«Θα σας φαίνομαι αξιοθρήνητος τύπος, γεννημένος σε λάθος εποχή, κι έχετε ίσως δίκιο, ένας συναισθηματικός τρελός, αλλά για μένα το να αγαπιόμαστε σημαίνει να μοιραζόμαστε, να μοιραζόμαστε όσα είναι καλά αλλά και όσα πονάνε, όσα μας διαλύουν, όσα μας καταπίνουν»
Μέσα από τις αφηγήσεις των κοντινών της προσώπων, μαθαίνουμε πληροφορίες για το ποια ήταν η Ρίτα και τι της συνέβη κατά τη διάρκεια της τελευταίας της χρονιάς στο λύκειο. Από τις μαρτυρίες του ερωτευμένου Βίγκο, της Ρομάν, του Τιμούρ και ενός καθηγητή τους, αποκαλύπτεται σταδιακά η πολύπλοκη προσωπικότητά της. Παρά τις φιλικές σχέσεις και τις καθημερινές αλληλεπιδράσεις, κανείς δεν είχε αντιληφθεί τα βαθύτερα προβλήματα που την απασχολούσαν…
«Λες και… κουβαλούσε όλο το βάρος του κόσμου στους ώμους της»
Η Ρίτα αντιμετωπίζει πολύ σοβαρές δυσκολίες στο οικογενειακό της περιβάλλον, όπως η φτώχεια και η ψυχική κατάρρευση της μητέρας της, γεγονός που την αναγκάζει να αναλάβει ευθύνες πέρα από την ηλικία της και να ζήσει καταστάσεις που κανένα κορίτσι δεν φαντάζεται ότι πρέπει να ζήσει. Παράλληλα, προσπαθεί να διατηρήσει μια φυσιολογική ζωή στο σχολείο, κρύβοντας τις δυσκολίες της από τους γύρω της.
«Είναι ωραίο να είμαι το νησί της, το καταφύγιό της. Είναι μεγαλειώδες. Και τα βάζω ακόμα περισσότερο με τον εαυτό μου που δεν κατάφερα να διακρίνω αυτή την πιθανότητα»
Με θέματα όπως η κοινωνική απομόνωση, η ψυχική υγεία και η αδυναμία των ενηλίκων να αντιληφθούν τα προβλήματα των νέων, το έργο προσφέρει μια συγκινητική και βαθιά ανθρώπινη ματιά στην εφηβεία και τις προκλήσεις της, που μακάρι κανένα παιδί να μην χρειαζόταν να αντιμετωπίσει. Για τη Ρίτα και κάθε Ρίτα εκεί έξω, που δεν πρέπει ποτέ να νιώθει μόνη της, πρέπει να ξέρει και να βλέπει ότι είμαστε εδώ για εκείνη και περιμένουμε να την ακούσουμε.