Alchemia. Powieść biograficzna o Marii Skłodowskiej-Curie

by Katarzyna Zyskowska, Katarzyna Zyskowska-Ignaciak

Porywająca historia dwóch wielkich romansów Marii Skłodowskiej-Curie. Żony, matki, namiętnej kochanki, skandalistki, laureatki dwóch Nagród Nobla.

Brzęk wybitej szyby. Wszędzie szkło, do pokoju wpadają kolejne kamienie. Tłum szaleńczo napiera na drzwi, wrzeszcząc: "Złodziejka mężów! Dziwka, cudzoziemka, Żydówka! Wynoś się stąd!". Krzyki są coraz głośniejsze, Maria z córką biegną schować się na górę, tynk już pęka przy zawiasach, tłum wpada do środka...

Gdy wiadomość o jej romansie z Paulem Langevinem wyszła na jaw, Marii przyszło stawić czoła pogardzie i hipokryzji otoczenia. Chciano nawet uniemożliwić jej wyjazd na ceremonię wręczenia Nagrody Nobla. W czasach, kiedy mężczyźni mogli chwalić się kolekcjami kochanek, a kobiety musiały tłumaczyć się z miłości, ona bez lęku sięgała po to, czego pragnęła.

Genres: Audiobook, Biography, Poland, Polish Literature, Nonfiction, History, Science

364 pages, Paperback

First published June 19, 2024

About the author

See also: Katarzyna Zyskowska-Ignaciak

Reviews

[Adela · Rating 4 out of 5]

Uważam, że to świetne dopełnienie do biografi Marii - ja czytałam tę autorstwa jej córki, Ewy i bardzo ją polecam. Jednak sądzę, że nie warto czytać tej książki bez znajomości całej biografi, bo może ona nam ukazać mylny obraz życia oraz samego charakteru naszej Noblistki.

[Rude Kadry · Rating 5 out of 5]

Pasjonująca, przepełniona bólem, feministyczna, prawdziwa... "Alchemia" Katarzyny Zyskowskiej to majstersztyk literatury! Kolejny raz upewniam się, że nazwisko autorki jest gwarantem książki doskonałej, poruszającej, przepięknie napisanej. Wprost nie mogłam się oderwać, a w głowie kołatała mi myśl "dlaczego?"... Katarzyna Zyskowska przybliża czytelnikom postać polskiej dwukrotnej (!) noblistki, ale nie taką, którą znamy z lekcji historii.

Autorka zdejmuje z Marii Skłodowskiej-Curie sztywny profesjonalizm, ubiera ją w emocje, miłość, namiętność. Pokazuje nam Manię prywatnie, jako młodą dziewczynę i dorosłą kobietę z dorobkiem naukowym. Prawdziwą? Realistyczną? Z pewnością inną, bardziej ludzką.
"Alchemia" to pasjonująca, przepełniona bólem powieść o życiu, miłości i wielkich namiętnościach Marii Skłodowskiej-Curie, kobiety, która rozsławiła Polskę, gdy nie było jej nawet na mapie.

Skandal, upadek obyczajów? A może po prostu głębokie uczucie? To właśnie próbuje pokazać Zyskowska na kartach powieści. Udowadnia, że kobieta może kochać wbrew całemu światu, w każdym wieku. Jednak historia Marii pokazuje też, że tylko kobieta ponosi konsekwencje romansu. Tak było, gdy miała niespełna 20 lat i pierwsza miłość, zwana przez nią alchemią, rozpalała jej zmysły i przez kolejne dwie dekady nic się nie zmieniło. Ukazując losy Skłodowskiej-Curie, Zyskowska wbija kij w mentalne mrowisko, uszlachetnia opowieść nutą feminizmu, zdzierając z Marii łatkę sztywnej profesjonalistki, poważanej wdowy i matki dwójki dzieci. Stawia ją przed czytelnikami obdartą z masek, Manię, dziewczynę pełną emocji, wiary, ambicji i nadziei. I ta Mania ciągle w Marii gdzieś jest, pomimo upływu lat. I chce żyć, oddychać pełną piersią, kochać i być kochaną, spełniać się zawodowo, sięgać gwiazd...

Autorka w niezwykle barwny sposób oddaje realia czasów, w których żyła Maria Skłodowska-Curie. Dziewiętnastowieczny Paryż, pozornie taki nowoczesny, a jednak stłamszony przez społeczne normy i uprzedzenia, pełny dwulicowości i podwójnych standardów. Wszystkch jego wad polska odkrywczyni doświadczyła niezwykle boleśnie, przypłacając to zdrowiem i swoją reputacją. Zyskowska nie boi się konfrontować z brutalną rzeczywistością, w której kobieta naukowiec musiała walczyć nie tylko o uznanie swoich osiągnięć, ale także o prawo do własnych uczuć i wyborów.

Kreacja Marii jest wielowymiarowa, wysublimowana i niezwykle realistyczna. Na kartach powieści Zyskowskiej, Skłodowska-Curie jest nie tylko genialną naukowczynią, ale także kobietą pełną pasji, która nie bała się ryzyka, uczuć ani bolesnych konsekwencji. Troskliwa matka, wielki umysł, zakochana kobieta... "Alchemia" jest niezwykle kobiecą opowieścią o wielkiej sile charakteru, nieustępliwości i wewnętrznej wolności, która zmusza do refleksji nad rolą kobiet w nauce i społeczeństwie, gdzie po dziś dzień muszą walczyć o swoją pozycję oraz szacunek w środowisku zdominowanym przez mężczyzn, ale nie tylko. To także historia Mani, która nie bała się kochać wbrew całemu światu.

Katarzyna Zyskowska napisała niezwykle prawdziwą i poruszającą książkę, w której ukazuje legendarną naukowczynię w zupełnie nowym, bardziej ludzkim świetle - jak dla mnie jest to fenomenalna kreacja głównej bohaterki, której nazwisko zna każdy, ale nikt nie wie, jaka była naprawdę - aby tylko tak dobre książki było mi dane czytać! Moje prywatne 10/10! To książka, która na długo pozostanie w moim sercu, przypominając, że prawdziwa alchemia tkwi w ludzkiej odwadze i determinacji. Zachęcam, namawiam, polecam - czytajcie!

[Kuba ✌ · Rating 4 out of 5]

Piękne uzupełnienie biografii, którą można było przeczytać spod pióra Evy, córki pani Marii Skłodowskiej. Jak sama autorka zaznacza, nie chciałaby, żeby była to biografia sensu stricto, z czym ja się zgadzam. Są to bardziej wycinki z życia pani Marii, które odkrywają nowe karty i pokazują, jak wrażliwą i czułą była osobą.

[Ilona * ksiazka_w_kwiatach * · Rating 5 out of 5]

Katarzyna Zyskowska – tego nazwiska miłośnikom literatury pięknej raczej nie trzeba przedstawiać. Autorka ma niebywały kunszt pisarki, zachwyca wspaniałym stylem i językiem, a ja, ilekroć sięgam po jej powieści, wiem, że się nie zawiodę.

Maria Skłodowska-Curie – kobieta namiętna i odważna żona, matka, namiętna kochanka, skandalistka, laureatka dwóch Nagród Nobla.

„Alchemia. Powieść biograficzna o Marii Skłodowskiej-Curie” to zachwycająca opowieść inspirowana życiem jednej z najsłynniejszych na świecie Polek. Katarzyna Zyskowska w oparciu od dogłębnie reaserach w przepięknym stylu kreśli przed nami historię dwóch wielkich miłości Marii – pierwszej i ostatniej. Autorka ma niebywały talent, swoją powieścią potrafi zaintrygować czytelnika od pierwszych stron. Chłonęłam tę opowieść z zapartym tchem i z wypiekami na twarzy. Wstyd przyznać, ale nigdy nie zagłębiałam się w historie życia naszej rodaczki. Dzięki Katarzynie Zyskowskiej, która oddała w nasze ręce piękną opowieść, mogłam bliżej poznać prywatne życie Marii Skłodowskiej-Curie.
„Alchemia. Powieść biograficzna o Marii Skłodowskiej-Curie” to literatura wybitna, nietuzinkowa, napisana przepięknym językiem, zachwycająca pod każdym względem. Autorka w oparciu o fakty historyczne z dbałością o szczegóły utkała obraz kobiety namiętnej i niezwykle odważnej. Kolejny raz jestem oczarowana piórem pani Katarzyny i ponownie przekonałam się, że sięgając po książki autorki, dostanę kawał dobrej literatury. Z całego serca polecam.

[Aleksandra · Rating 5 out of 5]

JAKIE TO BYŁO DOBRE.

Katarzyna Zyskowska snuje opowieść o dwóch istotnych – a nieczęsto wspominanych – epizodach z życia polskiej Noblistki. I robi to w niesamowicie wciągający i emocjonujący sposób, wzbudzając ogrom wzruszeń. Na kartach powieści Maria Skłodowskiej-Curie ożywa i dostaje oblicze, którego większość z nas mogłaby się po niej nie spodziewać (no kto z nas myśląc o Skłodowskiej nie ma przed oczami posągowej twarzy i skupionego spojrzenia?) – kobiety oddanej, odważnej, a nade wszystko namiętnej.

Zostałam zupełnie oczarowana.

Nie mniej jednak ciekawe są pozostałe postaci – zwłaszcza, że wszystkie są rzeczywiste, a autorka bazowała na znacznym researchu i w powieści bardzo to wybrzmiewa.

Czyżby miała to być jedna z najlepszych książek, jakie przeczytałam w tym roku?

[Karolina humanogram · Rating 5 out of 5]

Ta książka jest NIESAMOWITA. Przedstawia życie Marii Skłodowskiej-Curie z nieoczywistej (a tak potrzebnej!) perspektywy. Snuta opowieść pozwala przyjrzeć się lepiej tej niezwykle inspirującej postaci i zrozumieć jej wybory życiowe.

Pierwsza pięciogwiazdkowa książka w tym roku. NIE BEZ POWODU! 🤎

[Maja · Rating 2 out of 5]

☆ może 2.5?

Ta wersja Marii zupełnie nie dla mnie. W tej książce przedstawiona jest prawie tylko i wyłącznie z perspektywy swoich miłosnych perypetii, skupiając się na romansie z Langevinem.

Wiem, że to również ważna część życia naukowczyni, ale dla mnie jest to wątek poboczny. Dla mnie to, co tworzy Marię Skłodowską-Curie to osiem godzin pracy w rozpadającej się szopie służącej za laboratorium, blizny na dłoniach, hardość, walka, niezłomność. W tym wydaniu siły jej nie brak, ale chciałabym więcej... nauki. Badań, odkryć. A nie tylko obrazu Marii jako guwernantki czy kochanki, a uczonej "zaocznie".

Potrafię zrozumieć, że czytelnicy mogą łaknąć takiego obrazu naukowczyni. Skandal zawsze dobrze się sprzedaje, podobnie jak burzliwe życie miłosne. No i zawsze miło jest, kiedy ktoś o takiej renomie nieco schodzi z piedestału i poznajemy go w bardziej "ludzkiej" odsłonie. Poza tym chyba zamierzeniem autorki było ukazanie siły w tym miłosnym aspekcie, w sprzeciwie niesprawiedliwe seksistowskiemu spojrzeniu na życie miłosne ówczesnych Paryżan. A jednak mnie brakowało innych wątków, zdecydowanie dla mnie istotniejszych niż Paul Langevin czy ten gościu od buraków. Zasługujesz na więcej, Maniu.

Nie mam zarzutów do stylu pisania per se, książka jest nawet wciągająca. Po prostu nie ta zawartość.

[Judith · Rating 4 out of 5]

Bardzo się cieszę, że przeczytałam tę książkę po lekturze biografii Marii napisanej przez jej córkę. Od pierwszych stron miałam terapię szokową po ciepłym i czułym pisaniu Ève Curie, która jak się okazuje bardzo zgrabnie o pewnych sprawach nie wspomniała. Jednak zrobiła to z niezwykłą klasą. Co prawda, nie napisała o szokującym opinię publiczną romansie swojej mamy z młodszym i żonatym profesorem fizyki, ale zamieściła jego zdjęcie wśród osób bliskiej jej rodzinie.

"Alchemia..." rozpoczyna się w momencie, kiedy kontrowersyjny romans wychodzi na jaw, a Marii może grozić proces sądowy i utrata nagrody Nobla. Prasa wypisuje obrzydliwe epitety na dotąd uwielbianą naukowczynię i wdowę po Pierre Curie. I tu pojawia się skomplikowanie tej historii, bo według społeczeństwa Maria najlepiej, żeby pozostała posągiem przez wiele lat pogrążonym w żałobie, bez prawa już do miłości, a jej kochanek dalej powinien trwać w przemocowym małżeństwie dla dobra dzieci.

Wszystko to też łączy się z retrospekcjami związanymi z pierwszym zakochaniem Marii, która wspomina swoje po raz pierwszy złamane serce. Nie braknie też wspomnień o największej miłości jaką był Pierre - najlepszy przyjaciel, kochanek, ojciec jej dzieci i tak samo zakochany w nauce jak ona. Tak niesprawiedliwie i przedwcześnie jej zabrany.

Wszystko to składa się w opowieść o kobiecie, a nie o posągu. O osobie, która osiągnęła wyżyny w swojej dziedzinie naukowej, ale też kochała, tęskniła, cierpiała i była po prostu człowiekiem.

[Adriana Pukowiec · Rating 3 out of 5]

Niestety jestem trochę zawiedziona. Chyba nie tego się spodziewałam. Myślałam, że jest to pełna biografia Noblistki. Co nie zmienia faktu, że czytało się dobrze.

[Marlena Nalewajko · Rating 2 out of 5]

Ciekawa koncepcja połączenia 2 różnych ścieżek czasowych równocześnie, 1 z okresu młodzieńczego Marie, 2 już jak była dojrzałą kobietą.
Na plus używanie zwrotów językowych z danego okresu, to pomaga poczuć atmosferę.

Poza tym nie widzę żadnych plusów. Zachęcona wysokimi ocenami nastawiłam się na książkę roku, i niemile się zaskoczyłam. Romansidło w czystej postaci przykryte płaszczykiem odrobiny feminizmu i zatuszowane ciekawą postacią Marie.
Wiecej o samej bohaterce, i tym jaka byla nietuzinkowa, wyprzedająca swoje czasy postacią dowiedziałam z epilogu 🫢
Marie jako bohaterka tej powieści ciągle się słania, słabnie. Jest krucha, marna, bezradna. Nie ma żadnej mocy sprawczej, jest niesiona przez los. Jest jedynie tłem. O osiągnięciach naukowych raczej mało i to w przelocie. Niestety do mnie ta historia nie przemówiła.

[Czytajacy Kapelusik · Rating 2 out of 5]

Kurcze mam jakiś zgrzyt z tą książką. Z jednej strony bardzo dobrze, że ktoś napisał, o Marii jak o zwykłym człowieku, kobiecie z większymi, mniejszymi problemami, życia codziennego. Z drugiej strony mam poczucie, że autorka przekombinowala i wyszła z tego taka ciamciowata postać. Brakowało trochę tej nauki, mało jak na tak wybitną postać, gdyby było to bardziej zrównoważone, może nie kłuło by tak w oczy. Dodatkowo jest klika dziwnych sformułowań, nie wiem czy to winna redakcji czy o chodzi... jak np.
- Żle się czuje, chyba mam zawał, nie mogę jechać do szpitala. Kto zajmie się dziewczynkami ?
Hej, jeśli masz zawał, to jak nie trafisz do szpitala, to ty się nimi juz więcej nie zajmiesz. Gdzie sens, gdzie logika ?
Niestety nie będzie wielkiej miłości, a szkoda bo liczyłam na to.

[Anna Brytańczyk · Rating 3 out of 5]

Powieść biograficzna o Mari Skłodowskiej-Curie. I to jest pierwsze niedopatrzenie. Bo rzeczywiście jest to nie tyle biografia całego życia. Tylko dotycząca dwóch krótkich okresów odnoszących się mocno do kwestii miłosnych. Poruszana jest miłość z okresu gdy Marie byla guwernantka na okupowanych ziemiach polskich oraz romans niedługo przed otrzymaniem drugiego Nobla. Historia ciekawa gdyż przybliża postać Marii w takim aspekcie jak i rysuje obraz jej rodziny, bliskich, koneksji w Paryżu. Jednocześnie wyczuwalne są nurty feministyczne w tej kwestii. Niestety nie wiem czy to mi się podoba, gdyż czytając książka czuję jakoby miała to być lektura mocno propagandowa. Sam aspekt tego jak trudno jest być kobietą w męskim świecie naukowców mógłby być lepiej pokazany niż poprzez zaprzeczanie romansu jako wymyslu prasy, gdy on istniał. Z racji tego,że historia dotyczyła dwóch okresów była podzielona rozdziałami na dwie osie czasu. Od początku bardziej ciekawa z nich była ta z dorosłego życia Marii. Co jest największym zarzutem to kwestia tego jak tak naprawde uczuć Marii bo z tego co zrozumiałam podczas opisu faktów o postaciach przedstawionych, ciężko określić jej uczucia w tym okresie. Dlatego warto zaznaczyć, że to powieść biograficzna, niestety bliżej ma do powieści niż biografia. Ale i tak można wiele się dowiedzieć na temat bohaterki i zobaczyć, że jej życie i osiągnięcia byly mocno wypracowane. A sama postać kobiety, która otrzymuje drugiego Nobla wyjątkowa.

[Cozzy_Ola · Rating 4 out of 5]

To była bardzo poruszająca powieść o myślę mało znanym okresie życia Marii Skłodowskiej-Curie
Oczywiście jest to fikcja literacka jednak poparta prawdziwymi wydarzeniami, więc myślę że naprawdę warto się z nią zapoznać

[Barbara Nowak · Rating 5 out of 5]

Fe-no-me-nal-na! Rozbudziła we mnie chęć sięgnięcia po inne książki o naszej wybitnej noblistce, jak również kolejne książki tej autorki. Jedna z najlepszych książek tego roku, którą miałam okazję czytać.

[Marta Makowska · Rating 5 out of 5]

Genialnie się czyta!

[magdalena · Rating 3 out of 5]

3.5
bardzo dobrze się tego słuchało, w sumie lubię takie powieści na podstawie biografii - jeśli są dobrze zrobione. ale liczyłam jednak na to, że trochę więcej z tego życia Skłodowskiej tutaj będzie, więcej lat, więcej konkretów

[Joanna Flejzor · Rating 4 out of 5]

Posągowa noblistka została przedstawiona jako pełna pasji dziewczyna, dojrzała mężatka, czuła matka i namiętna kochanka. Dobrze się to czytało.

[Edyta Stachowicz · Rating 4 out of 5]

Szokujące informacje na temat Marii Curie-Skłodowskiej - recenzja książki “Alchemia” Katarzyny Zyskowskiej


Kiedy słyszymy o kimś, kto osiągnął wielki sukces, często wyobrażamy go sobie jako herosa lub heroskę. Osobę bez wad, idealną, która zawsze postępuje słusznie. Taki obraz sławnych ludzi, często przemycają nam nauczyciele w szkole. 

Maria Skłodowska-Curie to niewątpliwie kobieta-pomnik. Zdobywczyni dwóch Nagród Nobla jawi się jako znakomita, wybitnie inteligentna, pozbawiona ludzkich przywar, pracowita naukowczyni. Na szczęście Katarzyna Zyskowska w swojej książce “Alchemia” burzy to wyobrażenie.

Akcja książki dzieje się w dwóch płaszczyznach czasowych. Poznajemy Marię w przełomowych dla siebie momentach życiowych: jako młodą kobietę, która zostaje guwernantką, a każdym zarobionym groszem wspiera swoją studiującą w Paryżu siostrę; oraz Marię - dojrzałą kobietę, która po śmierci męża kontynuuję naukową karierę.

Zyskowska eksponuje dwie cechy Skłodowskiej-Curie: zacięcie do pogłębiania wiedzy oraz poddawanie się miłości. Młoda Marianka zakochuje się w synu swoich chlebodawców. Starsza Maria podejmuje romans z żonatym mężczyznom.

Opisując życie miłosne wybitnej naukowczyni, Zyskowska nie tylko ją uczłowiecza, ale pokazuje, jak bardzo rygorystyczne normy moralne dotyczyły pań na początku XX w.

Po ujawnieniu romansu, dokonania naukowe Marii przestały się liczyć. Opinia publiczna skupiła się tylko na jej życiu uczuciowym. To Skłodowska-Curie zapłaciła wysoką cenę za oba swe romanse. To ona musiała znosić upokorzenia, stawić czoło szalonej gawiedzi, która chciała zrobić jej krzywdę, zdewastować dom, bo ośmieliła się kogoś kochać. Za romans z żonatym mężczyznom postawiono jej zarzuty karne, a mężczyźni z komitetu noblowskiego liczyli, że naukowczyni nie przyjedzie po odbiór nagrody.
To mężczyźni jako pierwsi zaatakowali Skłodowską-Curie. Patrzyli na nią stereotypowo. Nie wierzyli, że może być samodzielną badaczką. Podważali odkrycia z dziedziny chemii. Uważali, że przypisuje sobie prace swojego męża. A kiedy dowiodła, że potrafi myśleć i bronić swoich naukowych odkryć, zaczęli interesować się jej życiem prywatnym, by na tej podstawie obniżać wartość jej dokonań. Na początku książki Zyskowska opisuje rozmowę Curie z dziennikarzem, który grozi ujawnieniem romansu. Mężczyznę dziwi opanowanie Marii. Chciałby, żeby kobieta zaczęła histeryzować lub wpadła w złość, a chłód bijący od kobiety, jej sposób rozmowy, jak równy z równym całkowicie zbija go z pantałyku.
Zyskowska pokazuje również dwie skrajne postawy kobiet. Młoda Maria musi mierzyć się z matką i kuzynką swojego ukochanego, które nie są jej przychylne. Widzą w niej uwodzicielkę i wichrzycielkę. Na nieszczęście prostej, wiejskiej dziewczyny, która padła ofiarą p*zemocy reagują obojętnością. Uważają, że sama sobie była winna.
Dorosła Maria może liczyć na wsparcie wpływowych przyjaciółek oraz szwedzkich feministek. To dzięki tym kobietom udaje jej się zapanować nad medialną wrzawą, a także przechylić sympatię opinii publicznej na swoją stronę. To właśnie w towarzystwie tych pań, naukowczyni czuje wreszcie prawdziwą solidarność i siostrzeństwo. Zyskowska w “Alchemii” pokazuje, jak ważne jest wsparcie, jakie kobiety okazują sobie wzajemnie. Jak ważne jest to, żebyśmy trzymały się razem, mówiły jednym głosem i wspólnymi siłami domagały się respektowania swoich praw.

[Paweł]

Nie ocenię tego gwiazdkowy, bo tak.
Moim zdaniem mogła być napisana chronologicznie, czyli od przeszłości do przyszłości, a nie takie skakanie - rozdział w przeszłości, rozdział w teraźniejszości (Marii, nie naszej), potem zaś przeszłość ale miesiąc później, żeby przypadkiem nie było za fajnie. Przez jakieś 65% książki obie linie czasowe mnie nudziły. Jak już się wydarzyło coś ciekawego w przeszłości, to był powrót do teraźniejszości, a potem wracaliśmy do przeszłości ale MIESIĄC PÓŹNIEJ, a owe wydarzenie nie zostało już w ogóle wspomniane, lub zakończenie było rzucone mimochodem przy okazji (patrz sytuacja z Kasią).
Historia i przeżycia Marii ogólnie były ciekawe, ale możnaby je opisać inaczej. No i myślałem, że będzie bardziej "życiowo", co robiła itp. a tu w sumie była historia jej dwóch romansów

[Agnieszka Kalus · Rating 3 out of 5]

Fabularyzowana opowieść o kilku latach z życia Marii Skłodowskiej-Curie, kiedy będąc wdową, zakochała się w swoim współpracowniku i próbowała stworzyć z nim związek. Pech chciał, że facet był żonaty, a sprawę rozdmuchała francuska prasa, niwecząc dorobek naukowy kobiety, a z mężczyzną obchodząc się bardzo łagodnie. Nie do końca przemawia do mnie taka forma powieściowa, nie umiem uwierzyć w dialogi, wiem na pewno, że nikt, łącznie z autorką książki, nie wie, co myślała MSC i jakie motywacje nią kierowały. Raczej nie dla mnie.

[Zosia · Rating 4 out of 5]

Podczas czytania tej książki prawie krzyczałam z poczucia niesprawiedliwości, cudowna chociaż w ogóle się tego po niej nie spodziewałam, świetny dodatek do skupionych na osiągnięciach naukowych biografii Noblistki

[Martyna Chojnacka · Rating 5 out of 5]

Inspiracja....
Dla mnie to między innymi Maria Skłodowska-Curie.
Niezwykła kobieta, laureatka Nagrody Nobla z fizyki i chemii! Postać, która swoją postawą i wiedzą udowodniła w tamtych czasach, że kobiety mają prawo głosu, że mogą zdziałać tak wiele, między innymi w świecie nauki, który był „zarezerwowany” dla mężczyzn. Poza tym dziedzina, w której się specjalizowała jest również bliska mojemu sercu, gdyby nie muzyka to z pewnością poszłabym właśnie w kierunku chemii.

Ale dzisiaj chciałabym Ci przedstawić Marię nie jako człowieka nauki, ale kobietę pełną pasji, namiętności, odwagi i miłości, matkę i osiemnastoletnią dziewczynę, która mimo wielu zawodów kroczyła dumnie przez życie.

@katzyskowska w bardzo subtelny sposób prowadzi czytelnika u boku Marii przez jej życiowe wyboje. Wszyscy wiemy, że była żoną Pierra Curie, ale to nie była jedyna jej miłość życiu. Jej serca skradło jeszcze dwóch mężczyzn, panicz Kazimierz Żórawski i Paul Langevin. Oba te uczucia była zupełnie inne. Pierwsza młodzieńcza fascynacja, plany, marzenia i …. smutny koniec. Romans z francuskim fizykiem również nie miał szczęśliwego zakończenia. Mania. Maria była szczęśliwa.. ale tylko przez chwilę.

To historia przepełniona samotnością, stratą, bólem. Opowiedziana w taki sposób, że najchętniej przytuliłabym Marię do siebie. Za maską silnej kobiety skrywa się zraniona i pełna wrażliwości dusza. Kobieta, która chce kochać i chce być kochana. Kobieta taka jak ja i Ty. Autorka w niezwykły sposób potrafi otulać słowami, choć często mówi o smutnych rzeczach, ale w piękny i poetycki sposób.

To wspaniała, pełna emocji powieść „przygotowana z dbałością o fakty historyczne.”

A ja oczarowana kolejny raz Marią tuż po lekturze chciałam poczuć jej ducha i skierowałam swoje kroki do Muzeum Marii Skłodowskiej - Curie w Warszawie, teraz pora na Paryż…

PS Maria Skłodowska - Curie to pierwsza kobieta i pierwsza nie urodzona we Francji osoba, która spoczęła w paryskim Panteonie w dowód uznania za osiągnięcia naukowe.

[Karolina Suder · Rating 4 out of 5]

Zupełnie nie dziwi mnie zainteresowanie wokół „Alchemii”, bo jest to powieść niesamowicie uniwersalna. Przepełniona emocjami, poruszająca i bardzo dobrze napisana. Katarzyna Zyskowska pokazuje zupełnie odmienny portret Marii Skłodowskiej-Curie - jej Mania wydaje się bardziej ludzka; to kobieta pełna pasji, ale też namiętności. Ale „Alchemia” to nie tylko historia, która przybliża nieco mniej znany fragment z życia polskiej naukowczyni. To też opowieść o konwenansach; o absurdach, z którymi musiało mierzyć się społeczeństwo na przełomie XVIII i XIX wieku - stłamszone przez normy i obyczaje, pełne dwulicowości i podwójnych standardów. To powieść bardzo kobieca - zmuszająca do refleksji na temat roli kobiet w nauce czy tego, w jak odmienny sposób oceniane są w obliczu skandalu. Czy polecam? Zdecydowanie tak. To delikatna, poruszająca historia o namiętnościach i odwadze by kochać wbrew całemu światu.

[Karbowianka · Rating 4 out of 5]

Jeżeli szukacie biografii pisarki ze szczegółami jej pracy naukowej i osiągnięć na tym polu, to źle trafiliście. Katarzyna Zyskowska postawiła na powieść biograficzną opartą głównie na życiu osobistym noblistki, ze szczególnym uwzględnieniem spraw sercowych i skandalu obyczajowego towarzyszącego przyznaniu jej nagrody Nobla. Ponieważ już wcześniej czytałam biografię Marii innej autorki, takie podejście tym razem zupełnie mi odpowiadało. Bardzo dobrze słuchało mi się audiobooka czytanego przez Klaudię Bełcik, choć wydarzenia mocno podniosły ciśnienie. Audio i ebook dostępne są do końca listopada w ramach akcji Czytaj PL 2025.

[Julia · Rating 2 out of 5]

na miejscu skłodowskiej-curie przewracałabym się w grobie, i swear.
nie ma to jak napisać książkę o jednej z najwybitniejszych naukowczyń na świecie, feministce przez pryzmat jej realacji z mężczynami i sprawić, że brzmi ona jak bohaterka, co drugiego romansidła. nie ma to jak wywlekać wątki, o których maria nie lubiła wspominać, nieźle oberwało jej się przez to jak dużo ludzi o tym mówiło i wypisywano o tym w gazetach, a jej córka w biografii matki opisała je bardzo oszczędnie.
autorka zapewne chciała przedstawić marię skłodowską curie w wersji bardziej ludzkiej i emocjonalnej, ale kompletnie nie kupuję takiej jej wersji. zakończenie trochę nadrabia, ale jestm raczej na nie

[Mozaika Literacka · Rating 5 out of 5]

Fascynacja to odpowiednie słowo. To właśnie ona towarzyszy w nieprzeciętnej i jakże dramatycznej podróży po namiętnościach Marii Skłodowskiej-Curie. Alchemia to powieść biograficzna muśnięta uczuciowym sznytem – przepełniona kobiecością i pragnieniem zawodowej równości, pełna brawurowych scen w drodze do realizacji sukcesów naukowych, naruszona determinacją w konfrontacji z brutalnością mediów, wypełniona miłością oraz wyczuwalnym strachem o ukochane dzieci. Katarzyna Zyskowska porusza się po życiorysie podwójnej Noblistki w sposób odważny, z pewnością charakterny i rozczulający, przywołując nie tylko żarliwość intymnych doznań oraz niewyobrażalną siłę uczonej, ale także smutek wyraźnie nienasyconego serca.

[LT · Rating 4 out of 5]

Powieść biograficzna, czyli fakty biograficzne nieco ubarwione i uzupełnione fantazją autorki. Dobrze się czytało.

[Barbara Michalska · Rating 3 out of 5]

Takie 3,5. Lekko się czyta i neźle wciąga.

[sypialnia_pelnaksiazek · Rating 5 out of 5]

Cudowna kobieta! Nawet nie wiedziałam, że aż tak bardzo! Mam ochotę ją poznać bardziej 🩵

[Boivatte · Rating 5 out of 5]

cudowna oś narracji wokół dwóch miłości i wielkich rozczarowań, tylko czemu czytaj pl podpina to pod non-fiction to nie ogarnę