Hoe begint een man aan zijn pensioengerechtigde leven? Hij pakt zijn boeltje, laat huis en haard voor een half jaartje achter zich en vestigt zich in Luik. Luik is een stad waar je doorheen rijdt, een geluidswal van flatgebouwen als somber begin van de Route du Soleil met uitgerookte smeerpijpen en andere industriële staketsels.
Bart Jungmann kende Luik al een beetje van zijn werkzaamheden als wielerjournalist. Zijn verblijf overtrof al zijn verwachtingen. Als een verslaggever pelde hij alle vooroordelen af en ontdekte een stad met een roemrijk verleden en een heden dat hoop geeft op de toekomst. Een stad waar vervallen industrie en de beste bal gehakt ter wereld moeiteloos samengaan. Een portret van een van de leukste steden van België.
Zoals je bij een stedentrip eerst de belangrijkste attracties bezoekt en in de resterende tijd de minder belangrijke, zo verging het me ook bij dit boek. Op de een of andere manier zakte het af naar wéér een koffietent, standbeeld, brug, museumpje, steegje of ontmoetinkje. Zo gaat dat nu eenmaal. Desalniettemin heeft dit boek ertoe geleid, óók om praktische redenen, dat mijn jaarlijkse uitje met vriend S.v.d.B. volgend jaar naar Luik is. In die zin is het een aanstekelijk boek, al had Bart Jungmann van mij betreft wel wat persoonlijker en minder verslaggeverig over de stad mogen schrijven.
Ik kan altijd wel genieten van dit soort boeken waarbij je samen met de auteur een stad ontdekt. Nu moet ik eerlijk bekennen dat Luik daarbij niet de eerste stad is die in me op zou komen. Ik werd toch altijd een beetje treurig als ik er met de trein of auto doorheen reed.
Het boek maakt wel nieuwsgierig en laat zien dat best veel te ontdekken is, dus misschien ben ik wat te snel van oordeel geweest over deze stad. Al zal het beeld in mijn hoofd van een grauwe rokende stad niet snel aangepast worden. Wellicht was ik door dit boek nieuwsgierig genoeg geraakt om een keertje naar de stad te gaan als ik nog in Maastricht had gewoond, maar nu is het wel een beetje ver. Misschien ooit nog een keer... als de tram eenmaal rijdt.
De cheesy titel (ongetwijfeld bedacht door de uitgever om de verkoop een zetje te geven) heeft ervoor gezorgd dat ik dit boek lang liet staan. Maar een recent bezoek aan Luik leek het juiste moment voor een leesbeurt van dit boek over een stad die me altijd al aansprak. Het boek met lelijke titel bleek een vlot en gevarieerd geschreven klapper. De uitgebreid besproken Tour Simenon vond ik op het eerste gezicht al schitterend trouwens…
Een liefdesverklaring aan Luik, zondermeer. En daarmee is het boek beter dan de stad zelf. Daarnaast is dit een verhaal over een man in transitie, over een man die zich voorbereidt op zijn pensioen. Zijn tijdelijk verblijf in Luik helpt daarbij. Kuieren, dat houden we erin