Wat wij verzwijgen

by Aisha Dutrieux

Een adembenemende autobiografische roman over het overschrijden van grenzen en de Nederlands-Indische zwijgcultuur' Wat als je jezelf te veel verhalen vertelt? Wat als ze verschillen, niet naast elkaar kunnen bestaan omdat ze onderling onverenigbaar zijn? Een lieve suikeroom, beste maatje. Twee-handen-op-een-buik, zoals jij ons altijd noemde. En schender van vertrouwen, van grenzen tussen wat van jou is en wat van mij.' Na het overlijden van haar oom gaat Mia naar zijn appartement. Het is er leeg, vies en schimmelig. Vijfentwintig jaar geleden zagen ze elkaar voor het laatst. De dag dat ze haar ouders vertelde wat zich tussen hen had afgespeeld, viel haar Indische familie uiteen. In een opwelling begint ze de woning leeg te halen en schoon te maken. Ondertussen praat ze tegen haar oom, vertelt hem hoe haar leven is verlopen en vraagt zich af welk leven hij heeft geleid. En ze ontrafelt welk aandeel het Indische zwijgen heeft gehad in de geschiedenis van haar familie, en in haar eigen verleden. Het resultaat is een ontroerend, schrijnend en kwetsbaar verhaal dat onder je huid kruipt. Aisha Dutrieux (1983) is schrijver en voormalig rechter. Ze schreef eerder de romans Het leven noemen en Wees niet bang. Beide ontvingen lovende recensies en Het leven noemen haalde de shortlist van de Hebban Debuutprijs. Daarnaast schrijft ze regelmatig columns voor de Volkskrant. Wat wij verzwijgen is haar eerste autobiografische roman. Over Het leven sobere stijl, de kalme, niet woedende toon dragen bij aan de werking, de impact van dit verhaal over een schraal en aangevreten leven op een emotioneel rantsoen.' Manon Uphoff'Een parel met een scherpe rand. […] Dutrieux schreef dit heftige verhaal sober op, waardoor het hard binnenkomt.' Mezza

'Dit boek is een mooie, goede en zonder waardeoordelen geschreven roman. Je mag er als lezer verder over nadenken. Een boek om samen over te praten.' Wim Krings, Boekhandel Krings

Genres: History

240 pages, Hardcover

Published February 8, 2024

Reviews

[Leesdame · Rating 5 out of 5]

‘Wat wij verzwijgen’ is een pittig verhaal, toegankelijk geschreven, maar voor sommige lezers misschien erg confronterend. Aisha Dutrieux heeft een sobere schrijfstijl en houdt het verhaal goed in evenwicht.

Lees verder op mijn blog

[Mare · Rating 4 out of 5]

Hartverscheurend, aangrijpend, mooi.

De schrijfstijl van Aisha Dutrieux is duidelijk, met mooie metaforen en beschrijvingen van de omgeving. Het taalgebruik is ook sober. Dat zorgt ervoor dat het niet te zwaar wordt om te lezen. Het creëert ook een zekere afstand tot de verschrikkelijke gebeurtenissen die ze heeft meegemaakt. Het 'zwijgen' sijpelt door in de tekst, maar wordt ook juist doorbroken door het schrijven van het boek.

De emoties komen alsnog keihard binnen, ik had wederom een brok in mijn keel aan het einde van het boek. Net als bij 'Het leven noemen'.

[Sarah · Rating 4 out of 5]

Voor de Hebban leesclub heb ik het boek “Wat wij verzwijgen” samen met de andere deelnemers mogen lezen en bespreken. Ik vond het een bijzondere leesclub en wil iedereen bedanken voor de openheid tijdens de besprekingen.

In de autobiografische roman “Wat wij verzwijgen" wordt vanuit het perspectief van Mia een aangrijpend verhaal over de gevolgen van misbruik verteld. Na het overlijden van haar oom (de dader van Mia’s trauma) wordt er door Mia over de erfenis van haar trauma gesproken. Op de momenten dat Mia aan het schoonmaken is in het appartement van haar oom, richt ze zich direct tot hem. Ze uit hierin haar gevoel en gaat het gesprek met hem aan. Tijdens het schoonmaken komt Mia de gevolgen van haar trauma onder ogen.

In de cursief gedrukte stukken die bestaan uit de notities van Mia dagboek, wordt gaandeweg steeds duidelijker hoe het beloop van het misbruik geweest is. Hoewel er niet in te veel details getreden wordt, is het voor de lezer duidelijk hoeveel impact de aard van het misbruik heeft op het leven van Mia en de mensen die in haar leven betrokken zijn.



Zoals de titel aangeeft is er zowel door de familie als door Mia zelf lang over het onderwerp gezwegen. Pas wanneer het zwijgen stopt, kan het verwerken beginnen.

Het hoofdthema van het boek draait vooral om de verwerking van het misbruikt en het trauma waarmee Mia nog steeds geconfronteerd wordt. Daarnaast is er ook aandacht voor de traumaband tussen het slachtoffer en de dader en wordt de zwijgcultuur binnen de familie belicht.

Het hoofdpersonage is op een realistische wijze neergezet. Het zelf reflecterend vermogen van het hoofdpersonage is op een krachtig en realistisch wijze neergezet.

De auteur weet het verhaal op een ingetogen en tegelijkertijd impactvolle wijze aan de lezer over te brengen. Haar bijzondere schrijfstijl en prachtige zinnen weten de lezer te raken.

Met dit boek is de auteur is er in geslaagd om een gevoelig onderwerp en de impact daarvan op een tactvolle wijze bespreekbaar te maken. Het is een verhaal dat na het lezen nog lang blijft nazinderen.

[Booksieman · Rating 5 out of 5]

Volledige review: https://booksieman.be/?p=788

[Tobias Poelstra · Rating 5 out of 5]

Voor nu: ♥️