Nooit zou ze de stad verlaten, dacht Annejet van der Zijl toen ze nog in hartje Amsterdam woonde. Toch is het glooiende duinlandschap rond Bergen al sinds een aantal jaar de plek waar ze ronddwaalt met haar hond Toby en altijd weer, zoals ze schrijft 'het tegenovergestelde van heimwee' voelt.
Het sneeuwklokjesbos is een ode aan de schoonheid van de duinen, de helende kracht van wandelen en het hebben van een hond. Maar het is ook een kleine streekgeschiedenis aan de hand van de levensverhalen van drie buitenstaanders die er terecht kwamen - waarvan één de schrijfster zelf. Daarmee wordt dit boek een intiem en ontroerend verhaal over rouw, troost en ons hardnekkige geloof in het gelukkige einde van sprookjes.
Annejet van der Zijl is a Dutch writer. Born in 1962, she studied mass communication at the UVA in Amsterdam and did a MA International Journalism at City University in London. She worked in magazine journalism until 2000, meanwhile publishing her first book Jagtlust, about a ramshackle villa that in the sixties was a meeting place for many artists and poets. Annejet van der Zijl lives in Amsterdam with her husband, a journalist.
Annejet van der Zijl schreef het tot nu toe meest persoonlijke en tegelijk het meest veelzijdige deel in de niet te weerstane reeks 'terloopse wandelingen' van uitgeverij Van Oorschot. Ongetwijfeld komt dat door het feit dat de auteur het lange tijd moest laten rijpen, zoals ze in haar dankwoord uitlegt. Zo kon haar eigen verhaal uiteindelijk ingebed worden in het grotere geheel van dit kleine pareltje.
'Het tegendeel van heimwee' zorgt voor begin- en eindpunt. Hoe van der Zijl haar liefde voor de kust beschrijft en hoe die liefde zo organisch haar eeuwig-gedachte band met de stad verdringt, is een korte biografie op zich waar een hond, drie woningen, een plotse dood en een nieuwe liefde richting aan geven. Het voelt als recht uit het hart, maar het is wel degelijk literair gecomponeerd.
De nieuwsgierige biografe in Annejet van der Zijl verbindt haar liefde voor Egmond- en Bergen-aan-Zee ook nog eens met twee andere historische levens. Dat van de rijke Amerikaanse kunstschilder George Hitchcock, grondlegger van impressionistisch geïnspireerde Egmondse School en dat van de Duitse immigrante Marie van Reenen die er aanvankelijk als gouvernante aanspoelde, maar na een bewogen en avontuurlijk begin als burgemeestersvrouw Bergen-aan-Zee op de kaart zette als concurrent voor het mondaine Egmond.
Kortom: verbazingwekkend wat je in 70 pagina's aan boeiends en pakkends hebt afgewandeld langs dat kleine stukje sterke literatuur tussen land en Noordzee.
Och een mens wil aan zee gaan wonen, wandelen een hond nemen schrijver worden, zijn de verhalen in de wereld aanschouwen, vertellen, vervlechten alweer een pareltje in deze reeks wandelboekjes van Van Oorschot Lezen die handel, zo schoon!
Net een heerlijke wandeling gemaakt en deze geluisterd. Wat schrijft Annejet van der Zijl toch fijn. een paar mooie verhalen en wederom weer een fijne Terloops wandeling. Kan ik iedereen aanbevelen!
Precies wat ik nodig had om me uit een reading slump te halen. De kust, verlies, omgaan met rouw en de liefde. Het omgekeerde van heimwee, thuiskomen en hoe je onder woorden brengt dat je precies goed bent waar je bent. Prachtig.
Een prettig deeltje uit de reeks wandelboekjes van uitgeverij G.A. van Oorschot. Van der Zijl had een deel van dit boekje al eerder geschreven, maar strandde toen haar beste vriendin tijdens een wandeling in Spanje viel en aan de gevolgen daarvan overleed. Ze verhaalt van de wederwaardigheden in Noord Hollandse kustdorpjes: Egmond en Bergen. Het is een mooi verhaal geworden: persoonlijke geschiedenis gekoppeld en vermengde met die van de dorpen.
Dit verhaal voelt heel dichtbij, omdat het heel persoonlijk en eerlijk is. En toch creëert Van der Zijl ook een mooie afwisseling tussen dat persoonlijke en de geschiedenis van de plek. Dit maakt dat het boekje absoluut tot een van de betere van de reeks behoort. Je voelt dat er aandacht aan besteed is.
Wat een prachtig, lief, eerlijk en hoopvol boekje. Ik had meerdere keren kippenvel en ben er een beetje stil van.
“Want wat heeft het oude duinlandschap waar ik iedere dag met mijn hond doorheen loop het me makkelijk gemaakt om er mijn hart compleet aan te verliezen. Het is, om maar iets te noemen, zo’n zacht land. Je kunt er struikelen en vallen en je er toch niet bezeren. Ongeveer zoals wanneer je voelt dat er heel veel van je wordt gehouden.”
6e ster voor Dieuwertje Blok die het audioboek voorleest want dat is gewoon nog een extra knuffel waarvan ik niet eens wist dat ik ‘m nodig had.
Het boek is mooi geschreven, maar de stukken over het verleden waren heel beschrijvend waardoor ze mij niet konden raken. Dat brak de sfeer die in de andere hoofdstukken gecreëerd werd, waardoor het verhaal mij niet echt meenam. Ik heb getwijfeld tussen 2 en 3 sterren, maar de leerkracht in mij vond buisen dan weer net te streng.
Een heerlijk weemoedige en melancholische schrijfstijl heeft Van Der Zijl in deze korte (auto)biografie, onderdeel van de Terloops Wandelreeks.
Een ode aan de schoonheid van de duinen, de helende kracht van wandelen en het hebben van een hond. Maar het is ook een kleine streekgeschiedenis van het gebied rond Bergen aan Zee. Aan de hand van de levensverhalen van drie buitenstaanders die er terecht kwamen – waarvan één de schrijfster zelf en een zeer interessant verhaal over George Hitchcock, de belangrijkste voorman van de Egmondse school en bekend impressionistisch schilder. Daarmee wordt dit boek een intiem en ontroerend verhaal over rouw, troost en ons hardnekkige geloof in het gelukkige einde van sprookjes.
Van Der Zijl ervaart wandelen in de duinen als ‘het tegenovergestelde van heimwee’. Ik denk dat ik ‘t met haar eens ben.
Een eerlijk, kwetsbaar boekje over hoe de natuur en wandelen met je hond de grootste troost kan zijn in momenten van rouw en eenzaamheid. De schrijfster graaft autobio over hoe ze verliefd werd op een huisje in de duinen in Egmond aan Zee. Ze maakt haar liefde voor de streek mooi voelbaar. Tevens krijg je wat interessante geschiedenis erbij van de streek, o.a. van de schilderschool van George Hitchcock…
Wat een prachtig, klein, kwetsbaar, troostrijk boek. En toch typisch een geschiedenisboek van de auteur. Ik heb weer wat dingen geleerd en mijn hart doet iets minder pijn.
Ik las dit boek als luisterboek, prachtig voorgelezen door Dieuwertje Blok. Over hoe je precies thuis kan zijn ergens, zoiets als het tegenovergestelde van heimwee. En hoe je na zware periodes ook weer thuis bij jezelf kunt komen.
Ergens, ik dacht in de krant, las ik over dit boek. Het zou gaan over rouw overkomen, wandelen, hond. Misschien is het daarom dat het boek mij tegenviel. Het is een heel kort boek en daarvan gaat bijna de helft over de geschiedenis. De hond, wandelen en de rouw zijn maar terzijde aanwezig.
De beste boekjes in die reeks van Van Oorschot Terloops over wandelingen, zijn vaak toch diegenen waar de auteur zich niet al te strik aan de opdracht houdt. Ook in dit boekje wordt wel wat gewandeld, maar in de eerste plaats biedt het vooral een beschrijving van de plek die – tot haar eigen verbazing - de nieuwe thuis werd van de schrijfster. Die plek bevindt zich nabij de duinrand in Bergen aan Zee. Wat deze uitgave interessant maakt, is dat het naast de nodige persoonlijke bespiegelingen ook korte en boeiend gebrachte biografische uitweidingen bevat over George Hitchcock (de Amerikaanse kunstschilder die een sleutelrol speelde bij het ontstaan van de Egmondse school) en Marie van Reenen (een Duitse die zeer bepalend was voor de ontwikkeling van de kustplaats Bergen aan Zee). Daarnaast gaat dit boekje ook over verlies. Er is het afscheid van haar natuurminnende vader, maar meer nog hakt het verdriet om het onverwachte overlijden van haar hartsvriendin er diep in. Het levert enkele van sentiment gespaarde sterke passages op. Een kleine opmerking terzijde: Het boekje opent en eindigt met de vraag of er een woord bestaat die het tegendeel uitdrukt van heimwee. Annejet Van Der Zijl concludeert van niet, nochtans bestaat dat woord wel degelijk. Waar heimwee een verlangen naar thuis uitdrukt, staat het Duitse (en ook bij ons gebruikte) Fernweh voor het verlangen om ergens anders, om onderweg, te zijn. Al is dat niet exact wat de auteur hier bedoelt. Zij heeft gewoon een nieuwe thuis gevonden. Ik hoop dat ze vandaaruit nog veel boeiend werk op ons mag loslaten. Ik had nog niet eerder iets van haar gelezen, maar dit was alvast een zeer aangename kennismaking. Bovendien blijken we een paar geliefde artiesten te delen (Roger Eno, Ane Brun).
Mooi geschreven klein verhaal van iemand die altijd midden in Amsterdam heeft gewoond maar ontdekt dat ze in haar vakantiehuisje in de duinen veel beter kan aarden. De mini-biografietjes van de schilder en de burgemeestersvrouw voegden voor mij niet zoveel toe aan het verhaal, hoewel beide levens interessant genoeg zijn voor een volledige biografie. Wellicht een volgend project voor de auteur?
Leuk om te lezen als je zelf in Bergen bent en net door diezelfde duinen hebt gedwaald, door dezelfde straten hebt gelopen, maar dan met Annejets geschiedenis erbij.
Een mooi boekje met vele verhalen die je inzicht geeft hoe een stadsmens langzaam evolueert naar iemand die rust nodig heeft en houdt van de zee. Heel mooi geschreven