Πρόκειται για μια γιορτή έκπληξη. Δυσάρεστη έκπληξη! Πρωινό Μαΐου και δυο άντρες μεγάλης ηλικίας εμφανίζονται ξαφνικά, μετά από πενήντα χρόνια, στην παλιά ωραία συμφοιτήτριά τους, τη δυναμική επιχειρηματία Λυγία Σοφού. Έχουν διοργανώσει το βράδυ ένα δείπνο για τα γενέθλιά της της σε πολυτελές ξενοδοχείο της παραλιακής και πιεστικά την προσκαλούν. Όσο κυλάει η παράξενη αυτή νύχτα, λουσμένοι οι τρεις τους στο φεγγαρόφωτο που λάμπει απ' το Σούνιο, επιστρέφουν στο παρελθόν, στον νεανικό έρωτα μεταξύ τους, στις επιλογές ζωής. Είναι άραγε η μνήμη ακριβοδίκαιη ή παραλλάζει πρόσωπα και συμβάντα κατά τις ανάγκες μας; Για τη Λυγία Σοφού απόψε αποδεικνύεται πως ναι, ευτυχώς ή δυστυχώς, η μνήμη της στάθηκε μάλλον ακριβοδίκαιη. Στο βιβλίο, που τούτη την εποχή διαβάζει, γράφει κάπου: Το πρόβλημά σας είναι ότι πάντα δημιουργείτε ένα μηχανισμό, δεν αφήνετε τίποτα στην τύχη. Πρέπει να είστε ήρεμος για να ζήσετε.
Είπα να διαβάσω, σαν σε παρένθεση, για πρώτη φορά Βαμβουνάκη κι έτσι ούτε μπορώ να συγκρίνω αυτό το βιβλίο της με άλλα, ούτε και να πω ότι δεν μου άρεσε η θεματική της. Μια καλή ιδέα ή ένα καλό σκηνικό δεν οδηγεί, όμως, κατ’ ανάγκην σε καλό λογοτεχνικό έργο. Σαν σκέψεις ήταν αυτό που περίμενα, όχι κάτι αναπάντεχο, πάντως φορτωμένο, αλλά το τέλειωσα, λίγο βιαστικά, ακριβώς επειδή έτρεχαν μαζί κι οι σκέψεις μου. Αν έχεις ν’ αναμετρηθείς με τη μνήμη σου, όταν εισπνέεις ακόμη «τον αέρα που καίγεται» ή πρέπει να ισορροπήσεις επιβίωση και ζωή, τα «γενέθλια» σου δίνουν πάντα μιαν αφορμή, παρά τις ψυχολογικές κοινοτοπίες που δεν είναι γι’ αυτό λιγότερο αληθινές! Δεν ξέρω αν στο βιβλίο η τελική ένταση ανάμεσα στο ιδανικό κι ανάξιο ζευγάρι είναι μυθοπλαστικά δικαιολογημένη, πάντως έχει κάτι από την αληθινή ζωή.