De maat van alle dingen

by Johannes Westendorp

De plot staat op 2 januari 2017 wordt in de Utrechtse winkelpassage Hoog Catharijne een aanslag gepleegd. Inclusief de dader vallen er vijf dodelijke slachtoffers. De maat van alle dingen beslaat de drie voorafgaande maanden, waarin de verhalen worden verteld van alle betrokkenen. Niet alleen laat Johannes Westendorp op meesterlijke wijze zien hoe deze ogenschijnlijk losse levens onverbiddelijk door het noodlot met elkaar verweven raken, maar bovenal toont hij de mens in al zijn kwetsbaarheid en glorie.

Genres: Fiction

313 pages, Kindle Edition

First published May 30, 2024

Reviews

[Jelte · Rating 5 out of 5]

Ik citeer even uit de mail die ik op 5 april 2019 aan Johannes Westendorp stuurde:

“Ik heb vandaag in één spreekwoordelijke ruk je roman uitgelezen en ben zeer onder de indruk. Heel spannend, heel goed geschreven, vernuftige compositie, geestig, gelaagd, levendig, waarachtig, urgent. Alles wat je als lezer wilt van een boek.”

We zijn meer dan vijf jaar verder en nu ligt het in de winkel!

[Hester]

Bijzonder knap geschreven potpourri van teksten vanuit deels bepaald niet sympathieke perspectieven die een goed beeld geven van de chaos die leven heet.

[Kirsten Paoline König · Rating 3 out of 5]

---
Longlist Libris Literatuurprijs 2025 ✨


Dit was een boek dat zich niet makkelijk gaf. Er is een vaststaand eindgegeven: een aanslag in 2017 in Hoog Catharijne, Utrecht. De roman werkt hier langzaam dag voor dag vanaf het kwartaal voorafgaand naartoe vanuit verschillende gezichtspunten - waardoor het als je niet bekend bent met de betrokkenen vrij lang duurt voordat duidelijk is in welke hoedanigheid deze verschillende personages worden opgevoerd.

Westendorp is absoluut talig, scherp en geestig, maar voor mij persoonlijk werkte de constant wisselende gezichtspunten vertragend in plaats van spanning opbouwend. De persoonlijke verhaallijnen van de betrokkenen zitten stuk voor stuk vol rommelige realiteit van het leven - soms zelfs nogal smoezelig qua online misbruik en boeverij. Ik had moeite om betrokkenheid of empathie te vinden voor een personage - terwijl je dit wellicht niet verwacht op het moment dat je het boek niet als roman maar journalistieke non-fictie zou opvatten.

Een boek dat niet zo eenvoudig tot me kwam, maar me wel aan het denken heeft gezet.

Dank, Jelte Nieuwenhuis, voor het mogen lezen!

[Maria · Rating 3 out of 5]

Nieuwsberichten, internetberichten, rapteksten, taps van telefoongesprekken, innerlijke monologen vormen de inhoud van deze roman. Losse levensverhalen worden met elkaar verbonden door de aanslag bij Hoog Catharijne in Utrecht waarmee het boek begint.
Zomaar wat elementen uit dit fragmentarische boek: Chinese taalcursus, wapenhandel, sexting, stroperigheid vd Europese Unie, een geradicaliseerde Tsjetseen, het team Criminele Inlichtingen, sexting, de datasoep die door de TAT-zeekabel stroomt.
Al die losse verhalen moet je aan elkaar puzzelen om het verhaal op een rijtje te krijgen en om te snappen waardoor het toch tot een aanslag komt ondanks de aanwijzingen.
Mooie vondsten als:
-het plomp-schalkse loopje van een boef uit een komedie
- een aarderoodroestbruin vloerkleed
- ogen die eruitzien alsof ze juist uit een zandstorm komen
maken het tot een mooi talig en genietbaar verhaal.

Ik genoot van de humor en de knappe observaties van Westendorp maar raakte soms toch ook wel wat vermoeid door het voortdurend omschakelen. Terwijl ik daar juist wel van hou..
Een origineel en intrigerend debuut, op de longlist voor de Libris Literatuurprijs.***1/2

[Marlou · Rating 4 out of 5]

Je krijgt een inkijkje in de levens van verschillende personages. Door de achterflap van het boek weet je waar het verhaal over gaat, maar ‘hoe’ en ‘wanneer’ blijven onbeantwoord. Het verhaal leest als een tikkende tijdbom. Perspectief van criminelen, de AIVD en ‘gewone’ gezinnen. Het verhaal bevat verschillende tekstsoorten: raps, online reacties, zakelijke brieven en proza. Soms mooie zinnen. Soms erg provocerend. Dat maakt het verhaal realistisch (helaas), maar dat vind ik persoonlijk niet altijd even nodig.

[Marike · Rating 4 out of 5]

Een boek als een wervelwind. Tot het eind van het boek spannend.. Zeker naar het einde toe duizelde het me een beetje. Knap geschreven en zeker origineel.

[Stijnfr · Rating 4 out of 5]

Origineel plot en vorm, maar soms iets te willekeurig om echt bij de keel te grijpen. 3,5

[Anna · Rating 5 out of 5]

Deze recensie verscheen eerder op Bevlogen letteren.

Johannes Westendorp debuteert met een origineel en gedurfd boek dat veel indruk maakt.

Muzikant en schrijver Johannes Westendorp (1979) experimenteert in zijn werk. Hij volgde conservatoriumopleidingen in Tilburg en Gent, waar hij voorstellingen creëerde met klankinstallaties. In het gitaarkwartet Zwerm zoekt Westendorp samen met componisten, muzikanten, dansers en theatermakers de grenzen van (muziek)genres op om op een originele manier verhalen te vertellen. En nu in zijn debuutroman De maat van alle dingen (2024) heeft hij een mengelmoes van ideeën, personages en verhaallijnen samengebracht.

Het uitgangspunt van de roman is eenvoudig: op 2 januari 2017 vindt er een aanslag plaats in winkelcentrum Hoog Catharijne in Utrecht. Waar Westendorp in zijn roman naartoe werkt, is wat er met de verschillende personages is voorgevallen voordat deze aanslag wordt gepleegd. Een veelvoud aan personages komt voorbij, zoals een rapper die waarschuwingen de wereld instuurt, een ontevreden medewerker van de opsporingsdienst en een moeder met een drukke baan die langzaam het contact met haar dochter verliest. Wie er precies zijn omgekomen bij de aanslag, wordt pas aan het einde van het verhaal duidelijk. De spanning tussen de personages onderling wordt op een snel tempo opgebouwd, maar met precisie. Ook Westendorps taalgebruik past goed bij het rappe tempo.

Westendorp breekt met alle literaire conventies. Hij houdt zich weliswaar goed aan het ‘show, don’t tell’-principe, maar verder volgt hij zijn eigen weg. Op de eerste pagina’s van de roman staat bijvoorbeeld een nieuwsbericht, weergegeven alsof het letterlijk uit een krant is overgenomen. Er is geen ruimte voor een rustige opening en het schetsen van een beeld, want je moet direct aan de slag om te ontcijferen waarom het nieuwsbericht in het Mandarijns is opgesteld. De functie hiervan wordt pas later in het verhaal duidelijk. Dit begin lijkt aanvankelijk betekenisloos, maar deze roman is zo strak geconstrueerd dat alles met elkaar verband houdt.

‘Het huis is een lichaam geworden waarin drie onbeschermde zenuwknopen pulseren. Kleine verlangens en grote angsten sijpelen door poreus geworden huid om zich te nestelen in een onlangs uitgesproken vraag, een onbehaaglijk droombeeld, het tikken van de klok dat het bewustzijn van de slapers bereikt met een holle, vertekende echo. Er is geritsel hoorbaar, geritsel van herfstblad tegen glas, de spin die haar valstrikken weeft, en het betekent iets, als een opmerking van iemand in het voorbijgaan die je pas later aan het denken zet.’

Het nieuwsbericht is niet het enige onderdeel dat bijdraagt aan de constructie van de roman. Rapteksten, dagboekaantekeningen, innerlijke monologen, formeel opgestelde brieven en commentaren op sociale media komen allen voor en versterken de bijzondere compositie van het boek. Je dient zelf het verhaal te reconstrueren op basis van de beschrijvingen die de roman schetst, waarbij ook eigen ervaringen en denkbeelden van belang zijn. Zo zal je bij de hoofdstukken over het jonge meisje dat van school moet vanwege een seksueel getinte video die op internet is geplaatst, wellicht drie keer beraden over wat daar nu echt speelt. Westendorp daagt dus uit om de waarheid die ons wordt voorgeschoteld te bevragen.

Elk hoofdstuk staat in verband met de aanslag in Utrecht, maar het verhaal laat zich niet reduceren tot een soort verslag van de dagen voorafgaand aan deze ingrijpende gebeurtenis. Het gaat namelijk ook om de worstelingen in een snel veranderende samenleving. Neem bijvoorbeeld de gebroeders Zoontjes die allen op hun eigen wijze omgaan met het overlijden van hun moeder, of Claude Kuiper die zich geen raad weet met zijn gevoelens voor een docente Chinees. Moeizame communicatie, het niet kunnen aansluiten bij de ander en de twijfel of men nog gelukkig is: de thematiek van de roman is breed.

De maat van alle dingen is dus een boek dat variatie biedt in vertelvorm, personages en onderwerpen. Het getuigt van lef om een debuutroman te schrijven die ogenschijnlijk alle kanten op lijkt te gaan, maar die van de eerste tot de laatste pagina ingenieus en goed in elkaar zit.

[MarijkeP · Rating 5 out of 5]

Prachtig gecomponeerd verhaal, dat een aanslag terugvertelt. Er is een stoet aan kleurrijke figuren, die voor de lezer gaan leven. Qua stijl is dit boek een schoolvoorbeeld van showing. Een dikke aanrader, ook door de verschillende tekstvormen die zijn gebruikt.

[Mahatma · Rating 4 out of 5]

Fijne roman, erg goed geschreven, helder over zijn inspiraties en al wat je wilt.

[Pieter · Rating 5 out of 5]

Geweldig geschreven boek, lange aanloop korte climax

[Martijn Nicolaas · Rating 3 out of 5]

Een van de bijzondere debuten van het afgelopen jaar: een intrigerend boek waarvan je lang totaal niet weet wat je aan het lezen bent. De verschillende korte verhalen van veel verschillende personages lijken lang als los zand aan elkaar te hangen. Vaak ook in verschillende stijlen met stukken mooi rijmende liedteksten en brieven. Dat maakt dat het aan de ene kant lang een beetje saai is omdat het zo nergens naartoe lijkt te gaan maar tegelijkertijd blijft het boeien door de sterke stijl. Uiteindelijk blijken ze samen te komen aan het eind en klap je een intrigerend, knap boek dicht. En toch weet ik niet zeker of ik het nou echt heel goed vond. Ik kreeg niet echt verbinding met de personages, daarvoor bleven ze toch wat te veel op afstand.

[Wouter Lezer · Rating 4 out of 5]

Don't read this book if you want to feel cheerful. Such a depressing depiction of the "world" (well, a small part of it). And written in such a clever way. From the start, even though following various seemingly unconnected characters, you feel how it cannot end well. There's a certain tension building, you get sucked into the dark corners of our society, that are hiding in plain sight (are they even hiding still?). I'm not sure how I'm supposed to feel after finishing it... should I feel sorry for Valerie or Mrs. Ling? I do. But at the same time, I almost feel like our society is bringing this upon itself.

Anyway... thought provoking, for me. Well written. Pleasure to read (but it won't make you feel good).

[Roel Hovenga · Rating 5 out of 5]

Wisselende perspectieven, een hoop personages, talloze thema’s, spelen met tekstsoorten, voetnoten, en wat al niet meer. Het lijkt een recept voor een rommelig, bomvol (pun intended) boek. Maar niets is minder waar. Het is zeer gebalanceerd geschreven, met een stijl waar ik geen genoeg van krijg.

‘(…) de meest gewone gebeurtenis maakt van ons een ziende, terwijl de media ons transformeren in onnozele, passieve kijkers(…)’ Westendorp brengt deze quote van Gilles Deleuze, het motto van het boek, volledig tot leven.

Dat je zo durft te debuteren verdient niets dan lof!

[Tom Impens · Rating 3 out of 5]

Ideaal ter bespreking voor boekenclub

[Marieke Ten Broeke · Rating 3 out of 5]

2,5*

[Sophie Houppermans · Rating 2 out of 5]

Ik vond het een beetje een moeilijk boek. Niet zo mijn ding, maar het einde was vlot.

[Dirk Flach · Rating 4 out of 5]

Meeslepende karakters, kleurrijk opgeschreven.

[Marcel · Rating 4 out of 5]

Mooi geschreven! Knap hoe de vele verhaallijnen met interessante karakters vervlochten zijn en in een mooie moderne vorm gegoten. Een slim en ook spannend boek.

[Hans Canters · Rating 3 out of 5]

aanleiding: Recensie Volkskrant 7-6-24:

De maat van alle dingen’ van Johannes Westendorp is een daverend debuut
Debutant Johannes Westendorp schreef een volle, gedurfde roman rond een explosie in Utrecht, waarin hij alledaagse scènes, rapteksten, brieven en nog veel meer aan elkaar rijgt. De trefzekere stijl houdt je aan het boek gekluisterd.

Maarten Steenmeijer 7 juni 2024, 08:30
‘De maat van alle dingen’ van Johannes Westendorp is een daverend debuut
Beeld Leonie Bos
‘Ik geloof niet dat de media veel middelen of de roeping hebben om een gebeurtenis te vatten.’ Zo begint het lange citaat van de Franse cultuurfilosoof Gilles Deleuze dat Johannes Westendorp (1979) koos als motto voor zijn indrukwekkende debuutroman De maat van alle dingen. Het zijn woorden die meteen te denken geven. Is Westendorps roman misschien een kritiek op de media en wil hij laten zien dat literatuur wél als roeping heeft om ‘een gebeurtenis te vatten’ en over het benodigde gereedschap daartoe beschikt?


Ook aan de eerste pagina van de roman zelf blijf je haken. Je valt pats-boem in een nieuwsbericht over een explosie op 2 januari 2017 op het centraal station van Utrecht waarbij vier mensen om het leven kwamen en talrijke gewonden vielen. Een roman die aftrapt met een nieuwsbericht, dat hebben we natuurlijk wel vaker gezien. Maar Westendorp doet het anders dan anders. Het bericht is niet in het Nederlands geschreven maar in het Mandarijnenchinees. Voor de Nederlandse versie kunnen we terecht in een voetnoot. Vanwaar deze omweg? Wil Westendorp de lezer de boodschap van Deleuze (de media brengen ons niet dichter bij de werkelijkheid maar vervreemden ons juist daarvan) meteen aan den lijve laten ervaren?


Wat wil Westendorp? Het is een vraag die zich opnieuw opdringt als je de bladzijde omslaat en dan een datum (zondag 18 september 2016) ziet staan boven een tekst die als volgt begint: ‘Dit is een klusje dat al ruim elf jaar op Lou Zoontjes ligt te wachten: de stacaravan van ma boven op de dijk.’ Met deze zin plons je midden in een scène over Lou, Benny en Dikke Sam, drie broers die in de buurt van Roermond op woonboot De Lijpe Sloep wonen en hun leven zo’n beetje bij elkaar sjacheren.

De volgende tekst is gedateerd op 19 september 2016 en geschreven in een Nederlands dat een beetje naar buitenland smaakt. Het gaat om een e-mail van docent Daisy Ling, die haar leerlingen van de Volksuniversiteit Eindhoven uitvoerig informeert over de cursus Chinees niveau 1 die binnenkort van start gaat.

Nederlands met een buitenlands smaakje, dat komen we ook weer tegen in de volgende tekst, gedateerd op 20 september 2016. Amir (ook wel ‘de Turk’ genoemd) zegt tegen een zekere BB dat het geen pas geeft winden te laten in andermans auto (‘Jij hebt gestonken’). Amir is dan net klaar met het graven van een gat ergens in een zanderige vlakte, terwijl BB in diens auto heeft zitten wachten en intussen op zijn telefoon naar een livestream van Jackson Hole Town Square heeft gekeken. Al snel wordt duidelijk waarvoor het gegraven gat dient.



En zo rijgt De maat van alle dingen de ene korte tekst aan de andere. We komen uit het leven gegrepen scènes tegen, maar ook innerlijke monologen, transcripties van afgetapte telefoongesprekken, brieven, socialemediateksten, ambtelijke stukken, rapteksten (erg goed!), een weerbericht, een cv… Hebben we misschien te maken met een postmoderne collageroman die gehakt maakt van het geruststellende idee dat de werkelijkheid coherent en kenbaar is? De wereld een chaos: is dat de boodschap van deze roman? Nee, want die interpretatie strookt niet met de strakke scheurkalenderchronologie waarin de teksten van dag naar dag afstevenen op het einde van het jaar.

Zelf het verhaal construeren
Meer nog dan aan een scheurkalender doen de opzet en de structuur van het boek denken aan zo’n documentaire waarin het grote verhaal niet wordt verteld door een voice-over, maar waarin de kijker zelf het verhaal moet construeren op basis van beelden die alleen maar worden ingeleid door plaats- en/of tijdsaanduidingen. Show, don’t tell, dus. En ongeveer zoals in zo’n documentaire gebeurt, klonteren de fragmenten in De maat van alle dingen samen tot patronen, plotlijntjes en kleine verhalen die allemaal iets van doen blijken te hebben met de terreuraanslag in hartje Utrecht op 2 januari 2017.

Maar De maat van alle dingen laat zich niet reduceren tot dat ene grote verhaal van de aanslag. De lange reeks fragmenten die daarnaartoe werken zijn niet uitsluitend (en ook niet in de eerste plaats) dienstbaar aan die ene grote gebeurtenis, ze hebben veel meer te vertellen.

Neem het verhaal van de docent Chinees, mevrouw Ling. Zij is direct betrokken bij de explosie in Utrecht, maar haar verhaal is óók het verhaal van haar leerlingen en in het bijzonder van Claude Kuiper, een man van middelbare leeftijd die smartelijk verliefd op haar wordt en niet weet wat hij met zijn gevoelens aan moet. En het verhaal van de gebroeders Zoontjes (een soort Limburgse versie van de Marx Brothers) mag in Utrecht dan een dramatische wending nemen, wat je vooral bijblijft is het gehannes in hun woonboot en het slapstickverhaal van hun autorit naar een tante in Brussel waarbij ze, ondanks de hulp van de gps, op hilarische wijze de weg kwijtraken.

Die tante heet Heleen Schoenaert en is goed voor weer een andere verhaallijn. Ze werkt voor White Elephant Premium Branded Stories, een in Brussel gevestigd ‘creatief full-service agentschap’ dat door het Directoraat-generaal Communicatie van de Europese Commissie wordt uitgenodigd om een offerte in te dienen voor de ontwikkeling van een ‘overkoepelend perceptiemodel’ dat de ‘corporate kernboodschap op acceptabele, geloofwaardige en begrijpelijke wijze’ aan de man moet brengen bij de EU-burgers. Intussen is het crisis aan het thuisfront: Heleens dochtertje Valerie van bijna 11 wordt het slachtoffer van sextortion.

Trefzeker en concreet
Dit is maar een kleine greep uit wat De maat van alle dingen allemaal laat zien, met elkaar verbindt en vertelt. De variëteit is groot, of het nu gaat om de tekstsoorten en de vertelvormen (zie hierboven), om de onderwerpen (van illegale wapenhandel tot de ‘onwennige seks’ in een huwelijk dat een zekere leeftijd heeft bereikt) of om de observaties (van gedetailleerde interieurbeschrijvingen tot puntige formuleringen als ‘De hele plaat fastfood is leeggegeten met de efficiëntie van een sprinkhanenplaag’). Maar in elke vezel van deze roman is er die trefzekere, concrete en tegelijkertijd beeldende stijl die je aan het boek gekluisterd houdt.

Een andere constante is de verontrustende gewaarwording dat de virtuele werkelijkheid van internet en AI ons bestaan steeds meer is gaan bepalen en steeds meer zal gaan bepalen. ‘Nederland’, schrijft Westendorp ergens, ‘is veranderd van een samenleving in een optelsom van communities.’ Op intense wijze laat Westendorp je het wezen van onze nieuwe wereld beleven in de magistrale pagina’s over TAT-14, de trans-Atlantische zeekabel die ‘de datasoep’ transporteert die ons bestaan – ons doen en laten, ons denken, onze manieren van communiceren – stuurt en inricht. Als je deze pagina’s leest, krijg je het idee dat Borges uit zijn graf is opgestaan om een geactualiseerde versie van ‘De Aleph’ te schrijven. Prachtig.

Westendorp zegt hier veel in weinig pagina’s en dat geldt voor de hele roman. Van alles wat hij in De maat van alle dingen heeft gestopt – en dat is dus veel méér dan het verhaal van ‘een gebeurtenis’ (de explosie in Utrecht) – had hij met gemak een roman of drie, vier kunnen maken. In plaats daarvan schreef hij dit gedurfde, volle boek dat ons een spiegel voorhoudt die veel meer zicht biedt op de wereld van nu dan wat we zelf met het blote oog kunnen waarnemen. Dat is wat grote literatuur doet.

Johannes Westendorp: De maat van alle dingen. Thomas Rap; 301 pagina’s; € 22,99.

[Muriël Van Der Wal · Rating 3 out of 5]

Laten we nou in de Nederlandse literatuur de reconstructies, in dit geval een aanslag, overlaten aan A. F. Th. van der Heijden. Hij kan dat als geen ander. Westendorp had het boek of scherper neer moeten neerzetten en daarmee te technisch geneuzel weg kunnen laten of veel uitgebreider zijn personages moeten uitspinnen. Van der Heijden had met het gegeven van Westendorp 3 keer zoveel pagina’s nodig gehad maar dan was een weergaloos boek geworden. Want idd het idee was steengoed, uitwerking te slap. En dan nog een detail. Er wordt sporadisch met humor geschreven. Echt grappig maar zo niet consequent en genoeg, dat je nu denkt is dat wel grappige bedoelt. Alsof de pastoor in de kerkdienst zomaar een mop verteld. Awkward. Meer humor is ook gewenst.

[Niels De · Rating 2 out of 5]

Dit was er niet eentje voor mij. Die mozaïek vertelvorm kan ik wel waarderen maar het bloemrijke taalgebruik leidde teveel af en de personages gingen ondanks de originele eigen verhalen te weinig leven.

[Saskia · Rating 4 out of 5]

Johannes Westendorp zijn debuutroman is bijzonder, slim en doordacht. Hij vertelt het verhaal van zowel de dader als de slachtoffers bij een explosie in een winkelcentrum. Wat gebeurde er in hun leven in de voorafgaande maanden?

Door telkens te wisselen van schrijfstijl krijgen de personages echt een uniek karakter. Aanvankelijk lijken het fragmenten uit willekeurige levens en is het even wennen aan de perspectiefwisselingen, maar al snel leer je de individuen kennen, hun denken en doen. Er zit zoveel schoonheid en vooral originaliteit in de schrijfstijl van Johannes Westendorp. Soms grappig, ook spannend, vaak eigenaardig. De mix van stijlen, een krachtig rapnummer en online berichtjes bijvoorbeeld, zorgt ook voor een mix van gevoelens. Mooi hoe het verhaal van één van de slachtoffers in de ik-vorm is geschreven en op het einde dit mooi terugkomt in de media, in de aandacht. En zelfs ogenschijnlijk onbelangrijke zaken zijn toch intrigerend. Je voelt ook dat de situatie steeds meer verontrustend wordt omdat je als lezer, in tegenstelling tot de personages, al op de hoogte bent fatale aanslag.

’De mens is de maat van alle dingen’ is een nadenkertje van de filosoof Protagoras. Als je hier even dieper op ingaat, zie je ook weer hoe knap dit bij het verhaal past. Misschien niet eenvoudig, toch weer heel boeiend en interessant om meer te lezen over het relativisme, waarneming en beoordeling. Zeer intrigerend ook, hoe ieder individu zijn eigen verhaal, waarheid en interpretatie beleeft binnen het verhaal. Net zoals ook iedere lezer dit boek anders zal ervaren. Ook was ik nieuwsgierig naar de betekenis van het Kanji-teken op de kaft. ‘Fortune-telling’… zo passend, subliem! (zo’n vindingrijkheid kan ik echt appreciëren!)

‘De maat van alle dingen’ is dus zeker geen doorsnee boek, geen eenvoudig verhaal. Wel gedurfd, vernieuwend, slim, broos… neem er je tijd voor en geniet.

[Wendy · Rating 2 out of 5]

Ik hou van debuten. Ze zijn vaak verfrissend, anders, een nieuwe stem. Altijd spannend om te ontdekken. Maar soms valt het, ondanks hoge verwachtingen, toch ook tegen, en dat had ik met dit boek.

Op 2 januari 2017 wordt er in Utrecht een aanslag gepleegd, dit weet je van in het begin van het boek. De rest van de boek vertelt de maanden voorafgaand aan de aanslag, en dit vanuit de verschillende personages (daders, slachtoffers, de opsporingsdiensten) en in verschillende stijlen (verhalend, een weerbericht, opsommingen van wat er zich allemaal op het wereldwijde web bevindt, opruiende radicale boodschappen in rapvorm, nieuwsberichten, …)

Er is een dochter die verwaarloosd wordt door haar moeder, diezelfde moeder die een reclamecampagne voor de EU in elkaar moet boksen. Een klas die lessen Chinees volgt, een hoofd routeplanning van een transportbedrijf. Er zijn drie broers, een persoon die met explosieven experimenteert, en de politie die berichten probeert te ontrafelen.

Deze veelheid aan personages komt het boek niet altijd ten goede. Langzaamaan worden de relaties tussen een aantal van deze mensen duidelijker, maar toch ook nooit helemaal. Sommige personages wil je beter uitgewerkt zien, omdat je nieuwsgierig bent, en tegelijkertijd zou dat ook weer niet passen in deze roman.

Ik kwam er nooit helemaal in, in dit boek. Het was voor mij te divers in één enkel boek, je moet de hele tijd schakelen, tussen de personages en tussen de stijlen. Dit kan uitdagend lijken, maar ik vond het vooral vermoeiend (wat waarschijnlijk de reden is waarom ik er niet echt in kon doorlezen).

[Tom Scheele · Rating 2 out of 5]

Niet mijn boek. Je weet vanaf het begin wat er gaat gebeuren en De maat van alle dingen is dan ook vooral een portret van alle betrokkenen bij een aanslag (slachtoffers, daders, onderzoekers). Maar als die aanslag er dan is, is geen van de personages voldoende uitgediept om er echt wat bij te voelen. Dat heeft deels te maken met de hoeveelheid personages in een relatief kort boek, waardoor ieder karakter eigenlijk te weinig aandacht krijgt.

[Mara Gelderblom · Rating 2 out of 5]

2.5⭐️

Het idee van het mozaïek was goed, de uitwerking was het voor mij niet. De hoeveelheid verschillende vormen van teksten en perspectieven was voor mij te veel, de personages te oppervlakkig, de taal te bloemrijk.

Maar toch, er was één zin die me heel gelukkig maakte.

“Het is een grapje dat Lou al lang eens wilde gebruiken, maar de woordspeling is aan zijn broers niet besteed, ze hebben het niet eens gehoord en het plezier trekt voorbij met een staartje eenzaamheid.”

[Jaco · Rating 4 out of 5]

Wat kan Westendorp heerlijk schrijven. Meeslepend, actueel, gedurfd. De passages waarin hij als alwetend verteller - bijna als een drone boven de materie hangend - in en uitzoomt waren geweldig. Minder sterk vond ik de karakters, waar ik weinig bij voelde, of het moeten de drie broers zijn, die uitgebreider en beter uit de verf komen. Hopelijk kunnen we snel meer van hem lezen.

[Rosey Reader · Rating 3 out of 5]

Het boekt werkt toe naar een aanslag in Utrecht en we krijgen de verschillende mensen zien die direct of indirect betrokken (dader/ slachtoffer) waren hierbij. De auteur heeft gekozen voor een mozaïek vertelling, wat talig een interessante keuze is, maar daardoor wel wat diepgang mist. De personages worden niet echt doorgrond en het hoe en wat wordt niet altijd duidelijk.

[Eline Wisse · Rating 2 out of 5]

Ik kon hier echt niks mee. De verschillende verhaallijnen voelde als losse flodders die maar heel mager samen komen aan het eind. Sommige stukken waren meer opzichzelfstaande zinnen achter elkaar geplakt dan een samenhangend verhaal.

[Maria · Rating 3 out of 5]

Veelbelovend boek. Plot is interessant. Jammer van die zakelijke stukken tekst, wat ongeveer een derde van het boek beslaat. En ook dat gerap mag achterwege blijven. Wie uiteindelijk de dader is, ??? Joost mag het weten, maar misschien was dat ook de bedoeling? Ik weet het niet. 🤷🏼‍♀️