Chris Keulemans schrijft over de strijders, de denkers, de slachtoffers en de leiders die hij ontmoet. Overal ziet hij mensen in verzet komen. Het onrecht valt ze van alle kanten aan. Van een betere toekomst durven ze niet eens te dromen. Maar ze komen overeind. Eerst zelf. Dan met z’n allen. Grimmig, roekeloos protest. Gedoemd te mislukken. Onmogelijk te weerstaan.
Ik heb Chris Keulemans ooit zien spreken in Rotterdam over zijn ervaring met het in huis nemen van een ongedocumenteerd iemand. Sindsdien stond dit boek op mijn lijstje.
Beter dan met Czeslaw Milosz kun je een boek niet beginnen. De verwijzingen door het boek heen zijn sowieso goed gekozen en interessant, zelfs het (geweldige!) grondbeginselprogramma van BIJ1 komt voorbij. Ik vind het boek op z'n sterkst als het of die verwijzingen behandelt (zo is er ook veel ruimte gemaakt voor Svetlana Aleksijevitsj), of wanneer het meer rapportagewerk betreft. Soms is het me iets te navelstaarderig, en verzandt het hier en daar in clichématige algemeenheden over verzet (je moet niemand achterlaten). Ook een raar "het was niet echt het was een droom" einde.
Desalniettemin een aanrader, Keulemans' integriteit en betrokkenheid staan buiten kijf, en als je een hedendaags Nederlands boek wilt lezen over hoe tegenwicht te bieden in het huidige politieke tijdsgewricht (zowaar een nieuw genre met een hausse aan saaie liberale Nederlandse schrijvers en journalisten die zich hier aan wagen) ga je niet beter vinden dan Verzet (ik sta open voor aanraders mocht ik iets over het hoofd zien).
Doorheen dit boek staan veel mooie zinnen. Maar het is een nogal chaotisch geheel van belevenissen, observaties en overdenkingen. Allicht eigen aan het onderwerp. Eén hoofdstuk echter steekt met kop en schouders boven de rest uit: ´De Organisatie´. Daarin heb ik heel veel aangestreept. Daar staat alles wat belangrijk is om te weten als je met verzet aan de gang gaat/moet.