Tom Dumoulin (1990) wordt beschouwd als een van de beste wielrenners van zijn generatie. Hij won in zijn carrière twee olympische medailles, twee wereldtitels en meerdere etappes in alle drie de grote rondes, maar zijn grootste prestatie zal altijd de eindzege van de Giro d’Italia van 2017 zijn. Een jaar nadat hij in 2022 zijn carrière op eenendertigjarige leeftijd beëindigde, reist hij samen met schrijver en journalist Nando Boers naar plaatsen die een cruciale rol hebben gespeeld in zijn loopbaan – Bergen (Noorwegen), Monza, Oropa, Bormio, Stelvio (Italië) en Arcalís (Andorra) – om antwoord te vinden op de vraag wat de sport eigenlijk al die jaren voor hem betekend heeft. Onderweg komen niet alleen herinneringen aan zijn grootste prestaties en overwinningen ter sprake, maar wordt hij ook geconfronteerd met plekken waar nederlagen, crashes en rivalen een voedingsbodem bleken voor twijfels, frustraties en onzekerheden. Op gevoel is het verslag van die louterende een openhartig zelfportret van een topsporter die terugkijkt op zijn carrière en tegelijkertijd een liefdesverklaring aan het profwielrennen.
Boek waarin Dumoulin langs alle belangrijke plekken uit z’n carrière gaat en aan de hand daarvan blikt ie terug. Prima geschreven, vooral leuk omdat het zo kort en lang geleden tegelijkertijd voelt en het toch wel echt een vette carrière was die tegelijkertijd ook genoeg minder leuke kanten had waar ie eerlijk over is.
Een feest van herkenning afgewisseld met verbazing over het zoeken naar en vinden van problemen die er niet zijn.
Ik vind het mooi om te lezen hoe hij de wielersport ervaart. Eén zin raakte me: samen winnen, alleen verliezen. Ik herken het. Het wielrennen is een opportunistisch, kapitalistisch bolwerk waar het uiteindelijk alleen maar gaat over je toegevoegde waarde aan de ploeg op dat moment. Heb je een slecht jaar en ben je einde contract? Pech! Toevallig een korte uitslag gereden? Jij mag naar het WK! Het gaat voorbij aan zoveel andere aspecten, je inzet voor de ploeg, trouw aan het plan. Heb je twee keer gewonnen, dan ben je een held.
Het is een clash tussen dromen en geld verdienen. Het is mijn droom om dit te doen, maar ik zie ook de lelijke kant, zoals dat we in Romandie niet mochten starten door onenigheid tussen de ploegen en de UCI. Dan voel ik me klein en onbelangrijk. Gelukkig kan ik uitzoomen en het grote plaatje bekijken. Ik weet dat het zo werkt en ik maak er ook gebruik van, ik heb er mijn werk van gemaakt.
Tom heeft twee gezichten in dit boek. Aan de ene kant vind hij zichzelf klein en onbelangrijk als wielrenner, want waar ben je nou helemaal mee bezig? Beetje fietsen? Maar aan de andere kant vind hij zichzelf heel belangrijk en wordt er onvoldoende naar hem geluisterd. Sterke ploeggenoten vertrekken die hem hebben geholpen de giro te winnen. Er worden keuzes gemaakt met geld in het achterhoofd, niet met de beste bedoelingen voor de atleet. Dit klinkt voor mij opportunistisch en kortzichtig. Uiteindelijk heb je er als ploeg veel meer aan als iemand goed is in de Tour, wat maakt het uit of hij wel of niet naar de Hammer series gaat.
Voor mij voelt het anders in de ploeg. Ik weet dat ik onderdeel ben van een bedrijf, waar medemenselijkheid minder belangrijk is dan prestatie. Maar ik word wel gewaardeerd binnen het team om mij heen, de ploegleiders, de coaches, trainers, nutritionist. Zij zien mijn meerwaarde, leven met mij mee en begrijpen mijn dromen en doelen, en als ik die opzij moet schuiven. Ik ben blij dat ik het van een afstand kan bekijken en dat ik jaren heb gedroomd om hier te zijn. Als ik aan die tijd terug denk, zijn al die nadelen nietig. Ik kan elke dag doen wat ik het allerliefste doe en kan mijn dromen najagen. Daar heb ik wel wat kapitalistisch gelul en omgang met grote ego's voor over.
Ik had het Tom gegund om het ook meer van een afstand te kunnen bekijken en zich niet te laten opslokken door de verwachtingen. Misschien kan ik ook niet overzien welke verwachtingen er komen kijken als je zo groot bent geworden. Fem, Pauline.. Dat is nog een hele andere dimensie. Net als bij rocksterren.
Het gaf blijkbaar te denken dit boek, al werd ik er ook zelf een beetje depressief van.
PS. Nog iets. Ze zeggen in het boek (Karsten Kroon) dat wielrenners altijd in een staat van vermoeidheid zijn. Ze zijn enkel fit vlak voor een grote wedstrijd, na de taper periode. Niet mee eens. Alsof je in het "normale leven" altijd fit bent. Op vakantie misschien, maar dan komt alle vermoeidheid van je werk eruit. Ik voel me juist fitter en energieker dan tijdens mijn normale leven. Mannen die hun hele leven prof zijn geweest, kunnen zich kortom niet inleven in een normale baan. Paria's, maar dat is natuurlijk geen nieuws.
Interessant inkijkje in het leven van een profwielrenner die zich helemaal geen profwielrenner voelde. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen de schrijfstijl kan waarderen (dialoog tussen Nando en Tom met regelmatig een uitgebreide situatieschets, zie ook andere reviews hier), maar ik heb me er ook niet echt aan gestoord.
Het geeft een aardig beeld hoe Dumoulins wielerloopbaan eruit zag en zoomt daarbij in op wat de verschillende situaties met hem deden, wat het een diepere laag geeft dan een opsomming van zijn successen en mindere momenten.
Mooi inkijkje in de ziel van de wielrenner-die-zich-nooit-wielrenner voelde. En die tegelijk een van de grootste ronderenners van Nederland was. Natuurlijk ontbreken de Giro en het WK van 2017 niet, de grootste successen uit de loopbaan van Tom Dumoulin. Maar dit boek gaat vooral over de mens Tom Dumoulin. Zijn perfectionisme, twijfels en afkeer van het kuddedier zijn. Mooi geschreven door Nando Boers.
Bijzonder om te lezen hoe hij zijn carrière beschouwd en hoe lastig het kennelijk is om in een sport waarin het individu toch belangrijk is, zaken op je eigen manier te doen. Lijkt alsof er in de sport dus nauwelijks nog plaats is voor sporters die het op hun eigen, niet onsuccesvolle manier willen doen.
Lekker lezen voor de liefhebber van de koers. Atypische coureur natuurlijk! Daardoor naast het terugkijken op mooie sportmomenten interessante en soms zelfs herkenbare perspectieven!
Een biografie van het wielerbestaan van Tom Dumoulin. Tom heeft zelf aan Broers gevraagd deze reflectie op zijn wielerbestaan te schrijven. De vorm die Broers koos is een reis met Tom langs een aantal van de locaties en regio's die belangrijk zijn geweest in zijn periode als topsporter in een keiharde wereld. Ofschoon Dumoulin een enorme drive heeft gehad om de top in het wielrennen te halen heeft hij zich altijd een buitenstaander in het wereldje gevoeld en dat werd naarmate hij meer succes kreeg steeds duidelijker. De weg ernaar toe was eigenlijk een soort rijdende trein waar hij op sprong en die met heel veel toewijding, maar ook met oogkleppen op tot een overwinning in de Giro en een wereldkampioenschap tijdrijden hebben geleid in 2017, zijn topjaar. Daarna begon hij zijn autonomie te verliezen en kwam hij in een keurslijf van ploegen met een wetenschappelijke benadering die moest leiden tot nog meer prestaties met als hoogste doel de overwinning in de Tour de France. Dit paste totaal niet bij de persoonlijkheid van Tom Dumoulin en heeft uiteindelijk geleid tot een relatief snel einde van zijn wielercarrière. Het is een heel persoonlijk boek waarin Tom heel open verteld over zijn gevoelens, zijn angsten en kwellingen, de hoogte en dieptepunten, wat topsporters moeten doen om die top te bereiken, het imposter syndroom waar hij voortdurend last van heeft gehad. De keuze om die reis langs de belangrijke locaties te maken is een goed idee, waardoor je soms het gevoel hebt dat je er als lezer bij bent.
Veel respect voor deze atleet en interessant om een inkijk in zijn carrière te krijgen. Verder een veel te lang verhaal. Ik ben blij dat ik hem als luisterboek heb geluisterd en de afspeelsnelheid omhoog kon
Ik voelde me net zoals Tom in het wielerwereldje - een beetje verloren. Voor de diehard wielerfans is dit waarschijnlijk een makkelijker te volgen boek. Voor hen geeft het niet dat de ins en outs van de sport niet uitgelegd worden. Ben je geen diehard fan, dan is het soms wat zoeken en op basis van context concluderen dat iets waarschijnlijk belangrijk is?
De structuur van het boek hielp ook niet mee. Tom en Nando maken een reis en bezoeken plekken die belangrijk geweest zijn voor Tom's wielercarrière. Dit doen ze op min of meer chronologische volgorde, maar daar wordt wel vanaf geweken door de converserende vertelstijl. Mensen praten nou eenmaal niet chronologisch, maar thematisch. En door stukken van gesprekken vrij letterlijk in het boek op te nemen, wordt dat rommelige springen tussen tijd behouden. Daarnaast waren de overgangen tussen het 'heden', de reis, en het 'verleden', de wielercarrière, soms niet helemaal duidelijk. Dat maakte het geheel ook rommeliger.
Al met al was het wel een interessante inkijk in de profwielerwereld.
"Ik dacht gelijk: Kut, die is supergoed vandaag en ik zat echt te janken in zijn wiel."
Ik kijk al een jaar of 10 on and off hobbymatig naar de Tour de France. Ergens rond 2015 eventjes intensief, de jaren daarop een etappe hier en daar en de afgelopen 5 jaar weer een stuk intensiever. Ik zit er nooit hélemaal in, maar roep wel altijd dat ik dát het ultieme zomergevoel vind; de zon door je raam, de Tour op de televisie en verder precies niks aan je hoofd.
Toen ik een paar maanden terug, post-verhuizing, in een opwelling mijn eerste racefiets kocht, besloot ik head-first de hobby in te duiken. Ergens begin Oktober woonde ik een 'wielercollege' bij in Oss, waar ik even in dezelfde ruimte mocht zijn als Tom Dumoulin en vervolgens werd gewezen op het bestaan van dit boek. Interesse natuurlijk gepiqued, dus een tweedehandsje (met handtekening!) aangeschaft bij de boekenbalie en vervolgens niet-echt-maar-zo-voelt-het-wel in één ruk uitgelezen.
Dit boek bevindt zich een beetje in grijs gebied. Dumoulin wordt voor 90% létterlijk geciteerd, maar het geheel wordt aan elkaar gepraat/geschreven door de woorden van Boers. Een beetje quasi-autobiografie dus. Het is niet bijzonder goed geredigeerd, met hier en daar missende woorden, slecht lopende zinnen en een ietwat warrige chronologie op z'n tijd, maar leest wel lekker weg. Als je weet hoe Tom spreekt hoor je hem als het ware het hele verhaal aan je vertellen. Met opmerkelijk grappige uitspraken, mooie momenten en intrigerende anecdotes laat het vrij weinig te wensen over, dus ik heb genoten.
Tom Dumoulin is voor zover ik weet een van de interessantste topsporters. Zijn worstelingen en reflecties over zijn leven als topsporter waren in interviews altijd erg boeiend. In de tweede helft van dit boek komt dat opnieuw goed naar voren. Voor wie, zoals ik, al veel van hem las, is lang niet alles nieuw. Maar zeker voor het grotere publiek dat nog wat minder bekend met Dumoulin was, is de tweede helft van dit boek heel interessant, en het leest ook vlot.
Vooral over de eerste helft was ik minder enthousiast. Nando Boers plakt verschillende nogal oppervlakkig beschreven momenten aan elkaar met te lange passages over hoe hun vlucht ging, waar ze koffie dronken en hoe lang het duurde tot de hamburgers werden bezorg. Alleen als ze oud-ploeggenoot Luka Mezgec tegenkomen in Italië, voegen deze passages iets meer toe. Daarnaast is het jammer dat er in die eerste helft amper wordt ingegaan op Cumbre del Sol, op de reacties van Kruijswijk en Mollema toen hij hen probeerde te porren voor samenwerking en al helemaal niet op de hulp van Jungels en Adam Yates in de laatste bergetappe.
Het tweede deel maakt een hoop goed, als het met Dumoulin als renner bergafwaarts gaat en ook flarden van keukentafelgesprekken met zijn ouders in de twijfels worden verweven. Fijn dat hij de liefde voor de sport niet is kwijtgeraakt en dat we de komende jaren nog veel van hem zullen horen bij de NOS (al zal ik zelf voor het commentaar toch nog eerder inschakelen bij zijn kompaan Karsten Kroon).
Heel fijn om zo kort na het einde van zijn carrière al het volledige verhaal van Tom te kunnen lezen dat prachtig opgetekend is door Nando Boers. Hij weeft gesprekken (letterlijk en in eigen woorden), achtergrondinformatie en sfeerbeschrijvingen moeiteloos aan elkaar. Nergens is dat storend of moet je terug bladeren om iets weer helder te krijgen.
Het verhaal zelf is zowel heroïsch als treurig. Hoe Tom de Giro en het WK Tijdrijden won is fenomenaal, hoe hij daarna vreselijk met zichzelf en de steeds strenger wordende wielerwereld (terwijl hij juist gebaat is bij autonomie) in de knoop kwam en dat niet uit kon, wilde of durfde spreken gun je niemand. Desondanks reed hij toch nog behoorlijke uitslagen in die tijd, dat lijken we met z’n allen te vergeten maar mag (moet) zeker genoemd worden. Gelukkig komt dat in het boek allemaal aan bod. Het is een mooi, rond verhaal. En dat hij uiteindelijk toch tevreden terug kijkt op zijn hele carrière is het allerbelangrijkste.
Op gevoel een wielerleven vertelt het verhaal van de renner, de ex-renner en de mens Tom Dumoulin. Ik was altijd al fan van Dumoulin maar na deze wandeling door zijn carrière waar zowel de fysieke als mentale aspecten van de topsport aan bod komen nog meer. Ik heb het boek geluisterd. Sommige citaten hoor je zo uit Dumoulins mond komen maar helaas heeft de voorlezer een andere tongval dan de renner. Ook vond ik het iets te snel ingelezen wat het iets minder aangenaam maakte. (Ook niet makkelijk om als eerste na Frank Heinen te komen).
Vorm, waarin ze de belangrijkste plekken uit z’n carrière nareizen, voelt wat geforceerd en onnodig. Denk dat deze repo-vorm geen toegevoegde waarde heeft, zou het liever helemaal vanuit zijn perspectief lezen.
Inhoudelijk jammer dat hij niet meer zegt over z’n tijd bij Jumbo en de rol van Plugge en Merijn Zeeman.
Geeft goed beeld waarom Tom door zijn achtergrond en intelligentie altijd een fremdkörper bleef in het wielrennen, waar steeds minder plek was voor zijn behoefte aan autonomie. Hij is zelfreflectief en doet niet aan afrekeningen, wat ergens jammer is, maar hem ook siert.
Tom Dumoulin is één van de meest interessante Nederlandse wielrenners van de afgelopen tien jaar. Door de vorm die journalist Nando Boers heeft gekozen om het verhaal van Tom te vertellen, samen hebben ze plekken bezocht die een cruciale rol in de carrière van Dumoulin hebben gespeeld, ben je eigenlijk op reis met de twee mannen. Als je van wielrennen houdt, moet je dit boekje lekker op een strandbedje openslaan deze zomer!
Een echte inkijk in het leven van Tom Dumoulin. Samen met Nando Boers terug naar zijn jeugd, zijn giro-overwinning, zijn WK tijdrijden in Bergen en het stoppen bij Jumbo-Visma. Je leert Tom echt beter kennen, al houd je soms het idee dat nog niet alles wordt uitgesproken. Wel mooi op chronologische volgorde en snap je de mismatch met Jumbo-Visma. Maar net iets te weinig vernieuwende inzages voor meer sterren, maar wel weer een vermakelijke sportbiografie.
Prima boek voor de wielervolger. Je gaat op reis met Tom en Nando naar de belangrijke plekken in de carrière van Tom en hij vertelt zijn worsteling als autonoom persoon in een wereld waar ploegen wielrenfabrieken aan het worden zijn waar elke renner in dezelfde mal moet passen.
Eigenlijk ook bizar hoe zo'n goede renner last van het imposter-syndroom heeft gehad. Mooi ook dat hij zijn liefde voor het wielrennen weer heeft hervonden.
Onwaarschijnlijk zal dit verhaal voor de ware wielrenliefhebber een waardevolle aanvulling zijn op wat men al weet over de topsporter Dumoulin. Helaas, niet echt aan mij besteed. Gelukkig weet de auteur de veelal verstandige woorden, maar ook gedreven motivatie van Dumoulin te vangen. Dus, eventjes wat tijd nemen om een snelle inkijk te krijgen in drijfveren en , bij tijd en wijlen ten tijde van zijn sportcarrière, relativeringsvermogen, van een sportman
An honest look into the cycling career of Dumoulin, which definitely had its shares of highs and lows. In the form of a road trip by the author and his subject we mostly get confirmation of how we figured his life must have been like; a man with an insane amount of talent that also had to race against himself.