What do you think?
Rate this book
Aloha
In Aloha onderzoekt Machteld Siegmann de lichte en de donkere kant van de menselijke zoektocht naar verbinding. Een enkele ontmoeting kan je leven op z’n kop zetten. Vooral de onverwachte ontmoetingen, die anders lopen dan je denkt. Veel van de verhalen in Aloha gaan over zulke ontmoetingen-op-het-tweede-gezicht: een oude pontwachter wacht op zijn laatste passagier om hem de liefde te verklaren, een kunstenares vergeet haar vernissage omdat ze door iets groters in beslag wordt genomen, een slang leidt een dubbelleven en een gescheiden vader komt zichzelf tegen op kampeervakantie met zijn dochters. Gelukkig maar: de wereld is gevaarlijker maar ook magischer dan gedacht. Aloha is het nieuwe boek van Machteld Siegmann, auteur van De kaalvreter en Wachter op de morgen.
- GenresShort Stories
4 pages, Audiobook
Published January 1, 2024
3 people are currently reading
58 people want to read
About the author
Machteld Siegmann
5 books16 followersMachteld Siegmann (1972) groeide op in Krimpen aan den IJssel. Ze studeerde Nederlandse Taal- en Letterkunde en Cultuurgeschiedenis aan de Universiteit van Utrecht. Ze werkte jarenlang als redacteur voor verschillende uitgeverijen en was redacteur verhalen bij literair tijdschrift Liter. Ze woont in Amstelveen en heeft haar werkplek op het KNSM-eiland.
Haar roman De kaalvreter (AmboAnthos, 2019) won de jury- en publieksprijs van De Bronzen Uil 2020 en de CLO-Byblos literatuurprijs 2020. Daarnaast werd De kaalvreter genomineerd voor de Boekhandelsprijs en de Hebban-literatuurprijs.
Siegmanns tweede roman, Wachter op de morgen, verscheen begin 2022 bij AmboAnthos.
In januari 2024 verscheen haar verhalenbundel Aloha.
Haar roman De kaalvreter (AmboAnthos, 2019) won de jury- en publieksprijs van De Bronzen Uil 2020 en de CLO-Byblos literatuurprijs 2020. Daarnaast werd De kaalvreter genomineerd voor de Boekhandelsprijs en de Hebban-literatuurprijs.
Siegmanns tweede roman, Wachter op de morgen, verscheen begin 2022 bij AmboAnthos.
In januari 2024 verscheen haar verhalenbundel Aloha.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
December 13, 2025
Wat een ontzettend schattige, lieve, en af en toe pijnlijke verhalen. Het heeft allemaal een hele mooie sfeer, een beetje magie.
January 21, 2025
Hoe beoordeel je een verhalenbundel? In dit geval: 3,5 ster. Machteld Siegmann schreef prachtige verhalen voor wie niet slapen kan. Het ene is beter dan het andere, soms wordt een personage nét te beknopt uitgewerkt naar mijn smaak, maar bijvoorbeeld het verhaal van Mark, die ondanks zichzelf uit onverwachte hoek het sacrament ontvangt, ga ik zeker nog eens voorlezen of doorsturen.
February 1, 2024
O, die Machteld Siegmann, wat kan ze geweldig goed schrijven, ook op de korte baan! Korte verhalen in de traditie van Flannery O’Connor. Je blijft lezen en ontdekt steeds meer.
In De Allerheiligste dag huurt Mark een bungalow in een Brabants dorp. Op een dag dat de zon verwoede pogingen doet door de waterige wolken heen te breken, zit hij aan de tuintafel doelloos schaakstukken te verplaatsen. Plotseling duiken twee kinderen op uit het riet. Een epifanisch moment.
‘Er verschijnt een meisje van een jaar of twaalf, ze roept iets naar degene die achter haar loopt maar zwijgt abrupt als ze Mark opmerkt.
Ik ken u, zegt ze, ik heb u eerder gezien.
Mark klemt zijn handen om de rand van de tafel.’
Het meisje is met een jongetje, dat vol woede zit en een gebroken arm heeft. Zijn vader is in Thailand, legt het meisje uit, en hij mist hem verschrikkelijk. Over de sloot heen ontstaat een gesprek tussen Mark en het meisje. Ze vraagt, of Mark hier woont.
‘Voor een poosje, zegt hij.
Bent u dan op vakantie?
Zoiets. Mark denkt aan de pers en zijn collega’s en zijn vrienden die het hoe en waarom willen weten zodat ze het tenminste kunnen begrijpen, maar het valt niet te begrijpen, er zijn geen woorden voor. En daarom zit hij hier in een gehuurde bungalow, ver weg van alles en iedereen te wachten op…Ja, waarop eigenlijk? Er is geen plan, er is niets behalve deze godvergeten plek en twee kinderen die hij nooit eerder heeft gezien.
Maar het meisje herkende hem. Ze herkende hem en het weerhield haar niet een gesprek met hem aan te knopen. Misschien heeft ze het nieuws nog niet gehoord, denkt hij, of zegt het woord grensoverschrijdend haar niets.
Hij doet zijn zonnebril af en legt hem op tafel. Waar ken je me eigenlijk van? vraagt hij.
Van Sacramentsdag, zegt ze met een stralende glimlach. Ik speelde in het muziekkorps.
En dan begint hem iets te dagen.’
Een grensoverschrijder in ballingschap op een godvergeten plek, een vastgelopen en doelloos spel. De toeschouwer die gevangen raakt in de blik van een kind. Er begint iets te dagen.
Mark herinnert zich de optocht die een paar dagen eerder langs zijn huis is gekomen. Een soort fanfare met een priester voorop, Mark beleeft het als een middeleeuws, sacraal tafereel. Mensen langs de kant, ‘ze keken niet naar hem, maar naar waar de weg slingerend in de velden verdween’. Hij wil tussen de mensen gaan staan, maar angst om aangesproken te worden weerhoudt hem. In zijn badjas op het balkon -als Zacheus in de boom-slaat Mark de intocht gade. Een trompetterend meisje in het korps kijkt als enige omhoog, en houdt al spelend Marks blik vast.
Hetzelfde meisje legt hem nu uit, wat Sacramentsdag is, de allerheiligste dag. Iedereen was er, vertelt ze, het jongetje was misdienaar en hield de monstrans omhoog.
Plotseling tovert deze boze misdienaar uit een heuptasje hosties te voorschijn. Gekregen van de priester, vanwege zijn arm.
‘Het meisje doet een stap naar achteren. Sorry, zegt ze, maar ik vind dat erg moeilijk te geloven. Dus jij vroeg: mag ik wat hosties meenemen en hij zei ja?
Ze zijn ongezegend. Echt waar!
Kom op jongens, zegt Mark, ik weet niet waar het over gaat, maar het is vast niet iets om ruzie over te maken.
Het meisje kijkt Mark aan. Haar ogen glinsteren. U snapt het niet, zegt ze. Het is het lichaam van Christus.
Laat eens zien dan, zegt hij.’
Religie als iets om ruzie over te maken. Maar plotseling kantelt het perspectief. In de wereld van de kinderen is hier het lichaam van Christus en zij nodigen Mark uit om daar uiterst serieus aan deel te nemen. (Flannery O’Connor: 'If it’s only a symbol, then to hell with it!')
Het jongetje komt door het water, Mark helpt hem de oever op.
‘Eerst zo je handen, zegt het jongetje. Als een kommetje.
Mark doet het.
Neem en eet het brood voor je zonden.
Welke zonden? vraagt Mark.
Dat maakt niet uit, zegt het jongetje. Jezus komt dan in jou. Hij legt de hostie in Marks hand. Amen, zegt hij. Nu mag je eten.'
'Mark brengt de hostie naar zijn mond maar op het laatste moment stopt hij. Misschien heb ik wel iemand vermoord, zegt hij.
Heb je iemand vermoord? vraagt het jongetje.
Grapje, zegt Mark. Ik ben maar een gewone, normale eikel.
Ja, zegt het jongetje.
Ik ben echt een eikel, zegt Mark. Jullie moesten eens weten. Ik heb…
Schiet nou op, zegt het jongetje ongeduldig.
Oké, zegt Mark
Hij kijkt naar de hostie. Dat ik dit doe, denkt hij. Ze zouden me moeten zien.’
Waarom is dit zo mooi? Een kleine poging. Dit blijft me bij: het beeld van de man, in badjas op het balkon. Gewend te kijken en bekeken te worden, maar plotseling getuige van een iets groters en heiligs, ‘geen optocht, maar een processie’, een gebeuren dat hem iets te zeggen heeft. De blik van het meisje, die vanuit die processie op hem valt. De grensoverschrijdende hostie, die zich schrap zet in Marks slokdarm, ‘alsof ze weigert hem deelgenoot te maken’. De kinderen, die door het water heen (doop-taal!) de schuldige opnemen door hem het allerheiligste aan te reiken. Het waterige zonnetje, dat niet alleen door de wolken tracht te dringen, maar ook door Marks vastgelopen Hilversums scepticisme.
In De Allerheiligste dag huurt Mark een bungalow in een Brabants dorp. Op een dag dat de zon verwoede pogingen doet door de waterige wolken heen te breken, zit hij aan de tuintafel doelloos schaakstukken te verplaatsen. Plotseling duiken twee kinderen op uit het riet. Een epifanisch moment.
‘Er verschijnt een meisje van een jaar of twaalf, ze roept iets naar degene die achter haar loopt maar zwijgt abrupt als ze Mark opmerkt.
Ik ken u, zegt ze, ik heb u eerder gezien.
Mark klemt zijn handen om de rand van de tafel.’
Het meisje is met een jongetje, dat vol woede zit en een gebroken arm heeft. Zijn vader is in Thailand, legt het meisje uit, en hij mist hem verschrikkelijk. Over de sloot heen ontstaat een gesprek tussen Mark en het meisje. Ze vraagt, of Mark hier woont.
‘Voor een poosje, zegt hij.
Bent u dan op vakantie?
Zoiets. Mark denkt aan de pers en zijn collega’s en zijn vrienden die het hoe en waarom willen weten zodat ze het tenminste kunnen begrijpen, maar het valt niet te begrijpen, er zijn geen woorden voor. En daarom zit hij hier in een gehuurde bungalow, ver weg van alles en iedereen te wachten op…Ja, waarop eigenlijk? Er is geen plan, er is niets behalve deze godvergeten plek en twee kinderen die hij nooit eerder heeft gezien.
Maar het meisje herkende hem. Ze herkende hem en het weerhield haar niet een gesprek met hem aan te knopen. Misschien heeft ze het nieuws nog niet gehoord, denkt hij, of zegt het woord grensoverschrijdend haar niets.
Hij doet zijn zonnebril af en legt hem op tafel. Waar ken je me eigenlijk van? vraagt hij.
Van Sacramentsdag, zegt ze met een stralende glimlach. Ik speelde in het muziekkorps.
En dan begint hem iets te dagen.’
Een grensoverschrijder in ballingschap op een godvergeten plek, een vastgelopen en doelloos spel. De toeschouwer die gevangen raakt in de blik van een kind. Er begint iets te dagen.
Mark herinnert zich de optocht die een paar dagen eerder langs zijn huis is gekomen. Een soort fanfare met een priester voorop, Mark beleeft het als een middeleeuws, sacraal tafereel. Mensen langs de kant, ‘ze keken niet naar hem, maar naar waar de weg slingerend in de velden verdween’. Hij wil tussen de mensen gaan staan, maar angst om aangesproken te worden weerhoudt hem. In zijn badjas op het balkon -als Zacheus in de boom-slaat Mark de intocht gade. Een trompetterend meisje in het korps kijkt als enige omhoog, en houdt al spelend Marks blik vast.
Hetzelfde meisje legt hem nu uit, wat Sacramentsdag is, de allerheiligste dag. Iedereen was er, vertelt ze, het jongetje was misdienaar en hield de monstrans omhoog.
Plotseling tovert deze boze misdienaar uit een heuptasje hosties te voorschijn. Gekregen van de priester, vanwege zijn arm.
‘Het meisje doet een stap naar achteren. Sorry, zegt ze, maar ik vind dat erg moeilijk te geloven. Dus jij vroeg: mag ik wat hosties meenemen en hij zei ja?
Ze zijn ongezegend. Echt waar!
Kom op jongens, zegt Mark, ik weet niet waar het over gaat, maar het is vast niet iets om ruzie over te maken.
Het meisje kijkt Mark aan. Haar ogen glinsteren. U snapt het niet, zegt ze. Het is het lichaam van Christus.
Laat eens zien dan, zegt hij.’
Religie als iets om ruzie over te maken. Maar plotseling kantelt het perspectief. In de wereld van de kinderen is hier het lichaam van Christus en zij nodigen Mark uit om daar uiterst serieus aan deel te nemen. (Flannery O’Connor: 'If it’s only a symbol, then to hell with it!')
Het jongetje komt door het water, Mark helpt hem de oever op.
‘Eerst zo je handen, zegt het jongetje. Als een kommetje.
Mark doet het.
Neem en eet het brood voor je zonden.
Welke zonden? vraagt Mark.
Dat maakt niet uit, zegt het jongetje. Jezus komt dan in jou. Hij legt de hostie in Marks hand. Amen, zegt hij. Nu mag je eten.'
'Mark brengt de hostie naar zijn mond maar op het laatste moment stopt hij. Misschien heb ik wel iemand vermoord, zegt hij.
Heb je iemand vermoord? vraagt het jongetje.
Grapje, zegt Mark. Ik ben maar een gewone, normale eikel.
Ja, zegt het jongetje.
Ik ben echt een eikel, zegt Mark. Jullie moesten eens weten. Ik heb…
Schiet nou op, zegt het jongetje ongeduldig.
Oké, zegt Mark
Hij kijkt naar de hostie. Dat ik dit doe, denkt hij. Ze zouden me moeten zien.’
Waarom is dit zo mooi? Een kleine poging. Dit blijft me bij: het beeld van de man, in badjas op het balkon. Gewend te kijken en bekeken te worden, maar plotseling getuige van een iets groters en heiligs, ‘geen optocht, maar een processie’, een gebeuren dat hem iets te zeggen heeft. De blik van het meisje, die vanuit die processie op hem valt. De grensoverschrijdende hostie, die zich schrap zet in Marks slokdarm, ‘alsof ze weigert hem deelgenoot te maken’. De kinderen, die door het water heen (doop-taal!) de schuldige opnemen door hem het allerheiligste aan te reiken. Het waterige zonnetje, dat niet alleen door de wolken tracht te dringen, maar ook door Marks vastgelopen Hilversums scepticisme.
June 1, 2024
Ik heb genoten van deze bundeling kortverhalen. Ze zijn vlot geschreven en de schrijfster weet hoe een sfeer op te bouwen, intrigerende personages neer te zetten en een zekere spanning te creëren. Het zijn verhalen die je niet los laten tot je ze uit hebt. Enig minpunt: sommige verhalen zijn niet alleen kort, maar eindigen nog vooraleer ze goed en wel op gang gekomen zijn. Dat vond ik vaak wel sneu. En het is niet dat ik niet van open eindes hou, maar soms dacht ik: hier zat toch nog meer in.
July 21, 2024
Ik was waarschijnlijk te enthousiast over de romans van Machteld Siegmann, over ‘De kaalvreter’ en vooral ‘Wachter op de morgen‘.
Deze verzameling kortverhalen viel me wat tegen.
Mooi is dat Siegmann ruimte laat om mee in te vullen, ook dat je snel mee bent telkens.
Minder vind ik dat het vaak bruusk en onafgerond eindigt, en dat een aantal situaties en protagonisten bij mij weinig empathie oproepen, met uitzondering van de vakantieman.
Deze verzameling kortverhalen viel me wat tegen.
Mooi is dat Siegmann ruimte laat om mee in te vullen, ook dat je snel mee bent telkens.
Minder vind ik dat het vaak bruusk en onafgerond eindigt, en dat een aantal situaties en protagonisten bij mij weinig empathie oproepen, met uitzondering van de vakantieman.
August 6, 2024
Boek met korte verhalen, soms zelfs heel kort! Overkoepelend thema is dat het om ontmoetingen tussen mensen gaat. De schrijfster weet in heel korte tijd een sfeer en karakters neer te zetten, dat is erg knap (en moet ook wel bij korte verhalen)! Sommige verhalen zijn erg sterk, van het verhaal over een net gescheiden vader die met zijn puberdochters op vakantie gaat heb ik het meest genoten. Sommige verhalen hadden van mij wel iets langer gemogen, daar gebeurde dan niet zo veel in.
July 29, 2024
Ik vond haar romans heel goed dus had ook hooggespannen verwachtingen van dit boek maar deze verzameling korte verhalen viel tegen. Ik ken het concept ‘open einde’ maar deze verhalen eindigen wel erg rigoureus.
November 1, 2024
Het was interessant
Displaying 1 - 8 of 8 reviews