Nadat meerdere jonge vrouwen spoorloos zijn verdwenen, krijgt het team van de Antwerpse inspecteur Anne Verelst de opdracht te onderzoeken of de zaken verband met elkaar hebben. Het uitblijven van enig spoor van de vrouwen en de oorzaak van hun verdwijning zet het team behoorlijk onder druk, zeker wanneer de media aandacht aan de verdwijningen beginnen te besteden. De onrust groeit bij de inwoners van de stad. Wie is er verantwoordelijk voor deze verdwijningen? Wie is het volgende slachtoffer? En kunnen de predikant en zijn vrouw, die op elke straathoek lijken op te duiken om het gospel te verkondigen, iets gezien hebben dat Anne kan helpen?
De spanning komt wat langzamer op gang dan in de eerdere boeken. Wel hangt er al snel een psychologische spanning. Anne zelf heeft moeite om dingen uit eerdere zaken te verwerken. Je leest ook stukken vanuit het gezichtspunt van de slachtoffers, die zich afvragen hoe ernstig het gevaar is dat hen bedreigt. Ook lees je stukken uit het gezichtspunt van de dader.
Ondanks dat je vrijwel meteen weet wie de dader is, blijft het boek wel interessant. De dingen die door de hoofden van de slachtoffers gaan trekken wel de aandacht van de lezer. Ook de dader is een geval apart. Er wordt weer gespeeld met het opwekken van sympathie voor de dader, net als in het vorige boek Paternoster. Je zou de dader op basis van zijn of haar daden moeten haten, maar er wordt toch een zaadje voor vergeving geplant. Zelfs de slachtoffers voelen dit. Ik vond dit geval qua haat, schuld en vergeving wel wat ingewikkelder dan het geval in Paternoster.
Anne en haar team komen meer tot leven omdat ze allemaal reageren op wat ze eerder hebben meegemaakt. DIt brengt ze ook dichter bij elkaar, er is minder machtsstrijd en competitie.
Het motief van de dader is verrassend en het ontwikkelt zich ook. Het plan in het begin van het boek is niet hetzelfde als aan het eind van het boek. Het is wel iets wat zeer moeilijk te achterhalen is voor een buitenstaander. Het is dus niet verwonderlijk dat het onderzoek van Anne eerst flink vastloopt.
Alleen als lezer ken je overigens het hele verhaal, omdat je zowel over de rechercheurs, de slachtoffers en de dader leest. De afzonderlijke partijen moeten vooral veel gissen. Dit zullen sommige lezers misschien wat minder fijn vinden. Het plot is niet rechttoe rechtaan en de oplossing is niet helemaal eenduidig.
Toch vond ik dit wel een fijn boek om te lezen. De psychologische spanning, de gedachten van de slachtoffers, opnieuw het subtiele spelletje omtrent schuld en vergeving, zijn allemaal dingen die dit boek interessant voor mij maakten. De motieven van de dader, die zich dan ook nog ontwikkelen, vond ik ook origineel.
Na "Paternoster" mocht ik "Het woord" van Luc Vos lezen.
In Antwerpen verdwijnen jonge vrouwen. Een opvallend fenomeen want er wordt geen losgeld gevraagd. Het zoeken naar deze jonge vrouwen is moeilijk want bij elke actie is er "geen" reactie.
Waarom verdwijnen deze vrouwen?
Hoe verdwijnen ze?
Wie houdt ze gevangen?
Veel vragen, weinig antwoorden.
Het team van Anne Verhelst probeert het te ontcijferen.
We lezen hoe Embla (Iris) en Ask (Anthony) elkaar leerden kennen en hoe ze, na hun trouwen, hun leven inrichten...alles in teken van God.
Ask en Embla doen zich voor als verkondigers van Het woord, het enige echte. En om het woord te verspreiden hebben ze nood aan apostelen, liefst 7 het heilige getal....dus ontvoeren ze 7 jonge vrouwen die ze gaan opleiden en die mee Het woord zullen verkondigen.
Het verhaal begint, naar mijn mening, heel traag maar krijgt al gauw de nodige versnelling.
Anne Verhelst, nog niet helemaal 100% bekomen van de vorige zaak, heeft het moeilijk zich te concentreren op haar opdracht. Ze houdt echter vol dat het goed met haar gaat. Ze wil zich bewijzen.
De ontvoerde vrouwen vechten elk op hun manier tegen de gedwongen ontvoering en opsluiting, hopend dat alles vlug terug naar het oude gaat. Maren, de dochter van een rechter, krijgt de hoofdrol in Ask's verhaal.
Een verhaal om over na te denken. Een verhaal over hoe religie verkeerd gebruikt wordt, hoe verzetten onmogelijk blijkt, hoe een dader ook slachtoffer is, hoe medelijden voor de dader ontstaat.
Dankzij Uitgeverij LetterRijn heb ik Het Woord al mogen lezen.
In het derde deel van de serie over de inspecteur Anne Verelst, wordt de Antwerpse politie geconfronteerd met de verdwijning van enkele vrouwen. Van de mogelijke daders ontbreekt elk spoor. Ook de vrouwen lijken ineens in rook te zijn opgegaan. Op de camerabeelden zijn ze het ene moment waar te nemen en het volgende moment verdwenen. Anne is net terug na een aantal maanden afwezig te zijn geweest maar voor haar begint direct een race tegen de klok. En dat terwijl ze privé ook in zwaar weer zit. Zal het Anne lukken om de daders op tijd te vinden? Wellicht kan de predikant die op elke hoek van de straat lijkt te verschijnen om Het Woord te verkondigen, haar helpen. Hij ziet ten slotte dagelijks vele passanten.
Het Woord is een spannende politie-thriller. Luc Vos kiest er voor om je niet alleen het verhaal te laten beleven vanuit inspecteur Anne maar ook vanuit de daders en zo nu en dan vanuit de slachtoffers. Je krijgt ook inzicht in hun gedachten. Hoewel je daardoor al relatief snel weet wie de daders zijn, blijft het spannend omdat het gissen is naar het motief en hetgeen de daders verder van plan zijn. Het duurde even voordat ik de smaak te pakken had. Dat kwam met name door de uiteenzettingen van en over de predikant. Maar toen ik eenmaal in het verhaal zat, kon ik niet meer stoppen met lezen. De spanning wordt langzaam opgebouwd maar houd je in de greep tot de laatste bladzijde.
De afbeelding op de voorkant van het boek is erg goed gekozen. Het beeld net alleen Het Woord van de Heer uit doordat er een kruis is afgebeeld, een verwijzing naar de predikant, maar ook staan de tralies symbool voor ´gevangen zitten´. En dat kan op meerdere manieren worden geïnterpreteerd. Niet alleen de slachtoffers zitten namelijk gevangen. Andere personages zitten figuurlijk gevangen. Zowel in hun verleden als in het heden.
Het is het eerste deel van de serie over Anne Verelst dat ik heb gelezen. Hoewel het deel zelfstandig te lezen is, merkte ik wel dat ik nieuwsgierig ben naar wat er met haar in de eerdere delen gebeurd is. Daar wordt regelmatig impliciet naar verwezen en ik heb het gevoel dat ik wat essentiële informatie gemist hebt. Ik zou dan ook aanraden om de andere delen eerst te lezen voordat je aan deze begint. Het deed echter niets af aan mijn leeservaring. Het is meer dat het ik met vragen achterbleef omdat ik het verleden van Anne niet ken.
Dank Uitgeverij LetterRijn voor het recensie-exemplaar
Luc Vos is een actieve auteur en heeft al vele titels op zijn naam staan en de boeken worden ook regelmatig met succes voorgedragen voor een prijs. Niet voor niets want Luc Vos heeft een aangename manier van schrijven en zijn thrillers kenmerken zich door actuele thema’s, een prettige spanningsboog en innemende personages. Het Woord is alweer de derde thriller in de Anne Verelst reeks maar ook goed als zelfstandig deel te lezen. Maar waarom zou je, Zeven en Paternoster zijn zeker de moeite waard. Deel vier met Anne Verelst is alweer in de maak.
Net voor het verschijnen van Het Woord had ik de eer om dit boek te mogen lezen en het is een bijzonder spannend boek. In Antwerpen verdwijnen jonge vrouwen en niemand die iets heeft gezien. Het team van Anne staat voor een raadsel. De spanning van het team en de jonge vrouwen die gevangen gehouden worden is zeer invoelbaar beschreven. Ook de ontvoerder komt aan het woord en dit alles samen zorgt voor een spannend verhaal dat met oog voor detail is uitgewerkt. Het is een verhaal dat je maar met moeite weg kunt leggen omdat de tijd dringt maar ook omdat het te bizar voor woorden is wat er allemaal gebeurt. De gedachtegang van de ontvoerder komt uitgebreid aan bod en geeft goed inzicht in wat godsdienstwaanzin kan aanrichten. Door het hele verhaal heen komen er heftige thema’s aan bod, euthanasie, dementie, polorisatie door de sociale media en verkrachting. Een giftige cocktail die rare dingen met mensen kan doen. Voor het team van Anne weer een race tegen de klok om de zaak tot een goed einde te brengen. Desondanks leest het fijn, zeker door de beeldende schrijfstijl. Een heerlijk boek! Uitgeverij Letterrijn wil ik bedanken voor het beschikbaar stellen van deze thriller voor mijn eerlijke mening.
EEN VERHAAL WAARIN HET CIJFER ‘7’ WEER EEN BETEKENIS HEEFT
++ ‘Hij blijft in de deuropening staan. Haar ademhaling gaat zwaar, het kost haar duidelijk moeite om te spreken, maar haar stem is ongewoon krachtig’ ++
Succesvol schrijver van kortverhalen en gedichten, die titel kun je de Vlaamse auteur Luc Vos met een gerust hart meegeven. Tientallen schreef hij er en zal hij er waarschijnlijk nog schrijven, een groot aantal werden bij schrijfwedstrijden zeer goed beoordeeld en vonden hun plaats dan ook in de buurt van de winnaar. Een aantal werden zelfs als ‘beste kortverhaal’ gekozen en ging de altijd vriendelijk ogende auteur met de prijs naar huis. Meerdere gedichten en kortverhalen zijn opgenomen in bundels. Nadat de auteur in 2022 inspecteur Anne Verelst in de thriller Zeven introduceerde, gingen zijn boeken ook landelijk bekendheid verwerven. Nominaties voor Nederlands en Vlaamse prijzen vielen hem te beurt en ook het tweede deel Paternoster werd met goede recensies onthaald; Anne Verelst was een blijvertje! Met het laatst verschenen Het woord, probeert de auteur de succesreeks voort te zetten.
In Antwerpen verdwijnen in korte tijd jonge vrouwen. Anne Verelst en haar team van bureau Oudaan wordt op de ontvoeringen gezet maar het enige wat ze in het begin van het onderzoek kunnen concluderen is de specifieke voorkeur van de ontvoerder. De overeenkomsten tussen de slachtoffers is de leeftijd die rond de zevenentwintig jaar ligt en ze zijn stuk voor stuk beeldschoon. Zonder een duidelijk spoor te vinden gaan de verdwijningen door en wanneer een dochter van een plaatselijke rechter verdwijnt en korte tijd later de dochter van de Antwerpse burgemeester hetzelfde lot is beschoren, neemt de radeloosheid bij het team Verelst in rap tempo toe…
++ ‘Hij ijsbeert door zijn kamer, loopt terug naar de keuken, drinkt een nieuw glas water. De neiging iets sterkers te drinken borrelt op. Hij weet niet vanwaar dit komt’ ++
Het verhaal ontwikkelt zich langs twee lijnen waarvan er een voor rekening komt van het team Verelst die alles in het werk stelt om een spoor van de verdwenen vrouwen te vinden. Iedereen weet dat naarmate de tijd verstrijkt, het lot van de vrouwen er niet beter op zal worden. Een tweede verhaallijn verwoordt het leven van Anthony Vander Plas en zijn vrouw Iris. Iris is extreem gelovig en ze dwingt haar man zijn levensstijl volkomen in dienst te stellen van haar geloofsovertuiging. Zelfs hun namen worden veranderd en Anthony gaat als Ask en Iris als Embla door het leven. Als hun geloofsverkondigingen in het centrum van Antwerpen niet het gewenste resultaat hebben, bedenkt Embla een plan dat naar haar verwachting effectiever zal gaan werken…
Twee onafhankelijk van elkaar lopende verhaallijnen die hun eigen doelen kennen, dat is de opzet die Vos aan zijn lezers voorlegt. De personages in het team Verelst zijn bekend en daar voegt de auteur dan ook niet zoveel meer aan toe. Anders is dat voor het echtpaar Vander Plas. Na het huwelijk wordt voor Anthony al heel snel duidelijk dat Iris niet de vrouw is die hij na de huwelijksvoltrekking zo graag terug had gezien. Met haar extreme ideeën over het geloof eist van haar partner exacte naleving van haar opvattingen. Dat daar dingen in gebeuren waar Anthony niet achter staat moge duidelijk zijn maar voor hem is weinig keus. De ontwikkeling van deze levenslijn is wel interessant om te lezen maar bevat op zich weinig spanning, in feite te weinig om daar het woord ‘thriller’ aan te verbinden. Het meeste wat er staat te gebeuren is dan wel bij wet verboden maar mist, door de instelling van Anthony, iedere vorm van gevaar en dreiging. Als op enig moment, ver in het verhaal, de twee verhaallijnen elkaar gaan naderen, gebeurt waar je als thrillerlezer zo lang op hebt moeten wachten. Het tempo gaat omhoog, er sluipt gevaar in en het team Verelst staat voor een actie waarvan het einde voor hun niet te voorzien is. Voor de lezer ligt dat volledig anders omdat die volledig op de hoogte is van de intenties van de beide verdachten.
Samengevat is Het woord een herkenbaar verhaal voor de regelmatige lezers van het team Verelst maar het zoeken naar de spanning die de vorige boeken van Vos wel hebben, zal een vergeefse zoektocht zijn. De auteur vraagt het uiterste geduld van zijn lezers en alleen de ontknoping die ook tevens het einde van het verhaal inluidt herbergt iets van spanning en gevaar. Het geheel overziend is dramatische roman een benaming die beter past voor dit verhaal dat feitelijk geen winnaars kent. Psychologisch heeft Het woord meer inhoud. De ontvoerde vrouwen komen aan het woord en enkele ervan hebben, naast de ontvoerders, ook wel een rugzak met de nodige nare ervaringen op hun schouders rusten. Dat compenseert dan weer het ontbreken van een spanningslijn.
Anne Verelst en haar team worden opgeroepen nadat er terug een vrouw is verdwenen. De één na de andere jonge vrouw lijken in het niets te zijn opgelost. Er zijn geen sporen en ze tasten volledig in het duister omdat ook het motief onduidelijk blijft. Losgeld wordt niet gevraagd. Het enige wat deze vrouwen met elkaar verbindt is hun uiterlijk: mooie lange lokken en een figuur met ideale maten. Maar ook inspecteur Anne is nog lang niet vrij van haar eigen demonen en deze zaak brengt alles terug naar boven. Wanneer de pers er lucht van krijgt, moeten ze alles op alles zetten om een doorbraak te forceren want paniek lijkt de bovenhand te krijgen. En ook voor de ontvoerde dames tikt de klok genadeloos verder…
Anne en haar team kennen we al van de voorgaande zaken waar ze mee geconfronteerd werden. In dit boek gaan we naadloos verder met deze personages en krijgen we bij Anne ook de strijd mee die ze voert met haar innerlijke demonen. Dit is de eerste zaak waar ze terug aan werkt sinds ze een tijdje uit de roulatie was, maar blijkbaar is nog niet alles goed verteerd en deze case doet daar nog een schepje bovenop. De gevoelens en angsten worden daardoor heel duidelijk naar voor gebracht. Enig minpuntje, voor mij kwam het op den duur een beetje te veel en frequent over. Zal wel aan mijn karakter liggen, het moet vooruit gaan en geduld is niet echt aan mij besteed.
Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit verschillende invalshoeken: Anne Verelst en haar team, de vrouwen die ontvoerd worden en de predikant Ask en zijn vrouw Embla. De alwetende verteller houdt ons dus van op alle fronten op de hoogte, dit in tegenstelling tot het team van Anne Verelst. Toch blijft het boeiend om hen te zien worstelen met de weinige feiten die ze boven water krijgen. Mede dankzij de excentrieke personages en vooral hun eigenaardig verleden, blijf je nieuwsgierig waar dit allemaal naartoe gaat. En misschien nog belangrijker en interessanter: waarom ze zo handelen.
De schrijfstijl is net zoals voorgaande delen heel vlot, meeslepend en mooie filmische portretten van Antwerpen en omgeving en ook de beschrijvingen van de karakters komen heel realistisch over. Realistisch maar daarvoor niet allemaal even normaal. Waar in voorgaande delen vooral de spanning en actie de bovenhand hadden, wordt hier meer op het psychologische aspect ingezoomd en de impact van het gebeuren op enkele getormenteerde zielen.
Een ander belangrijk aspect, is de verandering in perceptie van zowel daders als slachtoffers. Heel subtiel maar gaandeweg toch wel frappant. Ook Anne en haar team en zelfs commissaris Langen moeten hun ingewortelde en stereotiepe gedachten en vooroordelen toch eens opnieuw onder de loep nemen. Daardoor komen verschillende maatschappelijke thema’s aan bod die het actueel en realistisch houden.
Een plot die goed doordacht is en toch wel doet beseffen wat voor rare types allemaal rondlopen op deze aardbol. De spanningsboog staat niet altijd strak gespannen, maar de ongemakkelijke en wereldvreemde gedragingen en het onbehagen dat je daardoor ervaart, des te meer. Een verhaal dat boeit van begin tot einde en je soms de kriebels geeft. Weeral een topper en ik kijk al reikhalzend uit naar het volgende deel! 4,5 sterren!!!
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
‘Het Woord’ van Luc Vos is weer een meesterlijke toevoeging aan de reeks rond de Antwerpse inspecteur Anne Verelst. Vos weet opnieuw de lezer vanaf de eerste pagina in zijn greep te houden met een intrige die steeds complexer wordt. Anne voelt de media in haar nek en de druk die dat bij haar en haar team oplegt is niet te verwaarlozen. Nadat ze een aantal maanden vrij heeft genomen omdat ze nogal wat meemaakte, valt ze meteen weer met haar neus in de boter. Het verhaal over de verdwijning van meerdere jonge vrouwen is beklemmend en actueel, en de psychologische diepgang van de personages is indrukwekkend.
Twee personen worden vaak in de buurt van de moorden gezien: de predikant Ask en zijn vrouw Embla; beiden zijn godsdienstextremisten die zoals het lijkt overal waar ze kunnen Het Woord verkondigen. Anne Verelst groeit in ‘Het Woord’ als personage; ze is meer mens dan voorheen, zo lijkt het. Het woord ‘zeven’ is voor haar belangrijker dan voor een ander en dat is ook heel begrijpelijk als je de eerdere delen gelezen hebt. Gelukkig heeft ze haar vriendin Marie in haar buurt.
“Hij was niet de mooiste man, slungelig en absoluut niet sportief. De knapste meisjes van de school merkten hem niet op. De enkele keren dat hij het had aangedurfd om een van hen aan te spreken, was hij slechts het onderwerp geworden van luid gelach en wekenlang plezier voor zij die wel waren gezegend met het geschenk van schoonheid en populariteit.”
Leuk om te lezen over De Carolus Borromeuskerk in Antwerpen; we hebben een paar jaar geleden deze kerk bezocht. Oorspronkelijk was de kerk gewijd aan Ignatius van Loyola, stichter van de jezuïetenorde. Na het opheffen van de orde in 1773 werd de kerk opnieuw gewijd, ditmaal aan Carolus Borromeus. Sinds 1803 is deze kerk weer in gebruik als parochiekerk. Het is zeker een bezoek waard!
De schrijfstijl van Vos is vlot en toegankelijk, waardoor je het boek zo ongeveer in één adem uitleest. De plotontwikkeling is verrassend en houdt je constant op het puntje van je stoel. Je leest het verhaal vanuit verschillende perspectieven. Er is een afwisseling tussen het oogpunt van Anne, dan weer van de dader of van de slachtoffers. Is het wel één dader?
“De adrenaline die Anne dacht niet meer terug te vinden, zoekt zich een weg door al haar aderen. Ze voelt zich verbazingwekkend goed, ook al gaat deze zaak een vreselijke richting uit. ‘De tijd om leugens te vertellen of dingen achter te houden is voorbij. We vertellen alles en vragen de hulp van de gemeenschap.’ Ze houdt even in en maakt met een rode pen kringen rond de namen van de vrouwen op het bord.”
Hoewel sommige elementen misschien wat voorspelbaar zijn voor ervaren thrillerlezers, weet Vos toch te verrassen met een onverwachte ontknoping. Het leesplezier wordt er zeker niet minder door. Ook de vooral korte hoofdstukken zorgen er voor dat je het boek in een dag hebt uitgelezen.
Als je van spannende verhalen houdt, is ‘Het Woord’ een absolute aanrader. Het is een pageturner die je niet snel zult vergeten.
Via de leesclub van de boekenreizigers heb ik Het Woord, geschreven door Luc Vos gelezen. In Antwerpen verdwijnen er verschillende jonge vrouwen spoorloos. Inspecteur Anne Verelst en haar team krijgen de opdracht om de verdwijningen van deze vrouwen te onderzoeken. Hebben deze verdwijningen met elkaar te maken? Het team kan lange tijd geen spoor van de vrouwen vinden. De media gaat zich op een gegeven moment ook met de verdwijningen van deze vrouwen bemoeien en het team van Anne komt meer en meer onder druk te staan. Kunnen Anne en haar team met deze druk omgaan? En lukt het hen om de vrouwen uiteindelijk te vinden? Een excentrieke predikant en zijn vrouw zijn zo ongeveer op elke hoek van de straat te vinden. Wat kunnen zij Anne en haar team vertellen over de verdwijningen? Het woord is al weer het derde deel in de Anne Verelst serie. Het eerste deel is Zeven en het tweede deel is Paternoster. Voordat je dit boek gaat lezen is het denk ik wel handig om eerst het boek Zeven te lezen. Er wordt in het boek het Woord verschillende keren verwezen naar de zaak uit het boek Zeven, zonder dat daar verder nog iets extra´s over wordt verteld. Hierdoor kun je bepaalde dingen mogelijk missen, wat natuurlijk jammer zou zijn. Anne is na de casus zoals beschreven in Zeven, enige weken uit de running geweest. Ze start weer met haar werk op het moment van de verdwijningen van de verschillende jonge vrouwen. Lukt het haar om zich tijdens deze casus goed staande te houden? De cover is donker en door het licht lijk je als lezer toch tralies en een kruis te zien. Het geeft mij een toch iets claustrofobisch gevoel of zo. Al met al past de cover goed bij het verhaal. Het verhaal wordt verteld vanuit de perspectieven van het team van Anne Verelst, de predikant en zijn vrouw en vanuit het perspectief van de verdwenen vrouwen. De perspectiefwisselingen zijn goed en met een vlotte pen gedaan. Er vloeit geen bloed, maar het is veel eerder een psychologisch verhaal welke ik weer met veel plezier heb gelezen. Ik kijk al weer uit naar het volgende deel in de Anne Verelst Serie.
Cover Wat een fascinerende cover! Het roept gelijk vragen bij mij op, want ik zie raam met tralies, een kruis en in het midden de titel ‘Het Woord’. Het is een hele uitdaging om dit nieuwe deel in de serie Anne Verelst even aan de kant te leggen want ik wil eerst het boek uitlezen waarin ik nu bezig ben.
Het verhaal De ene na de andere jonge vrouw verdwijnt zomaar in het niets. De Antwerpse inspecteur wordt met haar team op deze zaak gezet. Anne Verelst is eigenlijk na een periode van rust nog maar net weer begonnen met werken. In haar hoofd poppen regelmatig de eerdere zaken op. Gelukkig leidt het werk af want dat vraagt ontzettend veel van Anne en haar team. Wanneer de onderzoeken tot niets leiden tast de politie in het duister waarom de vrouwen verdwenen zijn.
De media begint lucht te krijgen van de situatie en schrijft steeds vaker over de verdwijningen. De onrust neemt toe in Antwerpen. Ze willen weten wie achter deze ontvoeringen zitten. Heeft de predikant en zijn vrouw, die overal in het centrum van Antwerpen staan te prediken, misschien iets gezien? Kunnen zij Anne Verelst en haar team misschien helpen?
Mijn mening Sinds ik de eerste berichten langs zag komen zat ik vol smart te wachten op het moment dat het nieuwe deel ‘Het Woord’ in de Anne Verelst serie van Luc Vos uit zou komen! Van de twee eerdere delen in deze serie Paternoster en Zeven heb ik genoten. De verwachting voor ‘Het Woord’ is dan ook hoog. Een ding weet ik al wel; de boeiende schrijfstijl van de auteur zal mij menig uurtjes leesplezier geven.
Het personage van Anne Verelst is nog niet helemaal de oude wanneer ze begint aan de zaak van de verdwenen vrouwen. Anne haar naaste collega’s maken zich zorgen en houden Anne goed in de gaten. De keuze van de auteur om een wat kwetsbare Anne Verelst te laten zien in ‘Het Woord’ vind ik een goede. Want het maakt Anne een stuk menselijker. Want als inspecteur heeft ze al veel voor haar kiezen gekregen. Het aantal vrouwen die verdwijnen worden er alleen maar meer. Het team zet zich keihard in om de verdwenen vrouwen terug te vinden. Door de samenwerking, waardoor er ook veel van Anne wordt gevraagd, merk ik dat ze steeds sterker wordt. Dit vind ik fijn om te lezen.
Daarnaast vind ik een aantal personages interessant maar ik moet wel geduld hebben. Van een aantal personages wordt door de auteur beetje bij beetje losgelaten waarom zo ze reageren zoals ze doen. Van een personage wordt dit lang geheim gehouden waardoor ik steeds meer de pest aan die persoon krijg.
Ik geniet van de verschillende boeiende verhaallijnen, die goed met elkaar verweven zijn. En dan het plot, wat een heftige en een totaal onverwachte. Het is er eentje die ik niet snel zal vergeten.
Ik was erg benieuwd naar het boek maar het is niet mijn genre. Ik zeg hiermee zeker niet dat het een slecht boek is maar het thema kon me niet boeien. Ik denk ook dat het te maken heeft met dat ik het vorige boek niet gelezen heb. Het verwijst nogal vaak naar een vorige, niet verwerkte zaak, en was dus ook totaal niet mee. Ik merkte dat ik begon uit te stellen om te lezen. Dus ik ben ermee gestopt. Maar aan de andere reviews te lezen zijn er zeker lezers die dit wel kunnen smaken.