Op haar dertigste leidt Anastasya Chernook een leven waar velen jaloers op zouden zijn: succesvol onderneemster met haar School of Confidence, vast panellid bij Gert Verhulst, covermodel voor Flair, populaire podcastmaakster en gelukkige moeder. Haar motto: je kan zijn wie je wil zijn. Maar niets komt vanzelf. In ‘De kroning van het krotkind’ vertelt Chernook over haar indrukwekkende parcours: hoe ze als zesjarig kind van Kirgizische illegalen in een West-Vlaams krot belandde, te kampen had met een met demonen worstelende vader en gepest en uitgesloten werd wegens haar afkomst en armoede, maar ook over hoe ze zich uit de ellende vocht en gelukkig werd. ‘De kroning van het krotkind’ is het inspirerende levensverhaal van een moedige, doortastende vrouw die de levenslessen die ze onderweg vergaarde wil delen met haar lezers. Zodat ook die zich kunnen kronen als kings/queens of confidence.
Anastasya Chernook is de oprichtster van de School of Confidence, waar ze vrouwen begeleidt naar meer zelfvertrouwen. Daarnaast is ze kunstenares en een fenomeen op sociale media (Instagram, TikTok). Ze is geboren in Kirgizië, maar woont in Zwevezele. Het grote publiek leerde haar kennen als vast panellid in de talkshow van Gert Verhulst.
Ik ben aangenaam verrast door dit boek. Het is veel diepgaander dan je zou verwachten en echt van een hoog niveau. Er worden heel wat hedendaagse topics aangesneden en besproken naast haar levensverhaal. De foto's in het boek zijn een leuke touch (al is dat handgeschreven lettertype wel moeilijk te lezen).
De eerste hoofdstukken waren mooi en tof om te lezen. Halverwege het boek heb ik het gevoel dat het gewoon bladvulling is die geschreven is geweest. Spijtig, want had er wel meer van verwacht
Vorige zomer dacht ik: "Komaan, laat ik eens investeren in mezelf. Even lekker wat 'empowering' lectuur voor op reis." Dus ik bestelde dit boek, in de hoop zen te worden op het strand. Wat ik kreeg? Een masterclass in hoe je jezelf als arme slachtoffer neerzet, terwijl je je hele familie ongevraagd onder de bus smijt...
Vanaf de eerste hoofdstukken voelde ik het al: dit is geen zelfvertrouwen-coach, dit is een zelfverheerlijkingskampioen. Mevrouw draait élke situatie zodanig dat zij het zielige slachtoffer is, terwijl ze tegelijkertijd met een snauw en een opgeheven neus iedereen rondom haar neerhaalt. Narcisme, maar dan met een gele kaft en affirmatiequotes.
Ik dacht eerst nog: "Misschien komt er een wending." Spoiler: die kwam niet. Wat wel kwam? Mijn ergernis. Na 100 pagina's heb ik het boek gesloten — niet uitgelezen, maar ver-oordeeld tot het kampvuur.
En weet je wat? Dat was het enige nuttige moment van dat hele boek. Het brandt uitstekend. Vlammen gingen hoger dan haar ego.
Eindconclusie: Als je zin hebt in een boek dat je tijd verdoet, met een vleugje ego en een overdosis slachtofferschap — bestel dit vooral. Anders? Gebruik het meteen als aanmaakblokje.
Ik vond het begin heel krachtig en het einde. Het midden vond ik hier en daar langdradig en soms echt teveel van de hak op de tak. Al bij al wel genoten van dit boek. Ik kende Anastasya totaal niet, geen idee wie ze was voor ik haar boek las.
Ik had nog nooit van haar gehoord toen ik dit boek cadeau kreeg van een vriendin. Na het lezen weet ik eigenlijk nog steeds niet wie ze precies is, maar dat doet er niet toe. Zelf had ik het boek nooit gekozen om te lezen, maar ik ben ontzettend dankbaar dat ik dankzij mijn vriendin dit wel ontdekt én gelezen heb.
De auteur vertelt haar levensverhaal, maar doet dit op zo'n manier dat er verschillende maatschappelijke thema's aan bod komen. Ze wil je er anders naar laten kijken en je erover laten nadenken. En dat lukt zeer goed. Er kwamen tranen van verdriet, maar ook tranen van ontroering én herkenning. Straf hoe ze soms ook humor gebruikt in toch wel een zwaar levensverhaal. Al is dit zeker welkom als afwisseling met de zware stukken. Dit bewijst hoe nuchter ze in het leven staat en niet aan zelfmedelijden doet. Chapeau.
De grijze pagina's zijn een korte samenvatting van het afgelopen hoofdstuk waarin ze je probeert te vertellen hoe je kan omgaan met bepaalde dingen in je leven. Ze dringt je niks op.
Één puntje waar ik me wel aan stoorde: 'beste lezer', 'lieve lezer',... Ze spreekt je heel vaak aan op deze manier. Té vaak naar mijn gevoel.
Ik wou dit boek al een tijdje aanschaffen en mijn buikgevoel bleek (zoals altijd 👹) correct te zijn. Het las niet alleen als een trein, maar deed in een aantal hoofdstukken wat ieder goed boek doet: ontroeren, tot nadenken stemmen en af en toe zelfs luidop doen lachen. Vooral de hoofdstukken “Een brandstapel voor hypocrieten zoals jij en ik” en “Wanneer Mark Chapman je bloemen stuurt” zal ik er zeker nog eens openslaan.
Anastasya blaakt van het schrijftalent en is een krak in complexe ideeën behapbaar en begrijpbaar maken. (Een zwaar onderschat talent!) Mij doet het mijmeren over wat met een betere redacteur allemaal mogelijk zou zijn geweest. My two cents: geen gewoon goed maar onvergetelijk boek. Al ben ik er 1000% van overtuigd dat de auteur daar zelf niet wakker van ligt.
Heel dubbel. Prachtig en rijk taalgebruik, leest heel vlot. Oprecht veel bewondering voor het pad dat deze vrouw heeft afgelegd. Ik merk echter weerstand bij mezelf op tegenover Anastasia. Dit is een heel persoonlijk relaas en de tips die worden aangereikt of de levenslessen daar kan ik in mijn persoonlijk pad weinig mee. Vervolgens verliest voor mij het boek een punt omdat ik echt diarree krijg van schrijvers die je echt continu aanspreken met 'Beste lezer'. Op zo'n moment voel ik me echt een kleuter die door de juf mee de klas in gezeuld wordt. Voor de rest, beste lezer, vind ik het een goed boek en ik wens deze schrijfster enkel het beste toe.
Ik vond dit een leuke en inzichtgevende biografie. Mijn voorkeur ging uit naar de meer persoonlijke aanspreking en concrete ‘take-aways’ aan het einde van elk hoofdstuk. Sommige hoofdstukken begonnen wat vreemd, waardoor ik dacht: 'waar gaat dit heen?', maar uiteindelijk zat er telkens een mooie en duidelijke boodschap in. Ik las veel dingen die ik nog niet wist over Anastasya. De onderwerpen zetten je echt aan het denken, al miste ik af en toe de vleugje humor die ze normaal gesproken wel heeft.
Mooi geschreven verhaal van de schrijfster haar leven en gedachten. Naar het midden toe was ze mij even kwijt bij geloof en politiek. Op het einde sluit ze mooi af. Een slimme dame met veel ervaringen waaruit je toch wel wat lessen kunt trekken.