Bob wit net wat gelok is, gouden oantinkens binne mar in pear oeren, de oantinkens oan syn seeman heit doe't er nei in lange tiid fan de fiere see op besite kaam. Nea sykje it paad fan 'e Heit wer. It hoecht net te tellen, d'r is gjin reden om elke moarn de krante om te draaien om de tiidtafel fan Sea-Wave-skippen te sjen. It wetter sloech yn 'e eachhoeken, de drippen groeiden en foelen oer 'e wangen, dripten fan 't kin, mar Bob fage it net, as wie it yn stien feroare.