Σε λιγάκι τον άκουσε απ’ έξω να αποφαίνεται ξεφυσώντας ηχηρά ότι ψοφίμι δεν υπάρχει πουθενά. Τινάχτηκε ξανά από τον καναπέ της η Παρή, ζώστηκε τη ρόμπα της σφιχτά και ανέβασε το στόρι του παράθυρου για να τον δει. Άνοιξε και το τζάμι. Πράγματι, τον είδε σκυφτό μπρος στη μεγάλη στοίβα των καυσόξυλων, να καμώνεται πως οσφραίνεται τον αέρα και πως κάτι κοιτάζει ανάμεσα στα κενά που αφήνανε τα κούτσουρα μεταξύ τους. Έτσι θα τον βρεις τον ποντικό, από μακριά; τον ρώτησε ειρωνικά. Μην ψάχνεις δικαιολογίες, Χαρίλαε, επειδή βαριέσαι να κάνεις δουλειά. Τα ξύλα θα τα κατεβάσεις όλα και θα ψάξεις καλά. Πού αλλού μπορεί να είναι το ψοφίμι;
Μια ανεξήγητη δυσωδία αναστατώνει το σπιτικό της Παρής και του Χαρίλαου σ’ ένα από τα Μαστιχοχώρια της Χίου. Η πηγή της δεν εντοπίζεται και οι ερμηνείες δίνουν και παίρνουν – από ορθολογικές μέχρι μεταφυσικές. Ενώ όλοι αναζητούν κάποιο ψοφίμι, ανασκαλεύουν τις βαλτωμένες σχέσεις τους. Είναι Αύγουστος, ο μήνας για το «κέντος» των σκίνων, και το μαστίχι σκορπά στην πλάση την ευωδιά του.
Giannis Makridakis (gr: Γιάννης Μακριδάκης) was born in Chios in 1971 and studied mathematics. He organizes research and educational programmes and edits publications for the Chios Studies Centre, which he founded in 1997. He edits the three-monthly magazine Pelinnaio and has published two books on the history of Chios. His first novel Anamisis Denekes, published by Hestia in 2008, is already in its fourth edition and translated into Turkish.
"Το μεγαλύτερο ποσοστό των ζευγαριών, ακόμα και νεότερων, ζούνε σαν ιπποπόταμοι συντροφιάς μέσα σε βάλτους οικιακούς"
Μια ανεξήγητη δυσωδία αναστατώνει το σπιτικό της Παρής και του Χαρίλαου σ’ ένα από τα Μαστιχοχώρια της Χίου. Η πηγή της δεν εντοπίζεται και οι ερμηνείες δίνουν και παίρνουν – από ορθολογικές μέχρι μεταφυσικές. Ενώ όλοι αναζητούν κάποιο ψοφίμι, ανασκαλεύουν τις βαλτωμένες σχέσεις τους. Είναι Αύγουστος, ο μήνας για το «κέντος» των σκίνων, και το μαστίχι σκορπά στην πλάση την ευωδιά του.
Πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα, αλλά νιώθω ότι θα δούλευε καλύτερα σαν μικρή ιστορία ή αν είχε μικρότερη έκταση ως νουβέλα. Ειδικά όταν το τέλος έχει ουσιαστικά "δωθεί" δέκα σελίδες πριν γραφτεί.
Δεν έχω ξαναπετύχει τόσο ζωντανή αφήγηση! Οι διάλογοι με έκαναν να νιώθω κι εγώ μέλος της ομήγυρης. Το μυστήριο της παράξενης μυρωδιάς έγινε και δικό μου πρόβλημα. Ελπιδοφόρα η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνική παραγωγή...
Η παρούσα νουβέλα είναι το πρώτο μου ανάγνωσμα από τον συγκεκριμένο συγγραφέα και θα με κάνει να αναζητήσω και άλλα έργα του. Η γλώσσα είναι απλή, αλλά καθόλου απλοϊκή, η αφήγηση ρέει ομαλότατα, υπάρχει ρυθμός και οι χαρακτήρες (παρά την έκταση του αφηγήματος) δομούνται εκτενώς και επαρκέστατα. Παρά την υποτυπώδη πλοκή, ήταν μια άκρως ψυχαγωγική ανάγνωση!
Μπορεί να φταίει και λίγο το timing, αλλά ένα βιβλίο με κεντρικό χαρακτήρα μία γκρινιάρα γυναίκα δεν είναι ό,τι καλύτερο. Ο συγγραφέας κάνει φιλότιμη προσπάθεια να μας δείξει τον κόσμο μέσα από τα μάτια της, αλλά εγώ δεν μπόρεσα με τίποτα να τη συμμεριστώ, μου ήταν απολύτως αντιπαθής. Ευτυχώς ήταν μικρό.
Ωραία η ιδέα και οι μεταφυσικές της διαστάσεις... αλλά πολλές επαναλήψεις... ειδικά η λέξη ψοφίμι πρέπει να απαντά σχεδόν σε καθε σελίδα... η δε Αριάδνη που σαν παπαγάλος επαναλάμβανε οτι ακουγε επέτεινε το πρόβλημα
Παρόλο που το τέλος δεν με ενθουσίασε, ταυτίστηκα με αυτό το βιβλίο με τρόπους αδύνατον να εξηγήσω δημοσίως. Σαν να γράφτηκε για μένα κατά κάποιο τρόπο. Ευχαριστώ Γιάννη.
Πολύ ενδιαφέρουσα προσπάθεια στη νέα ελληνική λογοτεχνία.
Η γραφή σε κάνει να νιώθεις ότι βρίσκεσαι παρών και παρακολουθείς τα γεγονότα. Οι ήρωες είναι τόσο καθημερινοί και ζωντανοί που νιώθεις ότι τους έχεις γνωρίσει, εντός ή εκτός της δικής σου οικογένειας.
Βρήκα εξαιρετική τη σύλληψη της μυρωδιάς που έχει πνίξει το σπίτι των πρωταγωνιστών στη δυσωδία! Άραγε, αυτή η αίσθηση λες και κάτι έχει σαπίσει προέρχεται απέξω ή μέσα τους; Η πλοκή ωστόσο εν τέλει δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε κιόλας... 2,5