David Steenmeijer, psychiatrisch hulpverlener, geeft in Welkom in de gesloten zorg een unieke en openhartige kijk in de wereld van de gesloten inrichting.
Tijdens zijn studie psychologie besluit David Steenmeijer al snel om zelf de praktijk in te gaan: niet alleen maar met zijn neus in de boeken, maar met de poten in de modder. In een inrichting voor (jong)volwassenen die te kampen hebben met stoornissen zoals borderline, bipolariteit en schizofrenie leert hij Mich kennen, een ervaren hulpverlener die zijn cliënten onconventioneel maar met opvallend veel succes benadert. Omdat zulke mensen goud waard zijn, besluit David de verhalen van Mich op papier te zetten.
Welkom in de gesloten zorg is een openhartig boek vol ontroerende ontmoetingen met cliënten, maar legt ook de vinger op de zere plek: er is een hoop mis. David en Mich geven een rondleiding achter de hekken, zijn eerlijk over misstanden en wanprestaties en pleiten voor een nieuwe aanpak in de wereld van de gesloten zorg.
‘Welkom in de gesloten zorg‘ is geschreven door David Steenmeijer.
Wie echter braaf de achterflap tekst lees, komt meteen tot de conclusie dat we in dit boek ook de ervaringen vinden van Mich.
Samen met Mich, die een ervaren hulpverlener in de (gesloten) zorg is, geeft David een kijkje achter de schermen in het wel en wee van de zorg, hun werk als hulpverlener en ontmoetingen met cliënten.
Belangrijker nog, geven zij inzicht in wat er mis is, wat er nog steeds mis gaat en wat zou kunnen helpen dit te verbeteren.
Het boek kent een fijne opbouw waarin we op de eerste plaats kennis maken met David en met Mich.
Wat direct indruk op mij maakte, is dat David zijn universitaire studie onderbreekt om ervaring op te doen in het werkveld. Iets dat in mijn ogen veel meer mensen zouden moeten doen.
Wat later in het boek des te duidelijker wordt wanneer beide mannen beschrijven hoe het er aan toe gaat op de werkvloer met de personeelsleden die een “hogere” functie hebben, maar eigenlijk niet doen waarvoor ze zijn aangenomen.
Uit eigen ervaring weet ik hoe ontzettend belangrijk de werkervaring op de werkvloer is.
Zeker omdat je met mensen te maken hebt. Je kunt tenslotte niets bepalen of regelen voor iemand als je geen idee hebt wie die persoon is toch? Helaas wijst de praktijk anders uit en wordt dit in dit boek wederom weer eens pijnlijk duidelijk.
Wat mij betreft fijn dat David en Mich in dit boek de vinger op de zeer pijnlijke plek leggen.
Hoewel David het boek schrijft, komt vooral Mich uitvoerig aan bod. We leren hem echt letterlijk vanaf zijn kindertijd kennen en dit zorgt voor een zeer duidelijk beeld over de man die hij vandaag de dag is.
Niet geheel onbelangrijk, want zijn verleden is één van de redenen waarom hij zo enorm met zijn hart kan werken in combinatie met een no nonsens houding.
Zelf had ik ook zo’n collega en deze collega’s zijn de drijvende krachten in deze sector.
Ondanks de problematische doelgroepen, tegenwerkende meerderen en overkoepelende organisaties, wordt wel duidelijk dat Mich passie heeft voor zijn werk en dat hij goed is in wat hij doet.
Ook de inzichten die David opdoet dankzij Mich zijn zeer waardevol.
Samen schetsen zijn een ongelooflijk duidelijk, maar hier en daar ook schrijnend beeld van de huidige hulpverlening.
Het doel van dit boek is niet alleen een inkijkje in het werk van twee totaal verschillende hulpverleners die van elkaar leren en ons laten kennismaken met verschillende doelgroepen. Het is veel meer dan dat.
Want wat gaat er nog steeds mis als het gaat om de zorg voor anderen door professionals? En hoe kunnen we kijken naar oplossingen en dingen ten goede veranderen?
Ze brengen misstanden en wantoestanden aan het licht.
Ze pleiten voor een nieuwe en andere aanpak in de wereld van de (gesloten) zorg en hier kan ik alleen maar voor de volle 100% achter staan.
Conclusie ‘Welkom in de gesloten zorg‘ heeft mij diep geraakt.
Ik weet hoeveel energie het zuigt om te vechten tegen dichte deuren en tegen zaken waar nooit verandering in lijkt te komen.
Om dan toch in deze sector te blijven werken vergt kracht en een daarnaast een groot hart voor de mensen waarmee je werkt. Iets dat in mijn ogen heel veel respect verdiend.
‘Welkom in de gesloten zorg‘ is wat mij betreft een boek dat een ieder zou moeten lezen. Al is het alleen maar om een uniek kijkje achter de schermen te krijgen.
Maar zoals ik al zei is het veel meer dan dat.
Naast de belangrijke boodschappen heb ik enorm genoten van de anekdotes van Mich en zijn ontmoetingen en omgang met de cliënten die hij in zijn loopbaan onder zijn hoede heeft gehad en heeft.
David is na zijn bachelor meteen de praktijk ingedoken. Daar kwam hij, nog onwetend en onervaren, een man tegen waarvoor hij meteen respect kreeg. Net zoals ik na het leven van het boek.
Dit boek gaat over de ervaringen van Davidd, maar bovenal Mich, in de gesloten zorg. Mick heeft veel meegemaakt privé en heeft deze ervaringen kunnen gebruiken in zijn werk. Hij legt de facetten van de gesloten jeugdzorg bloot en slaat deze plat tot simpele termen als “zwijnenstal”. Dit ook met gedrag, cognities en relaties van de patiënten. Dit maakt de ervaringen voor de lezer begrijpelijk en soms herkenbaar.
Hij heeft bijzondere verhalen waarvoor ik veel respect heb en ook tijdens het lezen echt keihard om heb gelachen. Voor iemand met affectie voor de zorg is dit een absolute aanrader.
Eindelijk een boek van binnenuit de gesloten zorg! Schokkend dat ZZP’ers zo kunnen disfunctioneren op die plekken, misstanden die aan de kaak worden gesteld door hulpverlener Michael zijn ronduit stuitend (een van die ZZP’ers timmert gewoon een 14-jarige jongen in elkaar, horend op de intercom). Management biedt hem een ‘coachingstraject’ en een vast contract(!) aan om te zorgen dat dit niet naar buiten treedt. Ongelooflijk, en zo erg dat de tekorten juist op deze plekken zo nijpend zijn. Uit dit boek blijkt de waarde van de deskundige en vooral vaste kracht, in een leven waarin voor de kwetsbare jongeren alles al onzeker is. Achter alle (extreme) agressie en het manipulatieve gedrag komt een basisbehoefte naar voren die geen mens vreemd is: de noodzaak om gezien te worden.
Geschreven vanuit het perspectief van twee zorgverleners, waarbij sommige hoofdstukken de vorm hebben van een vraaggesprek tussen deze twee mannen die beide met een andere visie, maar met eenzelfde missie naar de situatie kijken. Hier en daar wordt wat grof taalgebruik ingezet, maar dat maakte de verhalen des te indringender. De urgentie van de huidige situatie in de gesloten (jeugd)zorg spat ervan af. Een boek dat alle politici en bestuurders op landelijk, provinciaal en gemeentelijk niveau zouden moeten lezen!
Belangrijke boodschap: er gaat ontzettend veel mis en er is ontzettend veel fout in de gesloten zorg. Echter, ik vond de manier waarop het verhaal verteld wordt, de schrijfstijl, niet heel fijn. Het voelde regelmatig als een opsomming waardoor ik mijn aandacht hier en daar verloor — en dat is zonde, zeker voor een boek dat dit soort grote maatschappelijke problemen aankaart.
Je hoort wel vaak dat de gesloten zorg met haken en ogen aan elkaar hangt, maar dit boek brengt persoonlijke ervaringen die de dagelijkse shitshow weerspiegelt. Verruimend, maar ook triest om de ins & outs te ontdekken.
2,5 ⭐ Goed dat dit thema belicht wordt en ik geloof ook echt dat er heel veel mis is in de gesloten zorg, maar de schrijfstijl spreekt me niet aan, medewerkers worden naar mijn idee teveel over dezelfde (negatieve) kam gescheerd.