What do you think?
Rate this book
Korowód
Kim jest ten trzeci, który zawsze idzie obok ciebie?
Mężczyzna z dzieckiem w ramionach uciekający przez zamarznięty Bałtyk. Zakochany Feliks i jego listy pisane na statku podczas sztormu. Barbara Brzozowska, autorka poczytnych międzywojennych powieści oraz genialny matematyk Tomasz Wilczewski. Wreszcie pisarz Jakub M. Co ich łączy?
W Korowodzie oglądamy rozciągnięty na stulecia taniec, w którym kolejni bohaterowie prowadzą się za ręce, a ich losy splata coś, co w milczeniu podąża śladem każdego z nich…
Nowa powieść Jakuba Małeckiego opowiada o granicach prawdy i fikcji, o strachu i wielkich, często szalonych marzeniach. To odważna, zaskakująca historia, która pędzi, wiodąc czytelnika przez wieki.
Mężczyzna z dzieckiem w ramionach uciekający przez zamarznięty Bałtyk. Zakochany Feliks i jego listy pisane na statku podczas sztormu. Barbara Brzozowska, autorka poczytnych międzywojennych powieści oraz genialny matematyk Tomasz Wilczewski. Wreszcie pisarz Jakub M. Co ich łączy?
W Korowodzie oglądamy rozciągnięty na stulecia taniec, w którym kolejni bohaterowie prowadzą się za ręce, a ich losy splata coś, co w milczeniu podąża śladem każdego z nich…
Nowa powieść Jakuba Małeckiego opowiada o granicach prawdy i fikcji, o strachu i wielkich, często szalonych marzeniach. To odważna, zaskakująca historia, która pędzi, wiodąc czytelnika przez wieki.
256 pages, Hardcover
First published May 15, 2024
About the author
Jakub Małecki
64 books785 followersPisarz, autor książek: Błędy (2008), Przemytnik cudu (2008), Zaksięgowani (2009), Dżozef (2011), W odbiciu (2011), Odwrotniak (2013) i Dygot (2015).
Napisał rownież kilkanaście opowiadań ogłoszonych w prasie i w antologiach. Przełożył z języka angielskiego wiele pozycji, między innymi Brudne wojny Jeremy’ego Scahilla, Paryż wyzwolony Antony’ego Beevora, Moją prawdę Mike’a Tysona i zbiór korespondencji pod tytułem Listy niezapomniane. Publikował w „Newsweeku”, „Polityce”, Angorze”, „Znaku”, „Nowej Fantastyce” i „Tygodniku Powszechnym”.
Laureat nagrody Śląkfa w kategorii „Twórca roku”, dwukrotnie nominowany do Nagrody im. Janusza A. Zajdla. Za przekład książki Listy niezapomniane na język polski zdobył Nagrodę Literacką Miesięcznika KSIĄŻKI. Za powieść Dygot nominowany był do Nagrody Literackiej Europy Środkowej Angelus i Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego. Mieszka w Warszawie, z żoną Martą i zwierzętami.
Napisał rownież kilkanaście opowiadań ogłoszonych w prasie i w antologiach. Przełożył z języka angielskiego wiele pozycji, między innymi Brudne wojny Jeremy’ego Scahilla, Paryż wyzwolony Antony’ego Beevora, Moją prawdę Mike’a Tysona i zbiór korespondencji pod tytułem Listy niezapomniane. Publikował w „Newsweeku”, „Polityce”, Angorze”, „Znaku”, „Nowej Fantastyce” i „Tygodniku Powszechnym”.
Laureat nagrody Śląkfa w kategorii „Twórca roku”, dwukrotnie nominowany do Nagrody im. Janusza A. Zajdla. Za przekład książki Listy niezapomniane na język polski zdobył Nagrodę Literacką Miesięcznika KSIĄŻKI. Za powieść Dygot nominowany był do Nagrody Literackiej Europy Środkowej Angelus i Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego. Mieszka w Warszawie, z żoną Martą i zwierzętami.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 430 reviews
May 21, 2024
5/5 gwiazdek, inaczej się po prostu nie da.
W swojej najnowszej książce Jakub Małecki wpuszcza czytelników do swojego świata bardziej niż zwykle, uchyla zasłonę i daje nam wgląd w swoje życie prywatne. A robi to z charakterystyczną dla siebie wrażliwością i empatią. To zdecydowanie najbardziej intymna z książek Małeckiego, w której daje się poznać nie tylko jako pisarz, ale też jako człowiek. Choć ta historia swój początek ma ponad sto lat wcześniej, nic nie jest tu przypadkowe, a wszystkie wątki wzajemnie się przenikają. Brak mi słów, żeby wyrazić to, jak bardzo wzruszona byłam po lekturze. Panie Jakubie, mam nadzieję, że Kształt jest już tylko niewyraźnym cieniem, który pojawia się tylko by podszepnąć zdanie czy dwa do kolejnej książki.
Na ile to książka autobiograficzna – pewnie ciężko ocenić, chyba że sam autor opowie o tym w wywiadach.
W swojej najnowszej książce Jakub Małecki wpuszcza czytelników do swojego świata bardziej niż zwykle, uchyla zasłonę i daje nam wgląd w swoje życie prywatne. A robi to z charakterystyczną dla siebie wrażliwością i empatią. To zdecydowanie najbardziej intymna z książek Małeckiego, w której daje się poznać nie tylko jako pisarz, ale też jako człowiek. Choć ta historia swój początek ma ponad sto lat wcześniej, nic nie jest tu przypadkowe, a wszystkie wątki wzajemnie się przenikają. Brak mi słów, żeby wyrazić to, jak bardzo wzruszona byłam po lekturze. Panie Jakubie, mam nadzieję, że Kształt jest już tylko niewyraźnym cieniem, który pojawia się tylko by podszepnąć zdanie czy dwa do kolejnej książki.
Na ile to książka autobiograficzna – pewnie ciężko ocenić, chyba że sam autor opowie o tym w wywiadach.
May 19, 2024
Bezapelacyjne 5⭐️
Jestem zniszczona. Ostatnie strony czytałam jak przez mgłę, bo oczy miałam pełne łez. Małecki kolejny raz udowodnił, że nie tylko potrafi władać piórem, ale i trafić prosto w serce czytelników.
Tytuł będzie szczególnie bliski osobom, które znają i kochają twórczość autora - poznacie go z drugiej strony. Tym razem nie tylko jako autora, ale i bohatera własnej powieści.
Dla mnie? NIE-SA-MO-WI-TA.
Panie Jakubie - czapki z głów.
Jestem zniszczona. Ostatnie strony czytałam jak przez mgłę, bo oczy miałam pełne łez. Małecki kolejny raz udowodnił, że nie tylko potrafi władać piórem, ale i trafić prosto w serce czytelników.
Tytuł będzie szczególnie bliski osobom, które znają i kochają twórczość autora - poznacie go z drugiej strony. Tym razem nie tylko jako autora, ale i bohatera własnej powieści.
Dla mnie? NIE-SA-MO-WI-TA.
Panie Jakubie - czapki z głów.
December 23, 2024
Szczerze? Trochę mnie zmiotło. Nie umiem myśleć, nie wiem gdzie jestem.
June 7, 2024
Im więcej czasu mija od przesłuchania audiobooka, tym większe poczucie nienazwanej satysfakcji wzbiera gdzieś w środku mnie. Mignęła mi recenzja, w której osoba zwracała uwagę na "introwertyczność" tejże pozycji, która skutecznie ogranicza możliwości poznawcze przypadkowego czytelnika. Niby nic nowego pod słońcem górującym nad artystycznym światkiem, jednak w tym konkretnym przypadku czuć wyraźnie, jak liczne są ukryte znaczenia i powiązania, a ich właściwy sens odczytać może wyłącznie sam autor. Ta swoista niedostępność, niemożność wejścia w zakamarki świadomości p. Małeckiego bywała frustrująca.
"Korowód" będę starała się doceniać jak tylko potrafię - za jedyne w swoim rodzaju kreacje, pióro nie do podrobienia, za niezwykle satysfakcjonujące przenikanie się poszczególnych warstw fabularnych. W poczet ulubieńców jednak nie wejdzie.
"Korowód" będę starała się doceniać jak tylko potrafię - za jedyne w swoim rodzaju kreacje, pióro nie do podrobienia, za niezwykle satysfakcjonujące przenikanie się poszczególnych warstw fabularnych. W poczet ulubieńców jednak nie wejdzie.
August 30, 2025
Początkowo nie czułam, chociaż doceniałam sposób, w jaki łączą się historie.
Ale przy tej ostatniej, gdy dotarło do mnie, o kim czytam i czym jest Kształt... 🤯
Nie wiem, co ma w sobie Jakub Małecki, że tak prostymi słowami, opisując codzienność, potrafi szokować i poruszać delikatne struny naszych emocjonalności.
Ale przy tej ostatniej, gdy dotarło do mnie, o kim czytam i czym jest Kształt... 🤯
Nie wiem, co ma w sobie Jakub Małecki, że tak prostymi słowami, opisując codzienność, potrafi szokować i poruszać delikatne struny naszych emocjonalności.
May 21, 2024
Bo w życiu chodzi o to, by na kogoś codziennie czekać i podnosić papierowe płatki po plastrach.
May 19, 2024
2,5/5
Po ostatnim tytule, który bardzo mnie rozczarował, trochę zapomniałam o Małeckim. Nie wiedziałam nawet, że wydaje coś nowego. Czytałam w ciemno. Niestety znów nie jestem zachwycona. Po lekturze doczytałam, że sam autor zapowiadał, że będzie to coś innego. Jak się okazało chodzi o autobiograficzne (nie wiem do jakiego stopnia) wątki. To w jakimś zakresie łagodzi mój zawód, bo wiadomo - takie historie rządzą się trochę innymi prawami. Zakładam więc, że pewnych rzeczy nie dało się opisać lepiej czy inaczej bądź je pominąć.
Książka jest podzielona na kilka części. Około połowa to listy, pamiętnik oraz książka w książce, które stanowią "tło historyczne" do dalszej fabuły, ale same w sobie nie były zachwycające. Dzień po lekturze nie pamiętam szczegółów. To co ratuje ten tytuł to druga połowa (choć to zaledwie 80 stron w ebooku), gdzie mamy już Małeckiego, którego znamy. Piszącego z dbałością o szczegóły, budującego tło i klimat do opowiadanej historii, operującego niedopowiedzeniami. To jest to co chcę od niego czytać. Ta część książki trochę powoli się rozkręca, a jak już się wciągniemy to się kończy, ale ratuje dla mnie cały tytuł. Żałuję, że to nie było trzonem tej książki, a pierwsza część książki nie była okrojona i wpleciona w tę historię zamiast opowiadana osobno, po kolei. Sprawdziłoby się to dużo lepiej i wyważyłoby całość.
W tej sytuacji mam wrażenie, że oceniam jedynie bardziej rozbudowane opowiadanie, które jednak nie do końca spełniłoby swoją rolę gdyby nie mało porywająca pierwsza część książki.
Wiem co potrafi autor, więc niezmiennie będę go oceniać bardzo surowo. Szkoda, że tym razem nie było petardy. Był na to większy potencjał niż przy poprzednim tytule.
Po ostatnim tytule, który bardzo mnie rozczarował, trochę zapomniałam o Małeckim. Nie wiedziałam nawet, że wydaje coś nowego. Czytałam w ciemno. Niestety znów nie jestem zachwycona. Po lekturze doczytałam, że sam autor zapowiadał, że będzie to coś innego. Jak się okazało chodzi o autobiograficzne (nie wiem do jakiego stopnia) wątki. To w jakimś zakresie łagodzi mój zawód, bo wiadomo - takie historie rządzą się trochę innymi prawami. Zakładam więc, że pewnych rzeczy nie dało się opisać lepiej czy inaczej bądź je pominąć.
Książka jest podzielona na kilka części. Około połowa to listy, pamiętnik oraz książka w książce, które stanowią "tło historyczne" do dalszej fabuły, ale same w sobie nie były zachwycające. Dzień po lekturze nie pamiętam szczegółów. To co ratuje ten tytuł to druga połowa (choć to zaledwie 80 stron w ebooku), gdzie mamy już Małeckiego, którego znamy. Piszącego z dbałością o szczegóły, budującego tło i klimat do opowiadanej historii, operującego niedopowiedzeniami. To jest to co chcę od niego czytać. Ta część książki trochę powoli się rozkręca, a jak już się wciągniemy to się kończy, ale ratuje dla mnie cały tytuł. Żałuję, że to nie było trzonem tej książki, a pierwsza część książki nie była okrojona i wpleciona w tę historię zamiast opowiadana osobno, po kolei. Sprawdziłoby się to dużo lepiej i wyważyłoby całość.
W tej sytuacji mam wrażenie, że oceniam jedynie bardziej rozbudowane opowiadanie, które jednak nie do końca spełniłoby swoją rolę gdyby nie mało porywająca pierwsza część książki.
Wiem co potrafi autor, więc niezmiennie będę go oceniać bardzo surowo. Szkoda, że tym razem nie było petardy. Był na to większy potencjał niż przy poprzednim tytule.
May 9, 2024
reread listopad 2024 (audio)
Zdecydowałam się po tak krótkim czasie zrobić reread tej książki ze względu na to, że słyszałam dobre opinie i interesowała mnie wersja audio. Jeżeli chodzi o tą formę to uważam, że jest naprawdę świetnie zrealizowana i słuchało się tego absolutnie fantastycznie. ALE
absolutnie nie polecałabym tej formy do zapoznania się z tą książką po raz pierwszy, a bardziej właśnie w celu ponownego spotkania. Audiobook czy słuchowisko jakkolwiek to nazwać, jest bardzo mocną interpretacją, która od mojej osobistej interpretacji była bardzo różna i myślę, że gdyby moje pierwsze spotkanie z tą książką odbyło się właśnie w takiej formie straciłabym naprawdę wiele. Pamiętam moment w którym przekręciłam kartkę rozdziału 6 i to, jak to co tam znalazłam sprawiło, że dosłownie świat mi się zatrzymał, poczułam rzeczy których nigdy wcześniej nie czułam, a forma audio absolutnie tego nie oddaje.
maj 2024
Siedzę i patrzę się w ścianę.
Mało jest takich książek, gdzie po przekręceniu ostatniej kartki mam ochotę zacząć ją od nowa.
Początek był trudny, miałam wrażenie, że tym razem nie podołam, że jest to dla mnie zbyt ciężkie. Do jakichś 3/4 nie byłam pewna jakie mam odczucia, ale końcówka mnie przemieliła, wypluła i zostawiła zarówno z odpowiedziami jak i bez. Nadal jestem w transie i ciągle o niej myślę.
‘Kiedy skończyłem, zamknąłem książkę i oczy. Siedziałem tak, zastanawiając się, ile jeszcze podobnych tytułów jest na świecie. Byłem przekonany, że niezbyt wiele, bo przecież wtedy wszyscy nic tylko by czytali.’ - Najtrafniejsze opisanie tego co czuję w tym momencie.
Zdecydowałam się po tak krótkim czasie zrobić reread tej książki ze względu na to, że słyszałam dobre opinie i interesowała mnie wersja audio. Jeżeli chodzi o tą formę to uważam, że jest naprawdę świetnie zrealizowana i słuchało się tego absolutnie fantastycznie. ALE
absolutnie nie polecałabym tej formy do zapoznania się z tą książką po raz pierwszy, a bardziej właśnie w celu ponownego spotkania. Audiobook czy słuchowisko jakkolwiek to nazwać, jest bardzo mocną interpretacją, która od mojej osobistej interpretacji była bardzo różna i myślę, że gdyby moje pierwsze spotkanie z tą książką odbyło się właśnie w takiej formie straciłabym naprawdę wiele. Pamiętam moment w którym przekręciłam kartkę rozdziału 6 i to, jak to co tam znalazłam sprawiło, że dosłownie świat mi się zatrzymał, poczułam rzeczy których nigdy wcześniej nie czułam, a forma audio absolutnie tego nie oddaje.
maj 2024
Siedzę i patrzę się w ścianę.
Mało jest takich książek, gdzie po przekręceniu ostatniej kartki mam ochotę zacząć ją od nowa.
Początek był trudny, miałam wrażenie, że tym razem nie podołam, że jest to dla mnie zbyt ciężkie. Do jakichś 3/4 nie byłam pewna jakie mam odczucia, ale końcówka mnie przemieliła, wypluła i zostawiła zarówno z odpowiedziami jak i bez. Nadal jestem w transie i ciągle o niej myślę.
‘Kiedy skończyłem, zamknąłem książkę i oczy. Siedziałem tak, zastanawiając się, ile jeszcze podobnych tytułów jest na świecie. Byłem przekonany, że niezbyt wiele, bo przecież wtedy wszyscy nic tylko by czytali.’ - Najtrafniejsze opisanie tego co czuję w tym momencie.
June 7, 2024
4,5
Niezwykła opowieść w opowieści. Nie obyło się bez łez i zmiażdżenia serducha, ale pozostawiła mnie mocno z myślą, czy zadziałalaby tak samo gdyby autor nie wplótł odniesień do swojego życia? Oczywiście nadal są to doświadczenia czy emocje, z którymi jak najbardziej można się identyfikować, ale przez osobiste wątki ma o wiele większą siłę oddziaływania. Zdecydowanie oryginalna i poruszająca lektura. Znalazłam tu wiele dla siebie, ale tez mam poczucie , że nie odkryłam wszystkiego albo nie wszytko było dla mnie.
Niezwykła opowieść w opowieści. Nie obyło się bez łez i zmiażdżenia serducha, ale pozostawiła mnie mocno z myślą, czy zadziałalaby tak samo gdyby autor nie wplótł odniesień do swojego życia? Oczywiście nadal są to doświadczenia czy emocje, z którymi jak najbardziej można się identyfikować, ale przez osobiste wątki ma o wiele większą siłę oddziaływania. Zdecydowanie oryginalna i poruszająca lektura. Znalazłam tu wiele dla siebie, ale tez mam poczucie , że nie odkryłam wszystkiego albo nie wszytko było dla mnie.
May 23, 2024
4.5
Ale świetna końcówka! Brawo Panie Małecki.
Ale świetna końcówka! Brawo Panie Małecki.
January 17, 2025
Jak on to robi? Za każdym jednym razem (no, z drobnych wyjątkiem Saturnina, który mi nie podszedł) kończę z opadem szczęki. Z zachwytu nad piórem i nad fabułą. A tutaj jeszcze mamy różne formy opowieści, więc i różne style. I już w ogóle miłość.
June 13, 2024
Bardzo lubię takie personalne historie.
July 4, 2024
3.5/5
W książkach Małeckiego kocham się od lat, jakie by one nie były i choć jedne trafiają do mnie bardziej, a inne mniej, niezmiennie zachwyca mnie sprawność, precyzja i delikatność, z jaką operuje słowami, a także bogaty korowód postaci i ludzkich losów, które opisuje - odmiennych i powtarzalnych zarazem. Ta powtarzalność historii, następstwo pokoleń, wynikające z niego podobieństwa, wydają się stanowić punkt wyjścia również w przypadku jego najnowszej powieści. I, o ile nie przeszkadza mi zupełnie fakt, że jest to kolejna książka Małeckiego, którą już wcześniej czytałam, bo wszystkie są do siebie w pewnym sensie podobne, to nie poczułam przy niej chyba tego, co powinnam i z tego powodu jest mi odrobinę smutno.
Nie mogę odmówić autorowi, że to, czego próbował tu dokonać, jest niezwykle intrygujące - podobała mi się ta poszatkowana fabuła, zabawa z formą, zawarcie w obrębie jednej książki kilku opowieści i misterne splecenie ich ze sobą w jedną całość. To są rzeczy, które u Małeckiego sprawdzają się zawsze - tutaj może zrobione były na trochę większą skalę, połączenia były bardziej odległe, postacie rozrzucone w czasie i przestrzeni, ale nadal zadziałało. Podobała mi się też gra, którą podjął z czytelnikiem, próba zaproszenia go do swojego świata, uchylenie - a może nawet otwarcie - drzwi i pokazanie tego, czego zwykle nie widzimy. Ile w tym prawdy, a ile fikcji? Ile rzeczy wydarzyło się faktycznie, a ile to tylko wytwór wyobraźni? Wystarczy chyba, gdy powiem, że po skończeniu książki sięgnęłam po komputer i zaczęłam wyszukiwać pewne nazwiska, tytuły czy miejsca. Małecki umie kreować rzeczywistość w oniryczny sposób, równocześnie sprawiając, że jest ona niemal namacalna i bliska doświadczeniom każdego z nas.
Trochę zabrakło mi punety. Choć rozumiem urwanie historii w tym momencie - ona przecież wciąż się toczy, jej kolejne kartki nie zostały jeszcze napisane, to chciałabym w zakończeniu na moment wrócić do świata fikcji, zostawić bohatera-Małeckiego, a dostać kogoś innego, nowego, kolejną postać w korowodzie. Te czyste kartki były trochę zbyt... pretensjonalne? Pewnie się czepiam, ale chyba jednak wolę, gdy pisarze pozostają mi obcy, a oferują mi tylko (i aż) historie swoich bohaterów zamiast własnych.
(Nadal czekam na dłuuugą książkę Jakuba Małeckiego!)
W książkach Małeckiego kocham się od lat, jakie by one nie były i choć jedne trafiają do mnie bardziej, a inne mniej, niezmiennie zachwyca mnie sprawność, precyzja i delikatność, z jaką operuje słowami, a także bogaty korowód postaci i ludzkich losów, które opisuje - odmiennych i powtarzalnych zarazem. Ta powtarzalność historii, następstwo pokoleń, wynikające z niego podobieństwa, wydają się stanowić punkt wyjścia również w przypadku jego najnowszej powieści. I, o ile nie przeszkadza mi zupełnie fakt, że jest to kolejna książka Małeckiego, którą już wcześniej czytałam, bo wszystkie są do siebie w pewnym sensie podobne, to nie poczułam przy niej chyba tego, co powinnam i z tego powodu jest mi odrobinę smutno.
Nie mogę odmówić autorowi, że to, czego próbował tu dokonać, jest niezwykle intrygujące - podobała mi się ta poszatkowana fabuła, zabawa z formą, zawarcie w obrębie jednej książki kilku opowieści i misterne splecenie ich ze sobą w jedną całość. To są rzeczy, które u Małeckiego sprawdzają się zawsze - tutaj może zrobione były na trochę większą skalę, połączenia były bardziej odległe, postacie rozrzucone w czasie i przestrzeni, ale nadal zadziałało. Podobała mi się też gra, którą podjął z czytelnikiem, próba zaproszenia go do swojego świata, uchylenie - a może nawet otwarcie - drzwi i pokazanie tego, czego zwykle nie widzimy. Ile w tym prawdy, a ile fikcji? Ile rzeczy wydarzyło się faktycznie, a ile to tylko wytwór wyobraźni? Wystarczy chyba, gdy powiem, że po skończeniu książki sięgnęłam po komputer i zaczęłam wyszukiwać pewne nazwiska, tytuły czy miejsca. Małecki umie kreować rzeczywistość w oniryczny sposób, równocześnie sprawiając, że jest ona niemal namacalna i bliska doświadczeniom każdego z nas.
Trochę zabrakło mi punety. Choć rozumiem urwanie historii w tym momencie - ona przecież wciąż się toczy, jej kolejne kartki nie zostały jeszcze napisane, to chciałabym w zakończeniu na moment wrócić do świata fikcji, zostawić bohatera-Małeckiego, a dostać kogoś innego, nowego, kolejną postać w korowodzie. Te czyste kartki były trochę zbyt... pretensjonalne? Pewnie się czepiam, ale chyba jednak wolę, gdy pisarze pozostają mi obcy, a oferują mi tylko (i aż) historie swoich bohaterów zamiast własnych.
(Nadal czekam na dłuuugą książkę Jakuba Małeckiego!)
March 22, 2026
4,5* А в мене питання до видавців - ви чого не видаєте Малецького? Пише він жваво і багато, книги захоплюючі. До того ж відмінний стиліст - може бути хоч зайчиком, хоч білочкою, хоч тітонькою, хоч дядечком, хоч хлопчиком. І з фантазією дуже непогано. І простір з нами сумісний і знайомий.
Щодо цієї книги конкретно - магічний реалізм того штибу, що мене не напружує. Історії людей, повʼязані через час і простір з однією додатковою складовою. Але все ж таки мені особисто чогось не вистачило, хоча історія достатньо склалася.
І я зрозуміла, чому не люблю магреалізм.
Щодо цієї книги конкретно - магічний реалізм того штибу, що мене не напружує. Історії людей, повʼязані через час і простір з однією додатковою складовою. Але все ж таки мені особисто чогось не вистачило, хоча історія достатньо склалася.
І я зрозуміла, чому не люблю магреалізм.
November 25, 2024
Przeczytana na dwa posiedzenia - jak to zwykle u mnie bywa z książkami autora. Bardzo mi się podobała, była faktycznie inna, ale ta inność była niesamowita. Książka wciągnęła mnie bardzo, a końcówka sprawiła, że jest mi jeszcze bliżej do wrażliwości Jakuba Małeckiego. Bardzo polecam🤎
May 9, 2024
W jednym z wywiadów Jakub Małecki wspominał o karczmie na zamarzniętym Bałtyku. Zafascynowała mnie ta historia. Mówił też, że chciałby wykorzystać ten wątek w książce. Czekałam. Już kiedy pojawiła się okładka pomyślałam: „jeśli nie teraz, to nigdy”. No i miałam rację. W końcu ją mamy – karczmę na zamarzniętym Bałtyku. Wykorzystaną w genialny sposób.
Mamy tu język stylizowany na różne epoki, zapiski w dzienniku, listy, a nawet książkę w książce. Wszystkie te zabiegi są uzasadnione, wzbogacają treść oraz sprawiają, że książka jest dynamiczna i nie można się od niej oderwać.
Jestem zaskoczona i zachwycona V częścią. Nie kojarzę autora, który zrobiłby ten krok. A przynajmniej nie w taki sposób. Nawet nie jestem w stanie uchwycić słowami tego, co czułam, czytając tę część.
Jest tu kruchość życia, poszukiwanie siebie, walka z demonami i wielka wrażliwość na świat. Dla mnie to przede wszystkim historia bardzo wrażliwego człowieka, który dostrzega więcej i czuje więcej. Dar i przekleństwo. Dlatego też pisze. Pisanie pomaga. Sztuka pomaga. Coś o tym wiem.
Zawsze powtarzam, że książki Jakuba Małeckiego otulają czytelnika. I znowu tak jest. Ale tym razem nieco inaczej. Ale nie mogę powiedzieć Wam dlaczego, musicie przekonać się sami.
Jakub Małecki mówił, że ta książka będzie wyjątkowa i inna niż dotychczasowe. Zawsze podchodzę z dystansem do takich deklaracji. Ale w tym wypadku obietnica została spełniona. Będę jeszcze długo o niej myśleć.
Mamy tu język stylizowany na różne epoki, zapiski w dzienniku, listy, a nawet książkę w książce. Wszystkie te zabiegi są uzasadnione, wzbogacają treść oraz sprawiają, że książka jest dynamiczna i nie można się od niej oderwać.
Jestem zaskoczona i zachwycona V częścią. Nie kojarzę autora, który zrobiłby ten krok. A przynajmniej nie w taki sposób. Nawet nie jestem w stanie uchwycić słowami tego, co czułam, czytając tę część.
Jest tu kruchość życia, poszukiwanie siebie, walka z demonami i wielka wrażliwość na świat. Dla mnie to przede wszystkim historia bardzo wrażliwego człowieka, który dostrzega więcej i czuje więcej. Dar i przekleństwo. Dlatego też pisze. Pisanie pomaga. Sztuka pomaga. Coś o tym wiem.
Zawsze powtarzam, że książki Jakuba Małeckiego otulają czytelnika. I znowu tak jest. Ale tym razem nieco inaczej. Ale nie mogę powiedzieć Wam dlaczego, musicie przekonać się sami.
Jakub Małecki mówił, że ta książka będzie wyjątkowa i inna niż dotychczasowe. Zawsze podchodzę z dystansem do takich deklaracji. Ale w tym wypadku obietnica została spełniona. Będę jeszcze długo o niej myśleć.
June 11, 2025
To jest dla mnie ten typ autora, którego - zaraz po przeczytaniu książki - chcę na już posłuchać w wywiadzie. Skąd wziął te koncepty, co jest jego historią, a co fikcją, jak to działa, że potrafi o prostocie życia pisać tak intymnie i czemu - choć jest tak ultra pokornym, wrażliwym i introwertycznym człowiekiem - chce nam dawać taki kawał siebie w tych książkach.
Bardzo lubię Małeckiego jako człowieka. Po siedmiu już przeczytanych przeze mnie książkach stwierdzam śmiało, że to, co już stworzył, biorę dla siebie, a to, czego jeszcze nie wydał, wyczekuję z otwartymi ramionami.
Top 3: Horyzont -> Korowód -> Dygot.
Bardzo lubię Małeckiego jako człowieka. Po siedmiu już przeczytanych przeze mnie książkach stwierdzam śmiało, że to, co już stworzył, biorę dla siebie, a to, czego jeszcze nie wydał, wyczekuję z otwartymi ramionami.
Top 3: Horyzont -> Korowód -> Dygot.
May 27, 2026
Słuchając audiobooka zastanawiałam się czy to literatura piękna czy może jednak horror. Podkład muzyczny był nieco za głośno, ale jego psychodeliczność mnie kupiła. Uwielbiam.
Ta pozycja będzie za mną chodzić jak cień, tego mogę być pewna.
Ta pozycja będzie za mną chodzić jak cień, tego mogę być pewna.
June 24, 2025
3,5/5
Nie wiem co sądzę o samej książce, ale wiem, że kocham to jak Małecki pisze i tyle mi wystarczy.
Nie wiem co sądzę o samej książce, ale wiem, że kocham to jak Małecki pisze i tyle mi wystarczy.
May 25, 2024
Jak zwykle u Małeckiego porusza mnie jego wrażliwość, eksponowanie detali i sens ukryty właśnie w drobnostkach, bardzo trafny dobór słów do opisania emocji, uczuć, niuansów w relacjach międzyludzkich. Formalnie moim zdaniem trochę przekombinowana, kompozycyjnie niespójna, ale ma też swój niepowtarzalny klimat, który sprawia, że czyta się to bardzo dobrze.
May 23, 2024
mnie się spodoba wszystko, co on napisze
June 22, 2024
Przepiękna
October 6, 2024
3.5/5⭐️
Niezdecydowana. Intymna. Ludzka.
Niezdecydowana. Intymna. Ludzka.
September 18, 2026
Pisarza Miłość Własna
Bardzo nie lubię być oszukiwany, a ta książka to oszustwo. Okrutne, wkurwiające oszustwo. Dwa lata temu dałem szansę Jakubowi Małeckiegmu, po tym jak ekstremalnie mnie rozczarował następne dwa lata wcześniej. Dość powiedzieć, mam za swoje, tak się kończy robienie bożków z pisarzy, którzy nam wchodzą dobrze. Słów swoich nie cofam, książki, które uznałem za dobre, wręcz wybitne – rzeczywiście takie były. Natomiast to co się działo później wymyka się pokładom mojej cierpliwości i z całym przekonaniem, zakresowi mojego rozumienia. Minęły następne dwa lata (cóż to za liczb magia!) i wziąłem się za niniejszy wolumen, wydany jakieś… dwa lata temu, chociaż i teraz wychodzi nowa jakaś książka Małeckiego, ale pewnie przeczytam ją, znowuż, za dwa lata. Jeśli w ogóle.
Żeby na okładce było napisane Rem... Jakub Jarno to by mi brew „nie drgła”, jakoś się doturlam do końca tego utworu, napiszę potem paszkwil wieńcząc oceną stosowną i pora na csa, jak to memicznie mawia młodzież. Ale że na okładce wytłoczone wręcz stoi Jakub Małecki, którego uważałem za jednego z najlepszych, jeśli nie najlepszego polskiego prozaika, rozczarowanie i gniew przy tej książce wywaliło poza skalę. Jakub Małecki zwyczajnie mnie drażni, bo znowuż idzie na skróty testując formę nieustannego skracania każdej następnej swojej powieści do formy prawie opowiadania, prawie broszurki, jeszcze w formie to listu to pamiętnika to wstaw dowolne.
Narracyjnie to jest niczym wynik wyborczy KWW Stonogi, jakieś nieporozumienie! Małeckiego cudowny chwalony język (od wcześniejszych powieści), niemalże swoista marka już właściwie, tutaj nawet został ogołocony z tej całej swojej magii i jest już li tylko kronikarskim śladem opowiadanej historii. Bez polotu, bez duszy. Zwyczajny kastrat. Mam nieodparte drapiące tył mózgu wrażenie, że większość tej, nazwijmy to umownie, powieści odbywa się w głowie autora, a my czytelnicy dostaliśmy jakiś ekstremalny skrót myślowy, być może eksperymentalny, że niby mamy się zachwycić dopowiadając sobie brakujące elementy historii sami. Nie podoba mi się to, uważam, że takie prowadzenie narracji jest absurdalne i bezsensowne. I powiem jak Chmielarz raz o Mrozie. Toutes proportions gardées, Jakub Małecki nie szanuje swojego czytelnika. Już nie.
Sama książka to kilka historii, które z jakiegoś powodu są uważane za połączone. I nie, tym razem nie jest to historia rodu przez 2137 lat, że tam dziadek wujek itd. Nie. Tutaj jest kilka historii absolutnie rozłącznych, gdzie jedna z drugą łączyć się mają tym, że jakiś bohater śni o poprzednim (!), albo czytał jego książkę (!!), albo miał te same zwidy (!!!). No na litość Boga. Dla mnie to jest zbiór luźnych myśli, zaczątków niepociągniętych dalej pomysłów na książki, który udaje spójny teks, zupełnie niczym wypociny niektórych recenzentów książek.
Sami bohaterowie to też jest nieźle zmontowana ekipa. Bohaterowie są osobliwi do szczętu, ale też bardzo sztampowi, jakby powyciągani z innych książek tegoż autora. Cóż za zaskoczenie. No więc (pała bęc, nie zaczyna się zdania od a więc, pamiętajmy o tym) dostajemy coś na wzór lekkich obyczajów Łęckiej, albo typa, który musi się rano wytarmosić bo inaczej ma gorączkę, i z powodu miłości nie mógł rozszyfrować enigmy. I takiego np. szaleńczo zakochanego Feliksa co to pisał do siostry Marianny listy miłosne i prze innych bohaterów jako wzór miłości stawiany, ale Autor o tym najwyraźniej zapomniał. Albo redaktor/ka. O tym, że Feliks podpisał się pod jednym listem brat. Jezuniu.
Dochodzimy teraz do mojej ulubionej przy tej książce myśli, to jest punkty wspólne z równie beznadziejnym wydaniem, tj. Światłoczułość niejakiego Jakuba Jarno. W obu pozycjach mamy coś w rodzaju epistolarności, są tutaj lity, potem mamy książkę w książce, do tego jakieś pamiętniki i tak teraz się zastanawiam czy Światłoczułość od Jarno, w swojej "zabawie formą" nie są jakąś formą bezczelnej inspiracji Korowodem Małeckiego, albo jeden z drugim coś kombinował. Październik 2024 to Jarno, a Maj 2024 to Korowód. Aha okej. No nic, pewnie mnie ponosi wyobraźnia. Chociaż obie te powieści są w tym rozpierdalaniu literatury identycznie konsekwentne. Jak skserowane. Jest coś takiego, takie zjawisko, na które mówię kino festiwalowe. To takie filmy które są piękne, bardzo ładnie wyglądają, mają długie sceny, magiczne ujęcia, które są dość specyficzne, właściwie teatralne i często świetną muzykę. Ale nic nie opowiadają. Fabularnie są żadne. Nie mają treści. Ot piękna forma. Na festiwal. Tutaj jest podobnie. Piszemy piękna powieść ale opowiadamy o niczym. Mowa trawa. I zmieniamy koncepcję co rozdział.
Wracając do bieżącego tematu, Wspomniana powieść w powieści z niewiadomych przyczyn jest przerywana, że niby coś jest nieczytelne. Dla dodania efektu wydawnictwo wybiela druk, rozjaśnia literki. Nie rozumiem tego, ale też nie uchodzę za inteligenta, żebym musiał udawać, że to jakaś wybitna książkowa cudowność. Otóż nie.
Co rusz przy książce Małeckiego czytamy o tym, że to jeszcze bardziej osobiste otwarcie autora na czytelników wykorzystujące super osobiste tajemnice rodzinne. Delikatnie się od tego już robi niedobrze. Być może… nie wiem, warto zmienić koncepcje? A nie klepać ntą książkę o tym samym. Niesamowite. Opisywane to wsyzstko jest jako tytułowy Korowód, a prowadzić ma do ukoronowania bytu pisarskiego samego Małeckiego, takiego onanizmu własnego talentu mogliśmy doświadczyć na wysokości Patryka Vegi, który zrobił film sam o sobie. Myślę, że nasz podstarzały Piotruś Pan powinien w końcu swoje traumy przepracować, a nie zasypywać nimi czytelnika symulując literaturę rzekomo piękną
Zatracony w miłości do samego siebie. Ależ ja jestem wyjątkowy! Niniejsze dzieło wieńczy rozdział szósty który zawiera kilka pustych stron. Nie sposób jest nie mieć skojarzenia ze sztuką w postaci banana przyklejonego taśmą do ściany.
Niczym Marianna S, mam dość! Takiego oszukiwania czytelnika. Idę coś poczytać. Dobrego.
18.09.2026 r.
Bardzo nie lubię być oszukiwany, a ta książka to oszustwo. Okrutne, wkurwiające oszustwo. Dwa lata temu dałem szansę Jakubowi Małeckiegmu, po tym jak ekstremalnie mnie rozczarował następne dwa lata wcześniej. Dość powiedzieć, mam za swoje, tak się kończy robienie bożków z pisarzy, którzy nam wchodzą dobrze. Słów swoich nie cofam, książki, które uznałem za dobre, wręcz wybitne – rzeczywiście takie były. Natomiast to co się działo później wymyka się pokładom mojej cierpliwości i z całym przekonaniem, zakresowi mojego rozumienia. Minęły następne dwa lata (cóż to za liczb magia!) i wziąłem się za niniejszy wolumen, wydany jakieś… dwa lata temu, chociaż i teraz wychodzi nowa jakaś książka Małeckiego, ale pewnie przeczytam ją, znowuż, za dwa lata. Jeśli w ogóle.
Żeby na okładce było napisane Rem... Jakub Jarno to by mi brew „nie drgła”, jakoś się doturlam do końca tego utworu, napiszę potem paszkwil wieńcząc oceną stosowną i pora na csa, jak to memicznie mawia młodzież. Ale że na okładce wytłoczone wręcz stoi Jakub Małecki, którego uważałem za jednego z najlepszych, jeśli nie najlepszego polskiego prozaika, rozczarowanie i gniew przy tej książce wywaliło poza skalę. Jakub Małecki zwyczajnie mnie drażni, bo znowuż idzie na skróty testując formę nieustannego skracania każdej następnej swojej powieści do formy prawie opowiadania, prawie broszurki, jeszcze w formie to listu to pamiętnika to wstaw dowolne.
Narracyjnie to jest niczym wynik wyborczy KWW Stonogi, jakieś nieporozumienie! Małeckiego cudowny chwalony język (od wcześniejszych powieści), niemalże swoista marka już właściwie, tutaj nawet został ogołocony z tej całej swojej magii i jest już li tylko kronikarskim śladem opowiadanej historii. Bez polotu, bez duszy. Zwyczajny kastrat. Mam nieodparte drapiące tył mózgu wrażenie, że większość tej, nazwijmy to umownie, powieści odbywa się w głowie autora, a my czytelnicy dostaliśmy jakiś ekstremalny skrót myślowy, być może eksperymentalny, że niby mamy się zachwycić dopowiadając sobie brakujące elementy historii sami. Nie podoba mi się to, uważam, że takie prowadzenie narracji jest absurdalne i bezsensowne. I powiem jak Chmielarz raz o Mrozie. Toutes proportions gardées, Jakub Małecki nie szanuje swojego czytelnika. Już nie.
Sama książka to kilka historii, które z jakiegoś powodu są uważane za połączone. I nie, tym razem nie jest to historia rodu przez 2137 lat, że tam dziadek wujek itd. Nie. Tutaj jest kilka historii absolutnie rozłącznych, gdzie jedna z drugą łączyć się mają tym, że jakiś bohater śni o poprzednim (!), albo czytał jego książkę (!!), albo miał te same zwidy (!!!). No na litość Boga. Dla mnie to jest zbiór luźnych myśli, zaczątków niepociągniętych dalej pomysłów na książki, który udaje spójny teks, zupełnie niczym wypociny niektórych recenzentów książek.
Sami bohaterowie to też jest nieźle zmontowana ekipa. Bohaterowie są osobliwi do szczętu, ale też bardzo sztampowi, jakby powyciągani z innych książek tegoż autora. Cóż za zaskoczenie. No więc (pała bęc, nie zaczyna się zdania od a więc, pamiętajmy o tym) dostajemy coś na wzór lekkich obyczajów Łęckiej, albo typa, który musi się rano wytarmosić bo inaczej ma gorączkę, i z powodu miłości nie mógł rozszyfrować enigmy. I takiego np. szaleńczo zakochanego Feliksa co to pisał do siostry Marianny listy miłosne i prze innych bohaterów jako wzór miłości stawiany, ale Autor o tym najwyraźniej zapomniał. Albo redaktor/ka. O tym, że Feliks podpisał się pod jednym listem brat. Jezuniu.
Dochodzimy teraz do mojej ulubionej przy tej książce myśli, to jest punkty wspólne z równie beznadziejnym wydaniem, tj. Światłoczułość niejakiego Jakuba Jarno. W obu pozycjach mamy coś w rodzaju epistolarności, są tutaj lity, potem mamy książkę w książce, do tego jakieś pamiętniki i tak teraz się zastanawiam czy Światłoczułość od Jarno, w swojej "zabawie formą" nie są jakąś formą bezczelnej inspiracji Korowodem Małeckiego, albo jeden z drugim coś kombinował. Październik 2024 to Jarno, a Maj 2024 to Korowód. Aha okej. No nic, pewnie mnie ponosi wyobraźnia. Chociaż obie te powieści są w tym rozpierdalaniu literatury identycznie konsekwentne. Jak skserowane. Jest coś takiego, takie zjawisko, na które mówię kino festiwalowe. To takie filmy które są piękne, bardzo ładnie wyglądają, mają długie sceny, magiczne ujęcia, które są dość specyficzne, właściwie teatralne i często świetną muzykę. Ale nic nie opowiadają. Fabularnie są żadne. Nie mają treści. Ot piękna forma. Na festiwal. Tutaj jest podobnie. Piszemy piękna powieść ale opowiadamy o niczym. Mowa trawa. I zmieniamy koncepcję co rozdział.
Wracając do bieżącego tematu, Wspomniana powieść w powieści z niewiadomych przyczyn jest przerywana, że niby coś jest nieczytelne. Dla dodania efektu wydawnictwo wybiela druk, rozjaśnia literki. Nie rozumiem tego, ale też nie uchodzę za inteligenta, żebym musiał udawać, że to jakaś wybitna książkowa cudowność. Otóż nie.
Co rusz przy książce Małeckiego czytamy o tym, że to jeszcze bardziej osobiste otwarcie autora na czytelników wykorzystujące super osobiste tajemnice rodzinne. Delikatnie się od tego już robi niedobrze. Być może… nie wiem, warto zmienić koncepcje? A nie klepać ntą książkę o tym samym. Niesamowite. Opisywane to wsyzstko jest jako tytułowy Korowód, a prowadzić ma do ukoronowania bytu pisarskiego samego Małeckiego, takiego onanizmu własnego talentu mogliśmy doświadczyć na wysokości Patryka Vegi, który zrobił film sam o sobie. Myślę, że nasz podstarzały Piotruś Pan powinien w końcu swoje traumy przepracować, a nie zasypywać nimi czytelnika symulując literaturę rzekomo piękną
Zatracony w miłości do samego siebie. Ależ ja jestem wyjątkowy! Niniejsze dzieło wieńczy rozdział szósty który zawiera kilka pustych stron. Nie sposób jest nie mieć skojarzenia ze sztuką w postaci banana przyklejonego taśmą do ściany.
Niczym Marianna S, mam dość! Takiego oszukiwania czytelnika. Idę coś poczytać. Dobrego.
18.09.2026 r.
May 20, 2024
CZYTAJCIE KUBĘ
May 21, 2024
Ta książka wywarła na mnie takie wrażenie. Momentami czułem się nielegalnie ją czytając przez sposób w jaki prowadzona jest narracja, ale tez przez przemyślane budowanie i trzymanie napięcia.
April 28, 2025
2,6/5
to moja pierwsza książka Małeckiego i, niestety, źle trafiłam. Słyszałam, że inne książki są lepsze, więc spróbuję z czymś bardziej jego i dam mu szansę, bo słyszałam o jego książkach dużo dobrego
to moja pierwsza książka Małeckiego i, niestety, źle trafiłam. Słyszałam, że inne książki są lepsze, więc spróbuję z czymś bardziej jego i dam mu szansę, bo słyszałam o jego książkach dużo dobrego
December 22, 2025
Po przemyśleniach jednak 3⭐
Książka jest jak zwykle u Małeckiego piękna i wzruszająca. Nie przeszkadza mi, ze Małecki pisze ciągle jakby tę samą historię. Natomiast chyba nie do końca lubię tak wprost pisanie o sobie i watkach osobistych w książce, która nie jest stricte autobiografią/dziennikiem. Nie chcę nikogo urazić i z góry przepraszam za dobór słowa ( nie jestem dobra w nazywaniu rzeczy ), ale nasuwa mi się na myśl narcyzm.
Książka jest jak zwykle u Małeckiego piękna i wzruszająca. Nie przeszkadza mi, ze Małecki pisze ciągle jakby tę samą historię. Natomiast chyba nie do końca lubię tak wprost pisanie o sobie i watkach osobistych w książce, która nie jest stricte autobiografią/dziennikiem. Nie chcę nikogo urazić i z góry przepraszam za dobór słowa ( nie jestem dobra w nazywaniu rzeczy ), ale nasuwa mi się na myśl narcyzm.
March 28, 2025
Moje pierwsze spotkanie z Małeckim. Niesamowity klimat młodości w latach 90 i 2000. Interesująca pozycja, bardzo osobista, odważna. Choć ostatnio skończyłam drugiego Silent Hilla i te historie wydają się trochę bliźniacze, wersja z gry zrobiła na mnie większe wrażenie. 3.5
Displaying 1 - 30 of 430 reviews