Op een ochtend aan het begin van de zomer wordt Vink wakker en denkt aan Dora. Hij had haar willen vragen mee naar het strand te gaan, maar durfde niet. ‘Altijd zou ik een jongen blijven van een jaar of zestien, die iets wilde vragen, die zijn hart voelde bonzen, die zijn hoofd voelde gloeien, maar niets vroeg.’
Wat volgt zijn Vinks dromen, gedachten, wensen en 52 variaties in zijn reactie op Dora, die met een picknickmand binnenkomt en vraagt of hij meegaat naar het strand. Er is een vaas met gladiolen die omvalt, er is een dreigende waarschuwing van ene mijnheer Leenderts en er is een koor dat over de liefde zingt. Maar vooral zijn de variaties een scala van herkenbare emoties en stemmingen.
On reread: still a very interesting little book, with the same scene being repeated around 50 times, each time with a different atmosphere or emotion. It sometimes feels more like a writing exercise, but still I really enjoy it. And the background character of the choir practicing outside with their exasperated conductor is always a fave.