Ανθρώπων ιστορίες

by Vasileios Diakovasilis

Stories, from real life or imagination, who knows? When you tap the keys one by one, the letters, words and sentences effortlessly appear. The stories are rolling in front of you like a river that stops only when it reaches its destination. And once the story has been told, the soul will calm down and you will be relieved by the unbearable burden of memory. Stories about love, stories about separation, about the fate of people, about their good moments and their difficult decisions. Human stories.

98 pages, Paperback

Published January 7, 2018

About the author

Γεννήθηκα στην Αυστραλία το 1962. Σε ηλικία 8 ετών μετακομίζω μαζί την οικογένεια μου, στην Κάρπαθο, ένα νησί του Αιγαίου, τόπο καταγωγής των γονιών μου. Εκεί τελειώνω το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο. Το 1981, εισάγομαι στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου από την οποία αποφοιτώ μετά από δύο χρόνια. Στη συνέχεια εργάζομαι ως δάσκαλος. Από το 1999 ζω και εργάζομαι μόνιμα στις Σέρρες. Όπως λέω ο ίδιος στην πρώτη συλλογή διηγημάτων μου: " Κάποτε το μυαλό γεμίζει από εικόνες, ιστορίες, σκέψεις, συναισθήματα… τα οποία θέλουν να δραπετεύσουν. Διέξοδος τους, η γραφή μου!"
Βιβλία: Ανθρώπων Ιστορίες ( διηγήματα)
Δράμα ( συμμετοχή με ένα διήγημα)
Στη σκιά του ποιητή ( μυθιστόρημα)
Ο ζωγράφος και το μοντέλο (μυθιστόρημα στα αγγλικά και ελληνικά)
Λευτέρης Θαλασσινός ( μια ιστορία δειλίας και ανειλικρίνειας)

Διηγήματά μου δημοσιεύονται στο ηλεκτρονικό περιοδικό fractal, Η γεωμετρία των ιδεών ( http://fractalart.gr ) και αλλού.

Από το 2007, γράφω στο blog: ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ (https://diakovasilisvasileios.blogspo... )
Fb: https://www.facebook.com/profile.php?...
Για επικοινωνία στο inbox ή στο e-mail: bdiakovas@gmail.com

Reviews

[Γιάννης Πιταροκοίλης · Rating 4 out of 5]

Μια σειρά από εξαιρετικά διηγήματα φορτωμένα συναισθήματα αλλά και ματιές στην ζωή της ακριτικής πατρίδας. Μέσα από τους πόνους και τα προβλήματα των ανθρώπων. Γλώσσα λογοτεχνική, λυρική.

[Lucky Zorbas · Rating 5 out of 5]

Με έκανε να ταξιδέψω νοερά σε αγαπημένα μέρη και να θυμηθώ μια κοινωνία που δεν υπάρχει πια.