W Suchaniu, niewielkim miasteczku w województwie zachodniopomorskim, zostaje uduszona kobieta. Dochodzenie przejmuje podkomisarz Okoński. Szybko okazuje się, że nie będzie to proste zadanie. Mąż, na początku główny podejrzany, ma alibi. Zeznania dwójki świadków, którzy widzieli rzekomego sprawcę, niczego nie ułatwiają. Morderca był na tyle skrupulatny, że nie zostawił żadnych śladów – poza włosem.
Śledztwo jeszcze na dobre się nie zaczęło, kiedy w Reczu, kolejnym miasteczku leżącym przy drodze krajowej nr 10, w podobny sposób zostaje popełnione morderstwo. Podkomisarz Okoński jedzie tam, pomimo że sprawą zajmują się lokalne władze. Wszystko się zgadza: uduszenie, okaleczenie, włos, imię kobiety. Mężczyzna odkrywa jednak pewną rzecz. Włos pozostawiony na miejscu poprzedniej zbrodni nie należy do kolejnej ofiary, a do jej koleżanki. Czy to coś znaczy? Czy Okońskiemu uda się rozwikłać zagadkę? Czy to już ostatnie przestępstwo?
Debiutancka powiesc autora, a jak się przez nią płynęło to coś pięknego. Historia wciągająca, atmosfera duszna, wykreowane postacie ciekawe, intryga i całe śledztwo poprowadzone w sposób bardzo interesujacy i ten biedny kochany „Dżek”.😢
2.5 warstwa językowa chwilami jest bardzo ciężka, część zdań jest wyrwana z kontekstu, lecz dziwi mnie, że nikt na etapie redakcji nie zauważył tej topornej "lecz" maniery. Bohaterowi brakuje charakteru i mam wrażenie, że cała ta sytuacja około nataliowa w ogóle nie została wykorzystana. Sama historia jest poprawna. Nie porywa, nie zaskakuje, ale też nie nudzi na tyle żeby odłożyć książkę.
Nie spodziewajcie się po tej historii niesamowitych zwrotów akcji, którymi rządzi przypadek. Nie myślcie, że Autor chce zagrać na Waszych emocjach. Nie oczekujcie też tylko i wyłącznie lekkiej rozrywki. Rafał Glina bowiem napisał kryminał, do którego porządnie się przygotował i ewidentnie nie chce czarować czytelników “tanimi” zabiegami.
"Jednorożec" wymagał ode mnie niemałego skupienia. Każdy szczegół sprawiał wrażenie istotnego, a że mamy do czynienia z “seryjniakiem”, to i będzie tych elementów sporo. Śledztwem nie rządzi przypadek, a ciężka policyjna praca. Ma ona swojego lidera (i kozła ofiarnego w jednym), Okońskiego, ale też stoi za nim cały zespół doświadczonych ludzi. Przy tym Autor odrobił lekcje – tu naprawdę nie ma miejsca na bylejakość, pominięcie czegokolwiek. Czułam, że każdy element był sprawdzony, przemyślany, poparty wiedzą i doświadczeniem.
Samo śledztwo będzie dla czytelnika naprawdę angażujące. Wiadomo, że czytając kryminał Jednorożec chciałam być mądrzejsza i rozwiązać zagadkę przed wszystkimi 😉 W ogóle nie było szans, Rafał Glina do ostatniej strony będzie trzymał w niepewności. Mogłam po prostu podążać za bohaterami i razem z nimi czekać na błąd zabójcy.
To, co nieco przeszkadzało mi podczas lektury, to styl Autora. Rafał Glina – jak jego bohaterowie – podszedł do sprawy na chłodno. Nie było tu więc zbędnej emocjonalności, ale też nie było dialogów, czy jakichś wewnętrznych przemyśleń, historii bohaterów. Przełożyło się to też na ich konstrukcję – choćby Okońskiego poznajemy wyłącznie jako policjanta.
Przemyślany, solidnie napisany i zajmujący. Takim właśnie debiutem może poszczycić się Rafał Glina. "Jednorożec" z pewnością przypadnie do gustu wielbicielom pełnokrwistych kryminałów. Polecam i gwarantuję – samo mięsko! 🙂
Nie od dzisiaj wiadomo, że uwielbiam debiuty i sięgam po nie z ogromną przyjemnością, szczególnie te, które zostały napisane przez naszych rodzimych autorów. „Jednorożec” Rafała Gliny to kryminał, po który sięgnęłam głównie dlatego, że ma genialną okładkę. A ja, jak wiadomo, jestem okładkową sroką, więc tej książki nie mogło zabraknąć w mojej biblioteczce.
W Suchaniu, niewielkim miasteczku, dochodzi do zbrodni, zostaje uduszona kobieta. Sprawą zajmuje się podkomisarz Okoński, który szybko orientuje się, że to nie będzie łatwe dochodzenie. Sprawca był bardzo skrupulatny, nie pozostawił żadnych śladów – poza włosem. Niebawem w sąsiedniej miejscowości dochodzi do identycznej zbrodni. Okoński zaczyna odkrywać kolejne powiązania i fakty dotyczące zbrodni. Czy uda mu się rozwikłać zagadkę?
„Jednorożec” to mocny i bardzo krwawy debiut Rafała Gliny, który zrobił na mnie duże wrażenie. W książce nie brakuje zaskakujących zwrotów akcji, mnóstwa tajemnic i niewiadomych. Autor umiejętnie buduje napięcie, które towarzyszy nam niemal do samego końca tej historii. Prowadzone śledztwo z każdą kolejną stroną intryguje coraz bardziej, autor podsyca nasza ciekawość i ciężko jest oderwać się od lektury. „Jednorożec” to naprawdę udana historia, którą pomimo brutalnych i mocnych scen, czyta się zaskakująco szybko. Styl autora jest przyjemny i lekki, potrafi wzbudzić w czytelniku ciekawość i emocje. Nie mam nic do zarzucenia tej historii. Być może nie jest to wybitny kryminał, taki, który zaskakuje czymś nowym, jednak czyta się dobrze, wzbudza emocje i intryguje od pierwszych stron, dlatego uważam, że debiut Pana Rafała zdecydowanie zasługuje na uwagę czytelników. Polecam.
Jednorożec to bardzo dziwny kryminał, który ewidentnie celuje w część widowni, która w tym gatunku szuka ciągle przesuwającej się ilości mroku. To na pewno nie jestem ja, chociaż umiem docenić różne style. Tu jednak poza tym nie było czego szukać.
Książka otwiera nam się z povu przestępcy, w tym wypadku mordercy i podglądacza. Zdecydowanie zbyt dużo czasu poświęca się tu jednak tym czynnościom. Nie ma tu pozostawionych żadnych wskazówek, perspektywa sprawcy nie daje nam żadnej wiedzy ponadto jak dokładnie została dokonana zbrodnia, ze zbyt wieloma zbędnymi i krwawymi szczegółami. Niebezpiecznie blisko tym opisom do fascynacji.
Fabularnie całość prezentuje się bardzo podstawowo, śledztwo po nitce do kłębka, żadnych zmyłek czy ciekawszych rozkmin. Wszystko operuje na powrocie do przeszłości. W tym przypadku widzę tu kolejny problem. Autor zapożyczył sobie całą postać Piły. Wiem, że żyje ona w świadomości kulturowej, ale nie jestem pewien czy jest na tyle stara, by móc ją sobie po prostu używać jak choćby Sherlocka Holmesa. To jeszcze nie jest ten moment.
Podsumowując, dostaliśmy nieudany debiut kryminalny, który zdecydowanie zbyt dużo czasu antenowego poświęca brutalności z oczu sprawcy. Nie kręcą mnie takie zabiegi, a ewidentnie książka nie miała wiele ponadto do zaoferowania. Jazda na kontrowersji i tyle.
Pierwszy tom serii z podkomisarzem Jackiem Okońskim za mną i mimo tego, że ten kryminał niczym się nie wyróżnia, ani fabułą, ani bohaterem, nawet bohater jest taki wręcz typowy "glina z trudną przeszłością" to byłam na tyle wciągnięta w akcję, że myślę, że sięgnę po kolejne tomy. Dla mnie możnaby ją trochę skrócić, bo pod koniec już trochę się ciągnęła za bardzo. Końcówka mi się podobała, bo sprawiedliwości stało się zadość, choć nie jest to niestety życiowe. Mnie trochę zabrakło większych emocji, ale generalnie czytało się dobrze. Nie przewidziałam sprawcy, a tytuł pochodzi z jednego dialogu Okońskiego i Olszewskiego.
"Prędzej spotkasz jednorożca, niż weźmiesz drugi raz udział w sprawie z seryjnym." Spotkanie seryjnego mordercy kilka lat wcześniej było dla podkomisarza Jacka Okońskiego życiową porażką. Owszem zdobył uznanie środowiska, ale prywatnie nie mógł potraktować tego jako sukces. Teraz śledczy staje przed szansą odkupienia win. W małej miejscowości w zachodniopomorskim zostaje zamordowana Katarzyna Palińska. Jej ciało jest okaleczone, a na miejscu zbrodni zostaje znaleziony włos, który nie należy do ofiary. Śledczy muszą skreślić z listy podejrzanych męża ofiary, gdyż ten ma alibi. Kilka dni później w sąsiedniej miejscowości dochodzi do podobnej zbrodni. Ofiara również została okaleczona, również miała na imię Katarzyna, a na miejscu znowu znalazł się niezidentyfikowany włos.
Fabuła prowadzona jest dwutorowo. Jedna perspektywa, w której narratorem jest Okoński, rzetelnie ukazuje pracę śledczych. Druga należy do mordercy. To z niej można się dowiedzieć, że sprawcy znudziło się zabijanie mężczyzn. Katarzyna Palińska nie była pierwszą ofiarą, ale śledczy o tym nie wiedzieli. Seria zaczyna się od trzech, a śledczy uznali, że to seryjniak, gdy tylko modus operandi zostało powtórzone. Jest to moje jedyne zastrzeżenie, jedyna nieścisłość, która wdarła się w ten kryminał. Reszta została skonstruowana rzetelnie. Może miejscami zbyt precyzyjnie, zbyt dokładnie. Opisy mogły zostać okrojone, co wpłynęłoby na tempo. Było nieco nierówno, ale nie mogę stwierdzić, że wkradła się nuda. Nieznaczne spowolnienia były zapowiedzią znalezienia kolejnego wątku w sprawie. Dedukcja Okońskiego była logiczna. Tropy nie brały się znikąd, a całość to ciąg przyczynowo-skutkowy. Koncept na fabułę może nie był odkrywczy, ale historia była poprowadzona ciekawie, a finał zaskakuje i otwiera furtkę kolejnym częściom.
Książka ma też inny mankament, mianowicie powtórki. Niektóre zbędne, ale inne w moim odczuciu często działały na plus. Duża liczebność postaci wprowadzała lekki zamęt, a dzięki powtórzeniom nie dochodziło do sytuacji, że nie wiedziałam, kto o czymś powiedział albo że musiałam się cofać, by sobie przypomnieć, kim był bohater i jaki jest jego udział w sprawie.
Ulubiona postać — Jack. Psiak, dzięki któremu polubiłam Okońskiego. Zwierzak napsuł trochę krwi śledczemu, a mimo to okazał psu dużo empatii i nie dopuścił do jego krzywdy.
Warsztat literacki autora wymaga trochę pracy, ale jest to debiut, więc nie będę obniżać oceny za niedociągnięcia. Jest to dobrze przemyślany kryminał, który w ogólnym rozrachunku mi się podobał.
„Jednorożec” autorstwa Rafała Gliny to mroczny i fascynujący kryminał, który angażuje czytelnika od pierwszych kartek. Nowe dochodzenie dla podkomisarza Okońskiego staje się nie tylko kolejną sprawą – to okazja do zrehabilitowania się, przywrócenia reputacji i odzyskania zaufania przełożonych. Na początku może się wydawać, że zbrodniarz działał tylko raz, lecz z czasem ujawnia się, że mamy do czynienia z osobą znacznie bardziej niebezpieczną – bezlitosnym dusicielem.
To właśnie jego dwoista natura – grzeczny sąsiad w ciągu dnia, a bezlitosny morderca nocą – budzi największy lęk. Obserwuje swoje ofiary, planuje, działa bez pozostawiania śladów. Śledztwo wciąga Okońskiego w wir spekulacji, fałszywych wskazówek i złożonych powiązań. Czy imię Katarzyna jest tutaj kluczowe? Co łączy ofiary z tak różnych środowisk? Każdy krok rodzi nowe pytania, coraz trudniejsze wybory oraz nieustanny cień przeszłości, który wpływa na osąd działań podkomisarza.
Rafał Glina zbudował doskonale przemyślaną zagadkę – pełną napięcia, z dynamiczną akcją i wieloma niespodziankami. To opowieść, której nie można odłożyć – prowadzi czytelnika przez ciemności ludzkiej psychiki, zmusza do refleksji i nie pozwala na chwilę wytchnienia aż do ostatnich kartek. Z całą pewnością polecam – to jeden z tych kryminałów, które długo pozostają w pamięci.