niet tegenhouden om het boek te gaan lezen, want het kan zijn dat jij een hele andere leeservaring zult hebben. Als je boek 1 gelezen hebt, zul je waarschijnlijk verder willen lezen ivm de cliffhanger aan het einde.
Bedankt voor dit recensie exemplaar @yaharpercollins
We lezen minder een reisavontuur dan we in deel 1 lazen, maar alles draait nu om het oplossen van het raadsel van het zevende boek. Die taak krijgt Obbe onder zware tijdsdruk. Oh en avonturen zijn er nog genoeg hoor! Darja wordt namelijk een schaduwsluiper en prins jurriaan gaat de strijd aan met zijn moeder, de koningin. Ook lezen we heuse intriges, wijze lessen, en leren we weer mooie personages kennen. Heerlijk: In dit boek lees je dat huilen heel gewoon is en ook daadwerkelijk oplucht. Ook de vrouwen en mannen door elkaar in wisselende rollen (vrouwelijke bewakers en een man die dol op kleding is), zijn een verademing. Heerlijk boek, op naar deel 3!
Citaat: Wees jezelf en wees eigenwijs. Meningen zijn als golven, zei hij, ze komen en ze gaan.
Een tweede deel lijkt mij als schrijver erg lastig maar Rob Koops flikt het hier toch maar even. Wat zo bijzonder is in dit boek is dat het vanuit het oogpunt van Obbe en Darja wordt geschreven. Je volgt hun verhalen, gedachtegang en hun gevoelens. Daardoor voel je je zo erg verbonden met beide karakters. Je hebt het op momenten echt met ze te doen en op de goede momenten voel je je ook echt heel erg blij.
Er zit weer genoeg spanning in het verhaal en wederom de korte hoofdstukjes zodat je door blijft lezen. Je wilt weten hoe het verder gaat, elke pagina weer.
Let op! Dit is het tweede deel in een serie en kan dus spoilers bevatten.
Cover Voor dit twee deel ‘De Schaduwsluiper’ van de trilogie OERBLOED heeft Maruga, de vrouw van de auteur Rob Koops, opnieuw gekozen om in de cover de naam van de trilogie en de titel van het boek goed op te laten vallen. Maar dit is niet het enige dat opvalt! Op de voorgrond tussen de bomen zie ik een persoon en een hond staan die naar het kasteel in de verte kijken. Wie of wat houden ze in de gaten?
Het verhaal In De Raadselbreker (Oerbloed 1) begint het verhaal met Obbe en Darja die samen door het Rijk Norgië reizen om het geheimzinnige Zevende boek in veiligheid te brengen. Hierbij worden ze op de hielen gezeten door de gemene Rafenna. Zij drijft Obbe en Darja in het nauw en weet Obbe gevangen te nemen en brengt hem naar de koningin Fredegonde. De koningin verwacht van Obbe als langverwachte raadselbreker, dat hij weet de raadsels van het Zevende boek op te lossen….
Darja komt er gelukkig achter waar Obbe gevangen wordt gehouden en wil er natuurlijk alles aan doen om hem te bevrijden. Het maakt haar niet uit wat ze er voor moet doen, ze wil zelfs wel een gevreesde schaduwsluiper worden. Koste wat het kost wil ze snel leren hoe ze ervoor kan zorgen dat ze zich vrijwel onzichtbaar kan bewegen… Zou het Darja lukken om dit voor het invallen van de vreselijke Fluisterwinter te leren?
Mijn mening Wat een avontuurlijk verhaal heeft Rob Koops weer voor Obbe en Darja bedacht. Het boek wordt, net zoals in deel 1 De Raadselsbreker, ondersteunt door mooie illustraties die ook gemaakt zijn door Maruga Koops.
De Raadselbreker (deel 1) is geëindigd met een enorme angstaanjagende cliffhanger! Ik was blij dat het lezen eindelijk weer wat lukte en ik me in dit deel van de trilogie kon storten. En wat heb ik van ‘De Schaduwsluiper’ genoten. Weer weet de auteur mij met zijn spannende schrijfstijl enorm te boeien.
Het verhaal wordt dit keer vanuit Obbe en Darja hun personages verteld, waarbij ook aandacht is voor belangrijke andere karakters. Hoe Obbe en Darja in sommige situaties reageren is herkenbaar en maakt dat ik helemaal met hen meeleef. En dan de humor van de auteur! Om sommige uitspraken lig ik in een deuk. Het maakt naar mijn mening niet hoe oud je bent om een jeugdboek te lezen. En dit boek? Deze kun je gerust lezen als je tussen 10 en de 100+ bent.
In ‘De Schaduwsluiper speelt vriendschap, liefde maar ook intuïtie een grote rol. Ik vind het goed dat de auteur hier aandacht aan heeft besteed in zijn verhaal. Want vertrouwen op je eigen gevoel is iets waarvan ik vind dat dit op vroege leeftijd mag worden ontwikkeld…
Oerbloed 2 eindigt dan wel niet met zo’n cliffhanger als het eerste deel maar wel met een belofte…..En die maakt mij reuze nieuwsgierig! Laat het laatste deel van OERBLOED maar snel uitkomen!
Obbe en Darja reizen samen door het rijk Norgië om het geheimzinnige Zevende Boek in veiligheid te brengen. Onderweg krijgen ze echter te maken met een grote tegenslag: Obbe wordt gevangengenomen door de verraderlijke Rafenna, die hem overlevert aan koningin Fredegonde. Omdat Obbe de langverwachte Raadselbreker zou zijn, moet hij de raadsels van het Zevende Boek oplossen. Maar kan hij dat wel?
Darja zet alles op alles om Obbe te bevrijden. Daarvoor is ze zelfs bereid om een gevreesde Schaduwsluiper te worden, waarbij ze moet leren om vrijwel onzichtbaar te zijn. Maar de tijd dringt, want de verschrikkelijke Fluisterwinter staat voor de deur.
De schaduwsluiper is deel twee van de spannende Oerbloed-trilogie en het vervolg op De raadselbreker.
De schaduwsluiper begint met een korte terugblik zodat je geheugen weer lekker opgefrist wordt. Deel één eindigde namelijk met een geweldige cliffhanger en dan is het fijn als je even mee terug genomen wordt en zo meteen weer helemaal in het verhaal zit.
Je leest het verhaal beurtelings vanuit Obbe en Darja. Ze zijn elkaar kwijtgeraakt en terwijl Obbe meegenomen wordt door Rafenna en de zwaardzusters, doet Darja er alles aan om hem weer terug te vinden. En dat blijkt voor allebei nog niet zo eenvoudig te zijn. Ik kan er natuurlijk niet teveel over zeggen, want dan is voor jou de verrassing er al helemaal vanaf.
Het is best een dik boek, maar door de korte hoofdstukken, de spannende avonturen, de humor en de wijze woorden leest het toch heel vlot. Heel handig is ook de begrippenlijst achterin het boek.
De toffe zwart/wit illustraties van Maruga Koops, waaronder een plattegrond van Bleydestede, zijn veelal paginagroot en passen goed bij de sfeer van het verhaal.
De Oerbloed-trilogie is heel geschikt voor kinderen vanaf ongeveer 10 jaar die van spannende avonturen houden.
5 ★
Bedankt HarperCollins voor dit recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Mijn laatste recensie van 2024 dus laten we eruit gaan met een knaller! ☺️
Waar ‘de raadselbreker’ nog echt als start voelde, een opbouw en het begin van een reis, is dit tweede deelde deel zoveel meer dan dat. In dit tweede deel komt Norgië echt tot leven, maar komen er ook meer lagen in het verhaal. De oorlog die op uitbreken staat en het politieke spel wat daaromheen hangt. Obbe die vecht tegen de klok en zijn vrienden die samenkomen om hem en Norgië te redden! Ze bewandelen allemaal hun eigen pad, maar uiteindelijk komt alles samen. Wat ik mooi vind is dat iedereen in zijn kracht gezet wordt, in zijn “𝐎𝐞𝐫𝐤𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭”. Wederom weer een verhaal over liefde, vriendschap maar ook recht en onrecht. Goed en fout, innerlijke groei en het volgen van je intuïtie.
Ik werd echt compleet in dit verhaal en de wereld gezogen en door de korte hoofdstukken vlieg je echt door dit boek! Net als bij deel 1 staat er boven ieder hoofdstuk een korte “uitlokker” naar het nieuwe hoofdstuk, dit zorgt ervoor dat je door wilt blijven lezen. Ook geeft het duidelijk aan wie in het hoofdstuk centraal staat, wat erg fijn is (zeker voor kinderen).
Wat mij betreft is dit boek nog beter dan het eerste deel en ik kijk dus ook echt uit naar deel 3, de ontknoping van dit verhaal!
De illustraties van Maruga Koops maken het helemaal af en ondersteunen het verhaal perfect! En tja, ik hou echt enorm van fantasy verhalen waarbij er een kaart in het boek staat. Dat maakt de hele wereld net wat begrijpelijker en levendiger!
Tijdens het lezen kon in niet stoppen met notities maken, zoveel mooie woordspelingen, zoveel toffe ideeën om te doen aan de hand van dit boek.
In het eerste deel van de Oerbloed trilogie maakten we kennis met Obbe en Darja. Samen gingen zij op pad om het Zevende Boek veilig te stellen. Een helse en gevaarlijle tocht waarbij ze veel obstakels op hun pad kregen. Een boek dat heerlijk was om te lezen en dat eindigde met een adembenemde cliffhanger.
Met spanning in mijn buik begon ik dus aan het vervolg: De Schaduwsluiper. En wat een geweldig boek weer! Alles wat ik had gehoopt van het vervolg en nog veel méér is het! Ik ga helemaal niks vertellen over het verhaal zelf, dat gun ik iedereen om zelf te beleven en ik wil helemaal niks verklappen.
Rob Koops laat in dit vervolg de personages zich steeds meer ontwikkelen, ze krijgen meer diepte. Hierdoor wordt je nog meer het verhaal ingezogen dat zich in een sneltreinvaart ontwikkeld. Heerlijk spannend van begin tot eind, heel moeilijk weg te leggen. Dit komt ook door de relatief korte hoofdstukken. Ik heb er weer enorm van genoten. Nu weer een jaartje wachten op de ontknoping van deze trilogie. Het aftellen is al begonnen...
NUR 283: Fictie 10 - 12 jaar NUR 284: Fictie 13 - 15 jaar
Prima vervolg op het eerste deel. Deze keer wordt het perspectief afgewisseld tussen Darja en Obbe.
In dit boek herken ik elementen van andere verhalen. Zo klinkt de schaduwsluiper als een Grijze Jager, maar dan net iets anders. De twee zinnetjes "Laat het los. Laat het gaan" doen me natuurlijk denken aan Frozen.
Hier en daar vond ik het voorspelbaar, want natuurlijk komt het meeste goed. Het is daardoor een hoopvol verhaal. Omdat er nog een laatste vervolg komt, was het me duidelijk dat er aan het einde nog iets moest gebeuren.
Al met al leuk leesvoer over een mooie, interessante wereld. Ik vind de illustraties ook erg goed gelukt. Ik ben wel benieuwd wat Rob Koops na deze trilogie gaat doen!
"Helaas vergeten de meeste mensen wat Stoer Egga hun heeft ingefluisterd.' Gundaharts stem wordt ernstig als ze verder praat. 'Hun oerkracht raakt op de achtergrond. Ze doen maar wat. Of nog erger, ze doen wat anderen van hen willen. Maar een Schaduwsluiper niet, die luistert naar het derde oor, die omarmt de oerkracht die Stoer Egga hem of haar schonk.' Darja denkt terug aan de avond dat ze de deur van haar ouderlijk huis voorgoed achter zich dichtrok. Het was een krachtig gevoel diep vanbinnen geweest dat haar Droogwaerd deed ontvluchten. Vol moed! Had ze toen onbewust geluisterd naar haar derde oor? Is moedig zijn mijn oerkracht?"
Waar 'De Raadselbreker' begon met een toevallige ontdekking in de Boekenbrucht, begint het tweede deel van de Oerbloed-trilogie een stuk spannender: Obbe en Darja worden verder meegesleurd het avontuur in, maar nu hebben ze veel actiever de touwtjes in handen. Terwijl Obbe in Bleydestede gedwongen wordt om in recordtijd de raadsels van het Zevende Boek op te lossen, trekt Darja samen met prins Juriaan, Grote Moktar en het Leger der Verschoppelingen richting de hoofstad.
In De Schaduwsluiper krijgen vooral de hoofdpersonages veel meer ruimte om zich te ontwikkelen. Het Zevende Boek gaat eindelijk open en Obbe's intelligentie wordt getest; niet alleen door het boek maar ook door de sluwe raadgever Bar Melo Bar. Darja op haar beurt groeit, dankzij haar lessen en missies als Schaduwsluiper, van een koppig meisje uit Droogwaerd uit tot een zelfstandige speler die haar hoofd koel houdt, zelfs als haar hart alle kanten op wordt getrokken.
Maar door de grotere focus op Obbe en Darja voelt het plot veel minder spannend. Er gebeurd wel heel veel - de Laatste Oorlog, de Fluisterwinter en het gevaar van het Zevende Boek - maar de impact blijft op afstand. Zelfs als er iets gevaarlijks gebeurd - een vergiftiging, een spion wordt verraden - dan lezen we in het volgende hoofdstuk al over de goede afloop. Je mag de (jonge) lezer wel iets langer in twijfel laten zitten 😉
Maar ik ben wel erg nieuwsgierig naar het derde en laatste deel, want de boodschap van het Zevende Boek belooft weinig goeds...eind augustus weten we meer!
We starten waar boek 1 eindigde: in het water. Darja en Obbe raken gescheiden. Terwijl Darja hem probeert te vinden en bevrijden, moet Obbe proberen te overleven.
“Vanaf dat moment hebben Obbes zintuigen geen moment rust. De herrie, drukte en stank zijn overweldigend.”
Wordt hij gedwongen het boek te openen zoals de flaptekst voorspeld? Weet Darja hem te vinden? En dan is er nog ‘de Schaduwsluiper’. Wie is dat? En wat doet hij?
“Je mist je vrijheid pas als je die niet hebt”
Zodra je met het verhaal begint, zit je er meteen middenin! In sneltreinvaart worden er spannende gebeurtenissen op je afgevuurd, die je op het puntje van je stoel doen laten zitten. Mooi, rijk taalgebruik. Beschrijvend, maar niet ‘te veel’. Er blijft genoeg ruimte voor je eigen fantasie.
“Wolken drijven voorbij. Er dartelen twee duiven rond in de lucht. Zwevend op de wind.”
Je leert Darja beter kennen. En Gundahart. En koningin Fredegonde. Kortom, weer een avontuurlijk en spannend verhaal. Kom maar op met deel 3! Nu snel vredesbrood bakken!
A solid second entry. The characters are still great, the wolfdogs this time actually serve a purpose and I genuinely was very engaged in this world and the story.
Only parts I didn't like were some forced relationship drama between Darja and Obbe, and one very irresponsible decision by the main characters.