Niemand heeft het op z’n sterfbed over werk. Maar waarom eigenlijk niet? Het dicteert ons leven, maar de balans lijkt steeds vaker zoek te zijn. We willen zinvol werk doen, maar werk ook niet te belangrijk maken. Ondertussen wordt ons wijs gemaakt dat het nooit als werk zal voelen als we doen wat we écht leuk vinden. Maar klopt dat wel? In dit boek onderzoekt Frida Boeke de zin en onzin van ons werkende burnouts te lijf gaan met kikkergif, infl uencers met morele dilemma’s, bonje in de bedrijfskantine en reclamemakers die toch bakker worden. Haar verhalen en refl ecties schijnen licht op hoe we via werk ons leven vormgeven en houden je een spiegel voor die nodig is om uit te vogelen wat je nou écht wil.
' Ik woonde in Kreuzberg, een van de leukste en levendigste wijken van de stad, maar dat had ik van horen zeggen want Berlijn zat potdicht. Het hele jaar werkte ik vanuit mijn ruime expatappartement, van kast tot kunst IKEA, en was ik te druk met mijn scherm om door te hebben dat de muren op me af kwamen. Maar als ik achter mijn bureau mijn lunch ophad zonder iets te hebben geproefd, tot ’s avonds laat aan het werk was, niet kon slapen of moest luisteren naar een praatje van de CEO over de winsten die wel of niet werden geboekt, rees steeds vaker de voor wie of wat doe ik dit eigenlijk?'
Frida Boeke werpt door middel van een verzameling korte, columnachtige verhalen allerlei vragen op over werk en hoe we daar als individuen en als maatschappij mee omgaan. Ze oordeelt niet, maar beschrijft haar persoonlijke ervaringen en die van vrienden en naasten. De verhalen zijn divers: sommige zijn herkenbaar, andere bieden juist nieuwe inzichten. Het boek zet op zeer vermakelijke wijze aan het denken. Ik heb tijdens het lezen echt even zitten reflecteren op mijn eigen carrièrekeuzes en hoe veel plezier ik nou werkelijk uit die carrière haal - maar ook: hoe belangrijk dat is, of in ieder geval kan zijn. Aanrader!
Allereerst: heel vet dat iemand überhaupt een boek schrijft - zeker als je je in het snelle leven van Amsterdam begeeft en je er toch toe kunt zetten.
Ten tweede: Frida Boeke kan niet alleen leuk, maar ook goed schrijven. Scherpe woordkeuzes, mooie zinnen, sommige alinea’s lezen als poëzie en volgens mij is dat iets wat iedere schrijver wil.
Ze schrijft zo goed, dat het bijna jammer is dat ze voor een onderwerp als werk & carrière heeft gekozen. De subtext is mij niet helemaal duidelijk. Enerzijds wil ze “de zin en onzin van ons werk” op de hak nemen, anderzijds is ze erg fan van namedropping - van bedrijven en functie titels tot Biro’s - en onderstreept ze met dit boek vooral hoezeer ze zelf in de Randstedelijke carrière bubbel zweeft.
Met haar talent voor schrijven en observeren had ik het passender gevonden als ze wat meer haar best had gedaan om breder te schrijven dan alleen voor de Havermelkelite. Maar misschien behoort een provinciaal als ik überhaupt niet tot de doelgroep ;-)
Mocht ze nog een boek schrijven, dan zal ik het vast lezen, want om positief af te sluiten: schrijven kan ze 😘
Leuk voor tussendoor! Als je haar al kent van de podcast ‘Hoeke & Boeke’ hoor je wel veel van hetzelfde. Leuke verhaaltjes, anekdotes, maar niets nieuws. Ze heeft een fijne stem (luisterboek) maar ik begon me soms toch wat te ergeren aan haar elitaire manier van praten: (net zoals in de podcast) toch wel een hoop moeilijke woorden, spreekwoorden en gezegden… waarom? Dat is nergens voor nodig!
Ik had een ander soort boek verwacht. Met een meer wetenschappelijke invalshoek. Dit boek bestaat uit een serie columns allemaal als thema werk. Ondanks dat het boek anders is dan verwacht heb ik er wel van genoten. De vragen die de schrijfster oproept zijn interessant. Toch denk ik niet dat dit een boek is dat mij lang bij zal blijven. Daarvoor zijn de columns te vluchtig.
Boek over de zin en onzin van werk, opgeschreven door Frida Boeke die daarbij put uit eigen ervaringen. De hoofdstukken zijn kort en bondig, column-vorm. Het gaat van haar ervaringen op de marketing afdeling bij Heineken tot haar leven als freelance schrijfster en podcast-maker gemixt met onderwerpen als burn-out, carrièreswitches, vroeg op staan om nog voor je werk te gaan sporten tot grensoverschrijdend gedrag.
De verhaaltjes zijn ‘relatable’ en geestig opgeschreven, maar halverwege het boek realiseer ik me dat het hier niet meer dan een bundel columns betreft. Jammer, want om er echt een boek van te maken mist voor mij een diepere analyse, waarin door al deze verhalen een rode lijn wordt getrokken. Misschien komt het nog in de tweede helft, maar ik kan me er niet meer toe zetten om aan de zoveelste losstaande anekdote te beginnen. En voor columns pak ik wel de krant.
Dit boekje staat vol gevatte, herkenbare anekdotes over de zin en onzin van werk, een thema dat in mijn omgeving enorm leeft. Hoe kom je tot zelfrealisatie? Wat is de ‘purposebubbel’? En hoe werkt personal branding? Vragen die Frida met humor en scherpte aankaart. Ze prikt pretenties door, maar raakt intussen wel de kern. Een aanrader voor elke (Amsterdamse) yup😉
Alsof iemand een introductie van 200 pagina’s schreef en het daarna welletjes vond. Erg jammer want ik heb wel een erg leuk en interessant gesprek met de schrijfster gehad.
In de dagen hiervoor heb ik 'Een schitterende leegte' van Lieke Knijnenburg gelezen, ook autobiografisch, ook over werk en productiviteit, ook zoekend. De twee boeken zijn als een tweeluik, spiegelend aan elkaar. Ik weet niet of het een goed idee was om deze twee boeken achter elkaar te lezen, omdat juist ieders gebrek zou pijnlijk duidelijk tegen de ander afsteekt.
Bij 'Een schitterende leegte' van Lieke Knijnenburg betreurde ik het dat het zo onpersoonlijk bleef en de schrijfstijl mijn gedachten telkens weer uit het boek gooide in plaats van het meezoog. 'De tijd van je leven' is juist ontzettend goed geschreven, Frida Boeke weet je elke keer weer in een paar bladzijdes te pakken, en schuift je zonder gene tussen de regels stukjes van zichzelf toe.
Maar daar staat ook wat tegenover. Waar Lieke Knijnenburg moedig analyseert en zoekt naar verdieping en verlossing, blijft Frida Boeke stil en kort. Het boek is een verzameling columns, verhaallijn ontbreekt en bijna ieder verhaal eindigt te vroeg en laat me achter met het gevoel van "En dus???" Razend word ik ervan. Het boek voelt onaf, als een verzameling aantekeningen die nog herkauwd moeten worden om een goed boek te worden.
Frida Boeke schrijft zo goed, ik weet zeker dat ze bezig is met het volgende. En die ga ik hoe dan ook lezen, want dit was enkel nog maar de opmaat.
De tijd van je leven gaat over de groeiende invloed van werk in en op ons leven. Want het gezegde ‘als je doet wat je leuk vindt, hoef je geen dag meer te werken’ lijkt tegenwoordig niet echt houdbaar. 'Leuke banen' vragen namelijk ook steeds vaker aan hun werknemers om 24/7 online aan te staan, of je nu thuiswerkt of op kantoor. En zelfs een periode vrijaf moet 'nuttig' worden besteed, want wie stilstaat, plaats zich (bewust) buiten de maatschappij. Je wilt toch wel meedoen?
In dit scherpe, grappige, en soms confronterende boek deelt Frida verhalen - van onbekenden, van vrienden en van haarzelf - over digitale nomaden, reclamemakers en consultants die bakkers of meubelmakers worden, bedrijven met pingpongtafels en persoonlijke twitter-accounts, en jezelf presenteren als merk. Ik las dit boek precies op het goede moment: ook ik heb de neiging teveel van mezelf in mijn werk te stoppen. Krijg ik die energie ooit terug? Is dat wat een baan moet zijn?
Een aanrader voor iedere werkgever- en werknemer van nu, al is het maar om jezelf even wakker te schudden.
De tijd van je leven is een verzameling korte columns over de zin en onzin van werk. Op de achterflap staat een quote van Tim Hofman: ‘Een must-read voor iedereen die het Hoe en Waarom van werk anno nu wil begrijpen.’ Nogal een forse uitspraak die het boek dan ook helemaal niet waar kan maken. Het is een verzameling van enerzijds autobiografische verhalen en anderzijds anekdotes over anderen. Met moeite uitgelezen. Het bijna laatste verhaal gaat over de moeite die het kostte om het boek af te maken. Ze verwijst naar Teuntje haar redacteur waarmee ze ‘uren achtereen’ overlegd totdat deze net voor de deadline een burnout krijgt. Even snel gekeken of deze Teuntje (?) dan een bedankje krijgt in het nawoord (helaas niet).
Ik ben biased, maar niettemin een scherp en vermakelijk boek. Leest als een verzameling vlotte columns, met her en der een langer verhaal. Frida pent als fusie tussen moderne stedeling en ouderwetse Amsterdammer: ze bekijkt de zaken nuchter en cynisch maar altijd met een wereldlijke blik. Middels persoonlijke verhalen fileert ze de randstad en alle startup-ongein uit Silicon Valley, liever met te weinig worden dan te veel. Maar er zit ook kwetsbaarheid (en treurigheid) in de voorbeelden die ze aanhaalt. Met haar kritische blik illustreert ze hoe zoekend jongeren zijn in hun werkende leven; in verwarrende en individualistische tijden blijkt het lastig voor hen om betekenis te vinden.
Tsja, 2.5 sterren eigenlijk. Ik vind het op zich een lekker boekje voor tussendoor, ze schrijft fijn en makkelijk met spitsvondige originele zinnen, maar de havermelkelite druipt er (mede door de schrijfstijl) wel erg van af. Hoewel het op zich leuke en soms herkenbare columnachtige verhalen waren, dacht ik halverwege wel: 'wat ben ik nu eigenlijk aan het lezen? Komt er nog een duiding of conclusie?' Die bleef helaas uit, zonde.
Ik ben enorm onder de indruk van Frida’s schrijftalent: de manier waarop zij haar observaties en mijmeringen onder woorden brengt is zowel treffend als origineel. Verder vond ik persoonlijk wel weinig nieuwe inzichten in het boek. Maar dat kan aan mij liggen, omdat ik de afgelopen tijd veel zeitgeist-y boeken van en over millennials heb gelezen.
Een boeiend inkijkje in het perspectief van een millennial die de snelle wereld van biergigant, influencers en zelfverwezelijking kent. Snelle wereld van zelfverwezelijking? Ja zeker, het gaat ook over sporten voor werktijd en je purpose moeten kennen rond je dertigste. Met vlotte pen geschreven als een “feed” van hapklare brokjes.
3.75* Sterke anekdotes, leuk geschreven en veel dingen zijn erg herkenbaar. Uit de verhalen van zichzelf en anderen schemert af en toe Frida's mening door over de zin en onzin van ons werkende leven, maar ik was benieuwd geweest naar haar conclusie hierover - dat miste nu.
Verhalen over werk kunnen enorm inspireren. De verhalen ik dit boek lezen meer als verhalen die je met vrienden aan de keukentafel bespreekt. Ik had gehoopt meer geiïspireerd te raken, maar tijdens het hardlopen als luisterboek luisterde het wel lekker weg. Fijne stem.
Frida Boeke’s boek geeft een interessante blik op het werken in deze tijd. Het zit vol met persoonlijke verhalen over keuzes en ervaringen die jonge professionals maken. Vooral de stukken waarin Frida haar eigen ervaringen deelt, zoals werken voor een biergigant en haar tijd in het buitenland, vond ik erg boeiend. Sommige verhalen over anderen voelden alsof ze uit de lucht kwamen vallen. Daar miste ik het gevoel dat ze zelf met de mensen had gesproken. Toch vond ik haar schrijfstijl heel prettig en fijn om te lezen. Ik kijk zeker uit naar haar volgende boek!
Dit boek had beter "Dagboek van een Heinekentrainee kunnen heten". Haar schrijfstijl vind ik vermakelijk, maar verder dan losse annekdotes komt het boek niet.
Leuk en herkenbaar, maar ook de zoveelste generatiegenoot die schrijft over sportclubs als de nieuwe religie. Tijd voor nieuwe ‘volstrekt originele’ ideeën millenials!