What do you think?
Rate this book
To the Devil during Dawn #อนธการกลืนหาย
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
Read
November 13, 2024ชอบภาษาเขียนและการบรรยายฉากต่าง ๆ มากค่ะ ดีจนเห็นภาพเลย สองตอนสุดท้ายนั้นบีบคั้นหัวใจเราสุด ๆ แล้วก็อยากขอบคุณที่เขียนตอนจบด้วยมุมมองของเธอคนนั้นด้วยค่ะ ลงตัวและดีที่ได้เห็นมุมมองนี้ ประทับใจค่ะ
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 3, 2025
4 ⭐ หัวใจให้วูลฟ์กัง💘💝💖💗💓💞💕💟❣️❤️🩷🧡💛💚💙🩵💜🤎🖤🩶🤍
ตอนอ่านพาร์ทเซราฟรู้สึกเฉย ๆ เพราะเห็นแค่มุมเดียว ไม่ค่อยได้รู้จักวูลฟ์กัง แล้วก็จะมีตอนที่พี่สาวมาแล้วเราก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตลค.รู้เท่าไหนเรารู้เท่านั้นเลย แล้วเซราฟก่อนจำได้มันก็งง ๆ ไม่รู้เรื่องอะ แต่ก็เอ็นดูนะ เหมือนหมาน้อย เราชอบเซราฟตอนจำได้แล้วมากกว่ามันดูมีอะไรดี แต่ว่าสำหรับเรามันเปลี่ยนได้ไวเกินไปหน่อย เพราะก่อนหน้านี้ตอนคริสมาสต์เซราฟเคยพูดแนว ๆ ถ้าความทรงที่จำไม่ได้มันเป็นคนไม่ดีล่ะแล้วก็ร้องไห้หนัก แต่พอจำได้เราไม่รู้สึกว่ามันตกใจหรือสับสนขนาดนั้น มันปรับตัวได้ไวมาก ๆ ทั้งที่10ปีอะ 10ปีที่ใช้ชีวิตแบบนี้มาโดยที่ไม่มีความทรงจำตอนเด็กเลย จู่ ๆ ได้เห็นตัวเองในอดีตแล้วจำได้ทุกอย่าง มันไม่สับสนกับตัวเองหน่อยเหรอเพราะนิสัยความคิดก็ต่างกันมากอะ แล้วพอจูบกันตอนนั้นเลย ก้ไม่ได้รู้สึกอะไรมากเพราะงงกับเซราฟอยู่ ตอนที่ตายก็แอบนิ่ง เพราะมันไวมาก5555 มันไวมากจิง ๆ แบบ เพิ่งเต้นรำเพิ่งบอกรักกันไปแปป ๆ ตายแล้ว 😭 .เหม่อ
อ่านจนจบเราก็มาคิดว่า เราแทบไม่รู้จักตลค.นี้เลยนี่หว่า ตัวตนจิง ๆ ตอนเด็กก็เป็นมุมมองพี่สาว เราไม่รู้ว่าตอนนั้นเซราฟคิดยังไง อะไรทำให้เป็นเด็กแบบนั้น พอตอนโตได้ความทรงจำไม่นานก็ตาย เลยเสียดายอยากรู้จักมากกว่านี้เผื่อจะเข้าใจมากขึ้น
ถึงพาร์ทเซราฟเราจะเฉย ๆ แต่พอเข้าพาร์ทวูลฟ์กังเราชอบมาก ๆๆๆๆ เหมือนมันลงล็อค ทุกอย่างมันเป็นรูปเป็นร่าง อะไรที่ตอนแรกไม่เข้าใจก็เข้าใจ อะไรที่เซราฟมันไม่รู้เราก็ได้รู้ เราชอบวูลฟ์กังเพราะพออ่านแล้วเข้าใจเขา ได้รู้ว่าเป็นคนยังไง เพราะได้เห็นตอนอยู่กับที่บ้าน ได้เห็นความคิด มันก็เข้าใจตลค.นี้ เราชอบตอนอยู่ในห้องใต้ดินที่คิดถึงพ่อ แม่ เออร์เนส ได้เห็นสิ่งที่คิดแล้วมันฮือ สงสารและเข้าใจอะ เป็นสิ่งที่เราไม่ได้รู้สึกกับเซราฟ เลยค่อนข้างเสียดาย
ตอนแรกแอบคิดว่าการเล่าแบบนี้ดีรึป่าวนะ เพราะได้เห็นทีละมุมมอง ตอนอ่านเซราฟมันเลยดูกั๊ก ๆ อะ แต่พออ่านมุมมองวูลฟ์กังก็เข้าใจทุกอย่างมันต้องเล่าแบบนี้จริง ๆ ถ้าเปลี่ยนวิธีการเล่าตอนเซราฟตายแต่วูลฟ์กังไม่รู้มันจะไม่ทรมานเท่าเล่าแบบนี้เลย ตอนที่อ่านเหมือนจะตายจริง ๆ เพราะเรารู้แล้วอ่านมาแล้วว่ามันตาย แต่วูลฟ์กังไม่รู้และยังรออะ โอย ยิ่งเจอจดหมายไปคือจบ ตาย กรุตาย ถ้าได้อ่านอีกรอบพาร์ทเซราฟน่าจะสนุกมากกว่าตอนอ่านรอบแรกคิดว่านะเพราะได้รู้มุมมองวูลฟ์กังละ แต่เหมือนไปตายอะ ตายแน่ ๆ สู้รึป่าว
ตอนอ่านก็สงสัยในความรู้สึกของสองคนนี้ ก็รู้แหละว่ารักแต่ไม่ค่อยเกทว่ารักแบบไหนนะ พออ่านจดหมายก็พอจะเข้าใจความรักของสองคนนี้ขึ้นมาบ้าง เราชอบตอนงานคริสมาสต์มาก ๆ เลย ตอนอยู่บนเวทีที่มองกัน ตอนเมาแล้วนั่งคุยกัน ความสงบก่อนพายุมาชัด ๆ 😭
อีกอย่างที่ชอบคือรูปภาพในเล่ม สวยมากกก แล้ววิธีจัดวางก็น่าสนใจอะ ชอบมาก ๆๆ เลย
รวม ๆ คือชอบ เป็นปสก.อ่านนิยายใหม่ ๆ ที่ดี ร้องไห้ตาปูด วันไหนร้องไห้ไม่ออก ชีวิตมีความสุขเกินไปคงจะหยิบมาอ่าน รักวูลฟ์กัง 🥰 (รักเซราฟด้วย)
ตอนอ่านพาร์ทเซราฟรู้สึกเฉย ๆ เพราะเห็นแค่มุมเดียว ไม่ค่อยได้รู้จักวูลฟ์กัง แล้วก็จะมีตอนที่พี่สาวมาแล้วเราก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตลค.รู้เท่าไหนเรารู้เท่านั้นเลย แล้วเซราฟก่อนจำได้มันก็งง ๆ ไม่รู้เรื่องอะ แต่ก็เอ็นดูนะ เหมือนหมาน้อย เราชอบเซราฟตอนจำได้แล้วมากกว่ามันดูมีอะไรดี แต่ว่าสำหรับเรามันเปลี่ยนได้ไวเกินไปหน่อย เพราะก่อนหน้านี้ตอนคริสมาสต์เซราฟเคยพูดแนว ๆ ถ้าความทรงที่จำไม่ได้มันเป็นคนไม่ดีล่ะแล้วก็ร้องไห้หนัก แต่พอจำได้เราไม่รู้สึกว่ามันตกใจหรือสับสนขนาดนั้น มันปรับตัวได้ไวมาก ๆ ทั้งที่10ปีอะ 10ปีที่ใช้ชีวิตแบบนี้มาโดยที่ไม่มีความทรงจำตอนเด็กเลย จู่ ๆ ได้เห็นตัวเองในอดีตแล้วจำได้ทุกอย่าง มันไม่สับสนกับตัวเองหน่อยเหรอเพราะนิสัยความคิดก็ต่างกันมากอะ แล้วพอจูบกันตอนนั้นเลย ก้ไม่ได้รู้สึกอะไรมากเพราะงงกับเซราฟอยู่ ตอนที่ตายก็แอบนิ่ง เพราะมันไวมาก5555 มันไวมากจิง ๆ แบบ เพิ่งเต้นรำเพิ่งบอกรักกันไปแปป ๆ ตายแล้ว 😭 .เหม่อ
อ่านจนจบเราก็มาคิดว่า เราแทบไม่รู้จักตลค.นี้เลยนี่หว่า ตัวตนจิง ๆ ตอนเด็กก็เป็นมุมมองพี่สาว เราไม่รู้ว่าตอนนั้นเซราฟคิดยังไง อะไรทำให้เป็นเด็กแบบนั้น พอตอนโตได้ความทรงจำไม่นานก็ตาย เลยเสียดายอยากรู้จักมากกว่านี้เผื่อจะเข้าใจมากขึ้น
ถึงพาร์ทเซราฟเราจะเฉย ๆ แต่พอเข้าพาร์ทวูลฟ์กังเราชอบมาก ๆๆๆๆ เหมือนมันลงล็อค ทุกอย่างมันเป็นรูปเป็นร่าง อะไรที่ตอนแรกไม่เข้าใจก็เข้าใจ อะไรที่เซราฟมันไม่รู้เราก็ได้รู้ เราชอบวูลฟ์กังเพราะพออ่านแล้วเข้าใจเขา ได้รู้ว่าเป็นคนยังไง เพราะได้เห็นตอนอยู่กับที่บ้าน ได้เห็นความคิด มันก็เข้าใจตลค.นี้ เราชอบตอนอยู่ในห้องใต้ดินที่คิดถึงพ่อ แม่ เออร์เนส ได้เห็นสิ่งที่คิดแล้วมันฮือ สงสารและเข้าใจอะ เป็นสิ่งที่เราไม่ได้รู้สึกกับเซราฟ เลยค่อนข้างเสียดาย
ตอนแรกแอบคิดว่าการเล่าแบบนี้ดีรึป่าวนะ เพราะได้เห็นทีละมุมมอง ตอนอ่านเซราฟมันเลยดูกั๊ก ๆ อะ แต่พออ่านมุมมองวูลฟ์กังก็เข้าใจทุกอย่างมันต้องเล่าแบบนี้จริง ๆ ถ้าเปลี่ยนวิธีการเล่าตอนเซราฟตายแต่วูลฟ์กังไม่รู้มันจะไม่ทรมานเท่าเล่าแบบนี้เลย ตอนที่อ่านเหมือนจะตายจริง ๆ เพราะเรารู้แล้วอ่านมาแล้วว่ามันตาย แต่วูลฟ์กังไม่รู้และยังรออะ โอย ยิ่งเจอจดหมายไปคือจบ ตาย กรุตาย ถ้าได้อ่านอีกรอบพาร์ทเซราฟน่าจะสนุกมากกว่าตอนอ่านรอบแรกคิดว่านะเพราะได้รู้มุมมองวูลฟ์กังละ แต่เหมือนไปตายอะ ตายแน่ ๆ สู้รึป่าว
ตอนอ่านก็สงสัยในความรู้สึกของสองคนนี้ ก็รู้แหละว่ารักแต่ไม่ค่อยเกทว่ารักแบบไหนนะ พออ่านจดหมายก็พอจะเข้าใจความรักของสองคนนี้ขึ้นมาบ้าง เราชอบตอนงานคริสมาสต์มาก ๆ เลย ตอนอยู่บนเวทีที่มองกัน ตอนเมาแล้วนั่งคุยกัน ความสงบก่อนพายุมาชัด ๆ 😭
อีกอย่างที่ชอบคือรูปภาพในเล่ม สวยมากกก แล้ววิธีจัดวางก็น่าสนใจอะ ชอบมาก ๆๆ เลย
รวม ๆ คือชอบ เป็นปสก.อ่านนิยายใหม่ ๆ ที่ดี ร้องไห้ตาปูด วันไหนร้องไห้ไม่ออก ชีวิตมีความสุขเกินไปคงจะหยิบมาอ่าน รักวูลฟ์กัง 🥰 (รักเซราฟด้วย)
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 31, 2025
ขออนุญาตวิจารณ์อย่างรวดเร็วและไม่เป็นทางการ
ซึ่งที่หนังสือเล่มนี้มีอะไรที่ขาดไปเยอะอยู่มากหากมองจากมาตราฐานของเรา หนังสือเล่มนี้เล่าจากหลายมุมมองโดยมุมมองแรกมองจากเซราฟซึ่งคิดว่าเป็นมุมมองที่น่าเบื่อที่สุดเพราะเป็นมองในมุมที่ยังไม่รู้อะไร ซึ่งการที่ใช้มุมมองนี้ก็ไม่ได้ผิด แต่พอมุมมองนี้ดำเนินไปพร้อมกับการดำเนินเรื่องที่ไม่ได้มีอะไรตื่นเต้น ปมที่ทิ้งไว้ก็เดาออกได้ง่ายตั้งแต่อ่านบทแรกๆ ก็รู้สึกว่าควรหาอะไรอย่างอื่นมาเป็นจุดแข็งแรงให้คนอ่านอยากอ่านต่อมากกว่านี้ แต่ทุกอย่างที่ดำเนินไปในมุมมองเซราฟมันกลางๆ หมดเลย ยิ่งเซราฟที่เป็นลมแล้วตื่นขึ้นมา เป็นลมแล้วตื่นขึ้นมาอีกซ้ำๆ วนๆ ไปจนเดาได้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นยิ่งทำให้น่าเบื่อ ซึ่งมันเข้าใจได้ว่าทำไมเล่าในมุมมองเซราฟถึงไม่ทิ้งอะไรให้เรารู้เท่าที่ควร แต่ก็อย่างที่บอกไว้ตอนแรกว่าก็ควรหาจุดอื่นที่สามารถให้คนอ่านยึดเหนี่ยวกับมันได้บ้าง
พอเปลี่ยนมุมองมาเป็นของวูลฟ์กังทำให้การดำเนินเรื่องเริ่มมีมิติมากขึ้น แต่ก็มีจุดที่น่าเบื่อตรงที่เวลาเล่ามุมมองซ้ำนักเขียนมักจะเล่าข้ามดีเทลที่เล่าไปแล้วในมุมมองเซราฟ เราว่านักเขียนคิดผิดมากที่เลือกจะข้ามมันไปแล้วเล่าแค่เฉพาะตอนที่สำคัญ มันไม่จำเป็นต้องเล่าทุกเหตุการณ์ก็จริง แต่ก็เล่าผ่านมุมมองวูลฟ์กังที่เป็นเหมือนกับกระจกสะท้อนมุมมองของเซราฟจะยิ่งเพิ่มความหนักแน่นและความมีมิติมากขึ้น ซึ่งพอข้ามไปแล้วก็รู้สึกเหมือนนักเขียนไม่ได้ใส่ใจกับมุมมองนั้นเลย
น่าแปลกใจที่มุมมองที่เราดันชอบที่สุดเป็นมุมมองจากชาล็อตและโดโรธี อาจเป็นเพราะทุกอย่างมันไม่ได้เล่าวนเวียนเหมือนเดิม คงต้องขอบคุณวูลฟ์กังกับเซราฟด้วยที่ปูเนื้อเรื่องมาให้จนพอมาถึงมุมมองของทั้งสองคนนี้ทำให้เรารู้สึกชอบมากกว่า อาจเป็นเพราะมันมีกลิ่นอายบางอย่างที่เราชอบต่างจากอีกสองมุมมองแรกที่ไม่ชอบการดำเนินเรื่องและกลิ่นอายของมัน
แต่ถึงจะไม่ชอบยังไงพอมาถึงช่วงของจดหมายก็ทำให้เราร้องไห้ได้อยู่ดี มีคนเคยบอกว่าถ้าอยากเขียนตัวละครจากลาแล้วเจ็บเจียนตายให้จากลากันโดยเหลือทิ้งไว้แค่จดหมาย มันได้ผลนะ จากที่เราไม่ได้อินเซราฟกับวูลฟ์กังในตอนต้นก็มีจดหมายที่มาช่วยไว้ให้เรารู้สึกอินมากขึ้น
เสียดายตรงที่เรื่องนี้มีหลายอย่างให้เอามาเล่นได้ อย่างการไล่ผี โบสถ์ ปีศาจ ผีแต่กลับไม่ได้เอามาใช้ได้ดีเท่าที่ควร บ้านเมืองเป็นยังไงก็พูดไว้เพียงตอนต้นทำให้เราถูกจำกัดมุมมองให้แคบลง เรารู้เพียงไม่กี่อย่าง ส่งผลให้เราแทบไม่รู้อะไรที่สร้างมิติให้กับเรื่องนี้เลย เรารู้แค่เรื่องสำคัญๆ ซึ่งทำให้เชื่อยากว่าสิ่งนี้มีจริง เกิดขึ้นจริง บางทีการบรรยายถึงเมือง ถึงการมีอยู่เล็กน้อยๆ ที่ไม่สำคัญกับเนื้อเรื่องก็เพิ่มมิติให้เรื่องราวมันดูจริงได้ เสียดายที่เรื่องนี้ไม่ค่อยให้สิ่งนั้นที่เราต้องการ
ซึ่งที่หนังสือเล่มนี้มีอะไรที่ขาดไปเยอะอยู่มากหากมองจากมาตราฐานของเรา หนังสือเล่มนี้เล่าจากหลายมุมมองโดยมุมมองแรกมองจากเซราฟซึ่งคิดว่าเป็นมุมมองที่น่าเบื่อที่สุดเพราะเป็นมองในมุมที่ยังไม่รู้อะไร ซึ่งการที่ใช้มุมมองนี้ก็ไม่ได้ผิด แต่พอมุมมองนี้ดำเนินไปพร้อมกับการดำเนินเรื่องที่ไม่ได้มีอะไรตื่นเต้น ปมที่ทิ้งไว้ก็เดาออกได้ง่ายตั้งแต่อ่านบทแรกๆ ก็รู้สึกว่าควรหาอะไรอย่างอื่นมาเป็นจุดแข็งแรงให้คนอ่านอยากอ่านต่อมากกว่านี้ แต่ทุกอย่างที่ดำเนินไปในมุมมองเซราฟมันกลางๆ หมดเลย ยิ่งเซราฟที่เป็นลมแล้วตื่นขึ้นมา เป็นลมแล้วตื่นขึ้นมาอีกซ้ำๆ วนๆ ไปจนเดาได้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นยิ่งทำให้น่าเบื่อ ซึ่งมันเข้าใจได้ว่าทำไมเล่าในมุมมองเซราฟถึงไม่ทิ้งอะไรให้เรารู้เท่าที่ควร แต่ก็อย่างที่บอกไว้ตอนแรกว่าก็ควรหาจุดอื่นที่สามารถให้คนอ่านยึดเหนี่ยวกับมันได้บ้าง
พอเปลี่ยนมุมองมาเป็นของวูลฟ์กังทำให้การดำเนินเรื่องเริ่มมีมิติมากขึ้น แต่ก็มีจุดที่น่าเบื่อตรงที่เวลาเล่ามุมมองซ้ำนักเขียนมักจะเล่าข้ามดีเทลที่เล่าไปแล้วในมุมมองเซราฟ เราว่านักเขียนคิดผิดมากที่เลือกจะข้ามมันไปแล้วเล่าแค่เฉพาะตอนที่สำคัญ มันไม่จำเป็นต้องเล่าทุกเหตุการณ์ก็จริง แต่ก็เล่าผ่านมุมมองวูลฟ์กังที่เป็นเหมือนกับกระจกสะท้อนมุมมองของเซราฟจะยิ่งเพิ่มความหนักแน่นและความมีมิติมากขึ้น ซึ่งพอข้ามไปแล้วก็รู้สึกเหมือนนักเขียนไม่ได้ใส่ใจกับมุมมองนั้นเลย
น่าแปลกใจที่มุมมองที่เราดันชอบที่สุดเป็นมุมมองจากชาล็อตและโดโรธี อาจเป็นเพราะทุกอย่างมันไม่ได้เล่าวนเวียนเหมือนเดิม คงต้องขอบคุณวูลฟ์กังกับเซราฟด้วยที่ปูเนื้อเรื่องมาให้จนพอมาถึงมุมมองของทั้งสองคนนี้ทำให้เรารู้สึกชอบมากกว่า อาจเป็นเพราะมันมีกลิ่นอายบางอย่างที่เราชอบต่างจากอีกสองมุมมองแรกที่ไม่ชอบการดำเนินเรื่องและกลิ่นอายของมัน
แต่ถึงจะไม่ชอบยังไงพอมาถึงช่วงของจดหมายก็ทำให้เราร้องไห้ได้อยู่ดี มีคนเคยบอกว่าถ้าอยากเขียนตัวละครจากลาแล้วเจ็บเจียนตายให้จากลากันโดยเหลือทิ้งไว้แค่จดหมาย มันได้ผลนะ จากที่เราไม่ได้อินเซราฟกับวูลฟ์กังในตอนต้นก็มีจดหมายที่มาช่วยไว้ให้เรารู้สึกอินมากขึ้น
เสียดายตรงที่เรื่องนี้มีหลายอย่างให้เอามาเล่นได้ อย่างการไล่ผี โบสถ์ ปีศาจ ผีแต่กลับไม่ได้เอามาใช้ได้ดีเท่าที่ควร บ้านเมืองเป็นยังไงก็พูดไว้เพียงตอนต้นทำให้เราถูกจำกัดมุมมองให้แคบลง เรารู้เพียงไม่กี่อย่าง ส่งผลให้เราแทบไม่รู้อะไรที่สร้างมิติให้กับเรื่องนี้เลย เรารู้แค่เรื่องสำคัญๆ ซึ่งทำให้เชื่อยากว่าสิ่งนี้มีจริง เกิดขึ้นจริง บางทีการบรรยายถึงเมือง ถึงการมีอยู่เล็กน้อยๆ ที่ไม่สำคัญกับเนื้อเรื่องก็เพิ่มมิติให้เรื่องราวมันดูจริงได้ เสียดายที่เรื่องนี้ไม่ค่อยให้สิ่งนั้นที่เราต้องการ
November 4, 2025
เป็นนิยายที่วางพล็อตได้น่าสนใจ แต่พอได้มาอ่านจริงๆ แล้วเรารู้สึกว่าวิธีการดำเนินเรื่องมันค่อนข้างราบเรียบไปหน่อย โดยเฉพาะในพาร์ทของเซราฟ ซึ่งเป็นพาร์ทแรกและกินพื้นที่ไปมากกว่าครึ่งเล่ม ทำให้เวลาอ่านต้องใช้ความอดทนอยู่พอสมควร (อันที่จริงก็เกือบจะยอมแพ้ไปหลายรอบอยู่)
แต่พอพ้นพาร์ทของเซราฟไปเราว่าโอเคเลยล่ะ การดำเนินเรื่องดูน่าสนใจขึ้นมาก ส่วนที่เราชอบที่สุดในหนังสือเล่มนี้คงเป็นวิธีที่ผู้เขียนเลือกที่จะบดขยี้อารมณ์ผู้อ่านผ่านการเขียนจดหมายของเซราฟและวูล์ฟกัง ซึ่งมันทำให้เราเชื่อว่าความรู้สึกของตัวละครทั้งสองที่มีต่อกันนั้นมีอยู่จริง เราประทับใจในส่วนนี้มาก
ท้ายที่สุดแล้วพออ่านจบแล้วเราก็ค่อนข้างชอบอยู่พอสมควร เพียงแต่ถ้าพาร์ทแรกดำเนินเรื่องได้ดีกว่านี้มันก็คงจะสร้างอิมแพคในใจเราได้มากกว่าที่เป็นอยู่
แต่พอพ้นพาร์ทของเซราฟไปเราว่าโอเคเลยล่ะ การดำเนินเรื่องดูน่าสนใจขึ้นมาก ส่วนที่เราชอบที่สุดในหนังสือเล่มนี้คงเป็นวิธีที่ผู้เขียนเลือกที่จะบดขยี้อารมณ์ผู้อ่านผ่านการเขียนจดหมายของเซราฟและวูล์ฟกัง ซึ่งมันทำให้เราเชื่อว่าความรู้สึกของตัวละครทั้งสองที่มีต่อกันนั้นมีอยู่จริง เราประทับใจในส่วนนี้มาก
ท้ายที่สุดแล้วพออ่านจบแล้วเราก็ค่อนข้างชอบอยู่พอสมควร เพียงแต่ถ้าพาร์ทแรกดำเนินเรื่องได้ดีกว่านี้มันก็คงจะสร้างอิมแพคในใจเราได้มากกว่าที่เป็นอยู่
November 27, 2025
มีความรู้สึกมากมายในตอนที่กำลังอ่านและหนักอึ้งในตอนที่อ่านจบ เราดีใจที่ได้หยิบมาอ่าน เคยไม่ชอบการบรรยายแบบมุมมองบุคคลที่หนึ่งแต่พอเราอ่านไปเรื่อยเรื่อยๆเราก็เริ่มชอบเพราะมันทำให้เห็น detail ยิบย่อยต่างๆ แต่ก็มีข้อเสียอยู่บ้างอย่างเช่นการเปลี่ยนมุมมองไว้เป็นของอีกตัวละครหนึ่งเพื่อทำให้แต่ก็มีข้อเสียอยู่บ้าง เช่นการเปลี่ยนมุมมองไว้เป็นของอีกตัวละครหนึ่งเพื่อทำให้เราต้องเข้าใจและปูพื้นตัวละครเพื่อเข้าใจสถานการณ์ ซึ่งในส่วนนี้ทำได้ ซึ่งในส่วนนี้ทำได้ดีมาก มันทำให้ มันทำให้เราอินกับพาร์ทจดหมายยิ่งขึ้น ความรู้สึกเศร้า เหงา มีความสุข กังวล กลัว มันยังติดอยู่ในใจเรา การบรรยายรู้สึกว่าใช้ภาษาที่เรียบง่าย ไม่ได้เวิ่นเว้อมาก เกิดมาก็ทำให้ เกิดมาก็ทำให้การบรรยายบรรยากาศในแต่ละบทมัน flowและเข้าใจได้ดี เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เราชอบ ขอบคุณที่เขียนงานนี้ขึ้นมานะคะ
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 25, 2025
ทั้งรักและเกลียดในเวลาเดียวกัน
เนื้อเรื่องเต็มไปด้วยความรัก ความเกลียด ความหวัง ความเศร้า ความโหดร้าย ความสุข ความคิดถึง อ่านจบนึกถึงประโยคนี้
เมื่อคุณจากไป ฉันก็คงจะมีความสุขอยู่บ้าง
ทว่ามันก็เป็นความสุขที่คุณเคยสร้างเอาไว้
แต่ยังไงฉันก็ยังมีความสุขอยู่นั่นแหละ
ชอบการออกแบบตัวละครวูล์ฟกังที่สุด หมอผีดีไซเนอร์ ผมเงินถักเปีย ตาม่วง เอาไปเลยคะแนนเต็มสิบ
เนื้อเรื่องเราพอจะเดาพล็อตได้ตั้งแต่เซราฟกับวูล์ฟกังเห็นเตียงนอนคู่แล้ว แต่ก็เล่าสนุกดี มีซีนแอคชั่นด้วย
เราชอบพาร์ทจดหมายมาก เขียนได้เศร้าแบบต้องพักมานั่งมองผนังสักพักถึงค่อยกลับไปอ่านต่อ อ่านจบแล้วก็โหว่งในใจ
แต่สิ่งที่ชอบที่สุดคือชื่อเรื่องภาษาไทยกับภาษาอังกฤษ สุดยอดแห่งการตั้งชื่อ
เนื้อเรื่องเต็มไปด้วยความรัก ความเกลียด ความหวัง ความเศร้า ความโหดร้าย ความสุข ความคิดถึง อ่านจบนึกถึงประโยคนี้
เมื่อคุณจากไป ฉันก็คงจะมีความสุขอยู่บ้าง
ทว่ามันก็เป็นความสุขที่คุณเคยสร้างเอาไว้
แต่ยังไงฉันก็ยังมีความสุขอยู่นั่นแหละ
ชอบการออกแบบตัวละครวูล์ฟกังที่สุด หมอผีดีไซเนอร์ ผมเงินถักเปีย ตาม่วง เอาไปเลยคะแนนเต็มสิบ
เนื้อเรื่องเราพอจะเดาพล็อตได้ตั้งแต่เซราฟกับวูล์ฟกังเห็นเตียงนอนคู่แล้ว แต่ก็เล่าสนุกดี มีซีนแอคชั่นด้วย
เราชอบพาร์ทจดหมายมาก เขียนได้เศร้าแบบต้องพักมานั่งมองผนังสักพักถึงค่อยกลับไปอ่านต่อ อ่านจบแล้วก็โหว่งในใจ
แต่สิ่งที่ชอบที่สุดคือชื่อเรื่องภาษาไทยกับภาษาอังกฤษ สุดยอดแห่งการตั้งชื่อ
May 30, 2025
เฮ้อออ ไม่รู้จะพูดอะไร นอกจากอ่านจบแล้วโหวง ๆ ในใจ ร้องไห้แบบทิ้งทิชชู่ไปหลายตลบ อยากให้สมหวังแต่ก็ไม่เป็นดังใจหวัง 😭 มันดีมาก ดีจนแบบ เราพูดไม่ออก 55555 แต่มันดีนะ คือตอนอ่านจบนั่งเหม่อเลยค่ะ ผลงานคุณรทิมาไม่เคยทำให้เราผิดหวังเลย เราชอบวิธีการเล่าเรื่องที่มันค่อย ๆ ไต่ระดับไป ตะล่อมให้เราวางใจว่า ทุกอย่างจะต้องโอเค ก่อนจะฉุดเราลงมาด้วยความจริงที่ว่า มันไม่มีอะไรโอเคแต่แรกแล้ว T u T ทุกอย่างคือชะตาฟ้าลิขิต (กิลมอร์ลิขิต) เราเสียใจที่เขาไม่ได้คู่กัน แต่ก็วางใจที่วูล์ฟกังกับชาร์ล็อตได้อยู่ด้วยกันยันวันสุดท้ายของชีวิต ได้มีชีวิตต่อเพื่อบอกเล่าเรื่องราวของทั้งสี่คน ดีมากเลยค่ะ
September 30, 2025
ครบรสสุด ๆ สุข เศร้า เหงา ซึม ลึกลับแฟนตาซีที่จริงใจ เตรียมทิชชู่ 1 ห่อ แล้วก็ไปอ่านกันเลย ! 😭♥️
Displaying 1 - 8 of 8 reviews