"Op de randen / van beschadigde waters, / luchten, landen, / in de tunnels, /grotten, / van haar nachtelijke begeerte / groeit - embryonaal, maar wezenlijk - / een emotie."
En ik meen dat; het was niet puur slecht, maar teleurstellend. Het had namelijk wel de potentie om enorm interessant te zijn, want de combinatie van wetenschappelijk en poetisch taalgebruik is best interessant en Nele Buyst is vaak creatief in haar woordkeuze. Dit maakt het echter nog triester dat ik het verder juist heel saai vind. De zinsopbouw is enorm monotoon en oncreatief, vooral in combinatie met hoe de tekst op de pagina staat. Terwijl er wel uitgebreid gebruik gemaakt wordt van -- soms creatieve -- metaforen, heb ik nergens het gevoel dat die metaforen een extra laag toevoegen aan de gedichten. Het zijn vaak alleen omslachtigere manieren om dingen te beschrijven.
Misschien lees ik dit ooit opnieuw en ontdek ik dat ik een beetje te gemeen was, maar voor nu is het een magere twee sterren waard.
3.7 belangrijke en originele poëzie, relevant om op deze manier te schrijven vooral fan van ‘diepe tijd, opstandig’, ‘zoet water’ en ‘Re:generatie’ het deel « ὄρχις » verveelde me een beetje
Vooral het idee van deze bundel is heel vet, misschien ook zelfs belangrijk en zeker een onderbelicht deel van de wereld. De gedichten zelf zijn niet echt in een stijl die mij aanspreekt, en ik vond het jammer dat er een aantal gedichten allemaal met ongeveer dezelfde zin eindigde, maar niet genoeg om daar echt een thema of verwijzing naar elkaar voor te zijn...