"Het doet me verdriet dat we maar niet lijken te begrijpen dat wij niet meer aanspraak hebben op een zo goed mogelijk leven dan mensen die ergens anders geboren zijn. Het is alsof we de wereld niet willen delen maar verdelen: wij zijn hier geboren, in alle welvaart en veiligheid, dus wíj hebben recht op dat alles. Maar waar hebben mensen die in armoede en oorlog zijn geboren dan recht op?" ~ bladzijde 118
Een nóg mooier boek dan 'VerpleegThuis'. Wauw.
Ik heb de documentaire 'Human Forever' niet gezien, gezien ik liever lees dan kijk, maar dit (onderzoekende, doch menselijke) boek over de kijk op dementie op verschillende plekken in de wereld is prachtig. Bijzonder om je blik zo te verbreden buiten de landsgrenzen, en niet enkel over de ervaringen van Teun binnen één verpleeghuis te lezen. Ik was bang voor een herhaling van zetten in dit boek, maar het is een heel goed idee om 'VerpleegThuis' en 'Een wereld te winnen' achter elkaar te lezen. 'Een wereld te winnen' voelt dan als een extra, verdiepende laag.
Tijdens het lezen kreeg ik meermaals het gevoel: 'Ik moet iets doen', dus ik ga me oriënteren op een plek waar ik als vrijwilliger (of maatje) van iemand aan de slag kan. Want Teuns missie om je medemens als mens te behandelen: daar sta ik volledig achter. Stop mensen niet in hokjes, behandel ze niet als 'gek' of 'achterlijk', spreek niet over hen, maar met hen.