Hollannin kuningas Hendrik ja kuningatar Margarita katselevat The Crownia ja ajattelevat, että heidän omassa tylsässä elämässään ei ole aineksia elokuvaan.
Kuningashuone jakautuu kymmeneen ”jaksoon”, joiden aikana käy kuitenkin ilmi, että tämän perheen elämä on täyttä saippuaoopperaa: aviorikos, kleptomaani sukulainen, entisiä aviomiehiä, joilla on levoton menneisyys… Lukija ei voi koskaan olla varma, mihin suuntaan juonenkäänteet johtavat, kunnes taitava loppu sitoo langat yhteen.
Kuningashuone on yllätyksellinen satiiri eräästä kuningashuoneesta sekä kuninkaallisiin kohdistuvasta tirkistelynhalusta. Se tarjoaa ennennäkemätöntä ja uudenlaista Kochia, mutta jälleen kerran kirjoittajan psykologinen silmä on terävä ja armoton.
Herman Koch (1953) is known as a television producer and a writer. The book 'Het diner', published in 2009, was his breakthrough in the Netherlands. It was published in 17 countries. It was partly based on a true story involving a homeless woman named, María del Rosario Endrinal Petit, in Barcelona (Spain), in December 2005.
Koch was born in Arnhem, and later moved to Amsterdam. He studied Russian for some months, and lived in Finland for a while. Nowadays he is married to the Spanish Amalia, and has a son, Pablo (1994).
Ga hier weinig woorden aan vuil maken. Dit is bagger. Had hoop, want leek me leuk, maar nee. verschrikkelijk slecht boek. Alsof Herman Koch totaal geen inspiratie meer had en dit heeft geschreven om weer even in z'n flow te komen. En dat is stiekem toch nog te veel gezegd.
Het nieuwste boek van Herman Koch, toch redelijk onverwacht verschenen, weet me als lezer in ieder geval aan te grijpen. Koch verstaat de kunst van het door elkaar laten lopen van meerdere verhalen, wellicht dat hij dit idee van de regelmatig aangehaalde serie Game of Thrones heeft geleend.
Uiteindelijk komen de verschillende verhalen samen tot één groot geheel aan het einde en zijn de meeste vragen beantwoord die de lezer ongetwijfeld heeft gekregen tijdens het lezen. Er blijven wel enkele puntjes over waarbij de lezer zijn eigen fantasie moet gebruiken om het verhaal af te maken, maar dat maakt ook wel weer deel uit van de charme van het boek.
Het idee van een alternatief universum met een alternatief koningshuis in ons 'heden', vond ik in ieder geval interessant. Uiteraard was het wel gewaagd, maar het idee heeft goed uitgepakt.
Kortom, een aanradertje voor ieder die een boek zoekt om uit een reading-slump te komen of voor wie gewoon iets zoekt wat vlug weg leest.
Ik twijfel een beetje over het aantal sterren. Dit boek had echt geniale stukken, maar was af en toe ook nogal langdradig.
Vooral het begin en het einde van het boek vond ik erg goed. De personages waren erg grappig en lekker op z'n Herman Kochs omschreven. Vooral koning Hendrik is een grappig personage en ik vond zijn verhaallijn ook erg vermakelijk om te lezen.
Platte personages, veel overbodige informatie en weinig verhaal. Het bewijs dat goede zinnen kunnen maken nog niet hoeft te betekenen dat je inhoudelijk iets boeiends te zeggen zult hebben.
Hoewel het best een aardig verhaal is, had ik moeite om mijn aandacht bij het verhaal te houden. Ook viel ik geregeld in slaap, waardoor ik dan weer terug moest spoelen. Omdat ik daardoor zolang over het boek deed, ging het mij toch wat tegenstaan, maar ik wilde het toch ook graag uitlezen. Het verhaal heeft net als veel boeken van Herman Koch een ironische ondertoon. Toch heb ik betere boeken van hem gelezen. Het einde snapte ik niet helemaal. Ik vond het toch een beetje te ver gezocht.
Een 'klassieke' Koch over hoe mensen, die vanaf de buitenkant volkomen normaal en rationeel zijn, toch gedreven worden door zelfzuchtige en egoïstische motieven. In dat opzicht was dit wederom een geslaagd boek want de schrijfstijl van Koch is toch altijd weer heerlijk vlot en ook dit boek lees je weer snel uit. Echter ... de setting. Koch brengt dit als een 'modern koningsdrama, maar toch vond ik het goedkoop en plastic aandoen. Er waren momenten in dit boek dat ik mezelf afvroeg hoe serieus ik het verhaal moest nemen - ik had toch de indruk dat Koch het toch serieus bedoeld had. Als dat zo is, dan is dit boek in dat opzicht zeker niet geslaagd. Leuk verhaal, maar ik hoop dat dit niet een trend gaat worden bij Herman Koch.
Interessant gedachte-experiment met af en toe grappige en slim gevonden scenes, maar als ik de boeken van Herman Koch zou moeten 'ranken' dan zou deze zeker onderaan komen
De humor in dit boek is vaak onnodig kwetsend . Is het eigenlijk wel grappig? Andere boeken van deze schrijver heb ik met veel plezier gelezen.Dit boek niet.
‘Het koninklijk huis’ is een atypische Herman Koch. Je moet er een beetje de humor van kunnen inzien. In 10 verschillende afleveringen krijgt de lezer een kijk in het dagelijkse leven van koning Hendrik, zijn vrouw Margarita en dochter Vera. 10 bedrijven waar humor insluipt, 10 herkenbare situaties die ieder van ons makkelijk zelf kan meemaken, maar toch hopelijk niet allemaal.
Wat ik wel leuk vond is dat ik zelf onbewust een beetje op zoek ging naar de personages in het Nederlands koningshuis maar ook dat van andere landen. Dit om te kunnen achterhalen waar de auteur zijn inspiratie vandaan haalde.
Dit is een leuk tussendoortje, maar lang geen hoogvlieger. Als je op zoek bent naar een ontspannend (of eerder spannend) boek, dan zijn er andere boeken van zijn hand die meer aan te raden zijn. Niet slecht dus maar ik ben hier ook niet echt wild van.
“Waar was ik gebleven? zei prins Arthur, en hij stak een sigaret op. ‘O ja bij de vrouwen. Bij je oma om precies te zijn. Het was een lief mens, dat zul je met me eens zijn, maar ook beetje… Hoe zal ik het zeggen? Naïef? Nee, het gaat eigenlijk nog een stapje verder. Ik wil onder geen beding aan je mooi herinneringen aan je grootmoeder komen, maar “verstandelijk gehandicapt” komt waarschijnlijk dichter in de buurt dan “naïef”. Het klink misschien hard, maar het is helaas niet anders. Je hebt vrouwen die niets van mannen begrijpen, die zijn verreweg in de meerderheid. Maar je hebt ook vrouwen die niet van mannen én niets van vrouwen begrijpen. Je grootmoeder behoorde tot die laatste categorie.”
Dit boek is opgebouwd als Netflix-serie, opgedeeld in tien afleveringen met elk een synopsis aan het begin. Net zoals het bij Netflix-series vaak het geval is, begint het sterk maar verliest het zichzelf gaandeweg. Koch heeft duidelijk veel series gebinged de afgelopen tijd, want het verhaal is eigenlijk een soort mengelmoes van Game of Thrones en The Crown (waar hij ook telkens aan refereert), maar dan op een bijzonder knullige en Nederlandse manier.
Ondanks alle moord, maffiosi en nazisympathieën is de boodschap die voornamelijk naar voren komt dat ook de leden van het Koninklijk Huis op de eerste plaats allen mens zijn. De (onderbelichte) mentale gevolgen van de verkrachting van de kroonprinses was het enige wat mij echt aangreep. Ondanks dat Koch dit boek vanuit een republikeins oogpunt heeft geschreven, ben ik er zelf niet echt republikeinser van geworden.
Soms grappig, vaak ronduit beledigend met een niet al te sterk plot. Satire? Pleidooi tegen de onmenselijke kanten van de monarchie -zoals ik in een recensie las- of heeft de schrijver gewoon een hekel aan sommige personen die wel heel makkelijk in de fictieve personages te herkennen zijn?
Aanvankelijk wel humoristisch. Het fictieve Koninklijk huis heeft veel weg van een sleutelroman. Bernhard, Claus, Juliana, Alexander…. Máxima heeft dan weer Zeeuwse wortels, Amalia heet Vera Maar t verhaal mist een spanningsboog. T kabbelt en kabbelt…. En kabbelt. Grootste deel van de tijd bevindt de lezer zich in het hoofd van een van de mannelijke hoofdpersonen het leven (en de partner) overpeinzend.
Het verhaal kon me niet bekoren. Ik vond het te gemakkelijk, te goedkoop en ten koste gaan van mensen. Maak er dan een fictief koningshuis van en laat in je verhaal de twijfels die je bij een monarchie hebt naar voren komen.
Iemand van de uitgeverij had moeten zeggen dat dit een slecht idee was. Tuurlijk, het verkoopt wel omdat er Herman Koch op staat, maar jemig wat een slecht concept.
As a royalty expert, I read it anyway (the author is a republican I think). I don't find the story particularly original, although it reads quite nicely. Koch has taken many original facts from Dutch, and sometimes British, royalty, and dramatised them considerably. The names can largely be traced back to royal houses. And of titles he either has little knowledge of, or little interest in. It was at times a rather messy and incoherent whole, those four generations of royals.
Ik vond het boek tegenvallen, het idee is erg leuk maar de uitwerking niet zo. Het boek is niet spannend, sommige delen zijn erg langdradig, met name de oorlogsherinneringen. Andere delen zijn juist weer erg over de top, vooral richting het einde van het boek.
Zeer onderhoudend. De monarchie is van zichzelf al absurd en ridicuul genoeg, maar toch weet Koch hier en daar te verrassen met genadeloze karakterschetsen, evenwel vol empathie, en een knaller van een afloop.