In De schrijver als samoerai zoekt Alex Boogers een antwoord op de vraag wat het pure schrijverschap behelst. Waarom is hij ooit gaan schrijven? En waarom willen zo veel mensen schrijver worden? Wat is daarvoor nodig?
In de dojo vond Boogers de weg naar het papier. Vechtkunst en schrijven zijn twee uitingsvormen die in hem resoneren: verlies alle illusies, wees niet theatraal, laat je ego niet vooropgaan en laat je niet afleiden door te veel gedachten. Met verwondering aanschouwt hij de wereld van de letteren, waar hij met zijn ogenschijnlijk onverenigbare talenten een plek veroverde aan tafel van de Nederlandse literatuur. Tijdens zijn zoektocht spiegelt hij zijn overtuigingen aan die van auteurs als Haruki Murakami, Stephen King, Arnon Grunberg en Connie Palmen.
Na vijfentwintig jaar schrijverschap maakt Boogers de balans op: wat is vandaag de dag nog de aantrekkingskracht van zijn ambacht?
Alex Boogers is een Nederlandse schrijver. Hij woont en werkt in Vlaardingen, dat hij zelf steevast ‘het Naamloze Gat’ noemt. Ondanks een rommelige en turbulente jeugd waarin hij veel tijd op straat doorbracht en vocht, volgde Boogers het mavo, havo en vwo. Boogers was een begenadigd vechtsporter en beoefende taekwondo, jiu-jitsu en thaiboksen tot hij een ernstig ongeluk kreeg en verschillende ruggenwervels brak en verschoof. Later begeleidde hij jonge aanstormende vechttalenten. Drievoudig wereldkampioene Soumia die hij vanaf haar vijftiende begeleidde is zijn bekendste pupil.
Boogers studeerde, nadat hij van het voortgezet onderwijs verwijderd was, uiteindelijk Nederlands recht en filosofie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. In Leiden studeerde hij voor een zeer korte periode Nederlandse taal. In 1997 stopte hij met zijn studies en had verschillende baantjes. In 1999 debuteerde hij onder het vrouwelijke pseudoniem M.L. Lee met de korte roman Het boek Estee over een opgroeiend meisje dat zichzelf en de wereld om haar heen probeert te verklaren. Boogers schreef de korte roman in drie maanden.
Beetje bozig, wel interessant en eigenlijk ook inspirerend om lezen en romans opnieuw een plek te geven. Interessante passages uit andere boeken over schrijven. En alleen maar respect voor het pad van de auteur.
Met ontzettend veel plezier heb ik ‘De schrijver als samoerai’ van Alex Boogers gelezen. De vergelijking tussen schrijven en vechtkunst is treffend. De auteur betoogt dat de taal van een schrijver dezelfde doelgerichtheid moet hebben als een move uit de vechtsport. Hoe de auteur zijn overtuigingen uiteenzet is voor mij helder en heeft raakvlakken met mijn mening over schrijven, lezen en auteurschap. Dit boek zou eigenlijk door iedereen die het idee heeft om een roman te gaan schrijven, omdat het aanzet tot denken over de motivatie om te gaan schrijven. En zo wordt ‘De schrijver als samoerai’ van Alex Boogers in mijn ervaring een boek met toegevoegde waarde voor alle boeken die er zijn over schrijven.
Rammelend en vaak moeilijk te volgen betoog over de literatuur. Eerdere boeken van Boogers vond ik vaak erg goed maar de afgelopen jaren neemt de kwaliteit erg af en lijkt hij elk idee dat hij heeft in een boek te willen uitgeven. Hopelijk schrijft hij snel weer een goede roman en laat hij dit soort haastig neergepende pamfletjes achter zich. Ook de redacteur heeft zitten slapen want het lijkt af en toe op een werkstuk voor de middelbare school.
Weggezet worden als de schrijvende kickboxer of later boxende schrijver, maar schrijver niettemin. 25 jaar ervaring in en met het wereldje van CPNB, boekhandels, uitgevers, literaire prijzen. Volgens Boogers zijn er al haast meer schrijvers dan lezers, dus schrijf niet, eindigt hij. Maar als je het dan toch doet, doe het dan omdat het moet. Omdat de woorden in je voortwoekeren