سیّد مجتبیٰ آقابُزرگِ علوی شهرتیافته به آقا بزرگ علوی و بزرگ علوی بهمن ۱۲۸۲، تهران -۲۸ بهمن ۱۳۷۵، برلین) نویسندهٔ واقعگرا، سیاستمدار چپگرا، روزنامهنگار نوگرا و استاد زبان فارسی ایرانی بود که بیش از چهار دهه از نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم را در آلمان زیست و به ترجمه، نقد و فرهنگنامهنویسی نیز پرداخت. او را همراه صادق هدایت و صادق چوبک، پدران داستاننویسی نوین ایرانی میدانند علوی همپای صادق هدایت در دگرگونی داستاننویسی ایران تأثیر گذاشت و همانند او به سبک واقعگرایی میپرداخت؛ «با گرایشهای رومانتیکی که در روحیهٔ ایرانی ریشه دارد.» و با نثری که «طنین زیباپرستانهای دارد»، در داستانپردازیهایش به نوآوری گرایش داشت. در بیشتر آثارش، ابتدا گِرِهای هست و حادثهٔ اصلی پیشتر روی دادهاست و راوی، حادثهٔ داستان را بازسازی میکند. این شگرد را اساساً ویژهٔ ادبیات پلیسی میدانند. به سبک واقعگرایی اجتماعی میپرداخت و در داستانهایش به نابسامانیهای اجتماعی روی میآورد؛ شخصیتهای داستانهایش پویا یا مبارز هستند
Bozorg Alavi was an influential Iranian writer, novelist, and political intellectual. He was a founding member of the communist Tudeh Party of Iran in the 1940s and – following the 1953 coup against ...
فکر کنم اولین یا دومین بارم باشه که به یه کتاب یه ستاره میدم. قبلاً هم سعی کرده بودم این کتاب رو بخونم ولی نتونستم. این دفعه هم موفق نشدم. رازش رو فهمیدم. به خاطر نداشتن فصل بندی و ویرایش بود. فکر نمیکردم فصل بندی این قدر تأثیر داشته باشه. کتاب اصلاً ویرایش نشده بود. همون طوری که بزرگ علوی نوشته بود همون طور هم چاپ شده بود. به نظرم انتشارات نگاه اگر بخواد این کتاب رو تجدید چاپ کنه، باید یه ویرایش اساسی بکنه. در مورد محتوای کتاب باید بگم از کودکی بزرگ علوی شروع و در ۱۷ شهریور ۵۷ تمام میشد. بیشتر کتاب در مورد گروه ۵۳ نفر و دکتر ارانی و اعضای حزب توده است. من بیشتر اوایل کتاب رو دوست داشتم که در مورد ادبای ربعه و بیشتر هم صادق هدایت بود. به نظرم بهرهی من از این کتاب همین قسمت بود.
گذشت زمانه کتابی است به قلم بزرگ علوی که از از مختصر تاریخچه خانوداگی ایشان شروع و سرگذشت ایشان را تا ابتدای انقلاب ۵۷ روایت میکند و بی جمع بندی و به یک باره به پایان میرسد . نیمه اول کتاب برای من شیواتر منسجم تر و لذت بخش تر بود که نویسنده به شرایط خانوادگی و اجتماعی ایران نیز نیم نگاهی دارد و از دوستی و پیرامون زندگی صادق هدایت بیشتر سخن میگوید . در نیمه دوم و با تبعید خود خواسته ایشان به آلمان شرقی دی پی مشارکت در هسته حزب توده روایات بیشتر شخصی سرشار از گله و شکایت ایشان از سران حزب و بخصوص کیانوری است و فضای کتاب را به تسویه حسابی شخصی بدل کرده. این کتاب برای کسانی که به صادق هدایت.شخص علوی و تاریخچه حزب توده علاقه مند هستند قابل توصیه است . ولاغیر .