Fiordilatte

by Miguel Vila

Indicado ao Fauve D’Or em Angoulême e vencedor do prêmio Micheluzzi! A antiga vila de Bessaniga é o pano de fundo para as tramas e relacionamentos mórbidos de Marco, Stella, Lulu e Daniele. Com um olhar voyeurista e desencantado, Vila desnuda os personagens, observando-os em suas hipocrisias, inseguranças e desejos inexprimíveis. Um soft-thriller psicológico sobre obsessão erótica e dependência emocional. "Com uma escrita afiadíssima e um desenho de muita classe. Miguel Vila tem talento de sobra” ? Manuele Fior "Vila é um autor maduro, que tem algo a dizer e o faz de maneira sofisticada e original, seguindo caminhos muito pouco explorados nos quadrinhos italianos atualmente" ? Paolo Bacilieri "Vila mescla o erótico e o grotesco em um conto incisivo sobre a obsessão sexual. (...) Uma estreia audaciosa de um artista com um impressionante domínio de sua arte" ? Publishers Weekly "Uma graphic novel verdadeiramente excepcional (...) sobre tentar encontrar o amor de maneiras e lugares não convencionais. Trata-se de tentar conectar o presente com o passado sem compreender que as pessoas se machucarão no processo" ? Cinema Sentries Sobre o Miguel Vila nasceu em 1993 em Pádua, Itália, onde reside. Ele frequentou a Academia de Belas Artes de Bolonha e recebeu o prêmio de Melhor Autor Estreante no Festival de Quadrinhos de Lucca em 2022.

Genres: Comics, Graphic Novels, Graphic Novels Comics, Fiction

176 pages, Paperback

First published January 1, 2021

About the author

Miguel Vila is an Italian cartoonist, born in Padova in 1993. His first book Padovaland (2020, Canicola) won the Cecchetto prize for Breakthrough Artist (“Artista rivelazione”) at the Treviso Comic Book Festival and the Gran Guinigi Award for Best New Artist (“Miglior esordiente”) at Lucca Comics. The following year, his second graphic novel Fiordilatte (Canicola, 2021) - translated as Milky Way by Fantagraphics Books - received the Micheluzzi Award for Best Comics at Lucca. Third in his 'trilogy of the North-East' is Confortless (Canicola, 2023). He has also released Fortezza volante (Minimun Fax, 2023), written by Lorenzo Palloni. Vila's books have been published in France, Spain, Finland and the US.

Reviews

[Javier RC · Rating 4 out of 5]

Milky rawness 🔝

[Urbon Adamsson · Rating 5 out of 5]

This book delivered everything I expected.

While it's hard to summarize, I'd describe it as the story of Marco's emancipation. Marco, a boy who feels emasculated and constantly pushed around, can't even perform intimately.

When Marco meets Lulu, everything changes. Through sexual release, Marco begins to come out of his shell. However, with his newfound freedom, less desirable traits emerge, and I found myself calling him "an idiot" as I read.

The plot is much more complex, involving other characters that enrich the story.

One interesting aspect of this book is its unique approach to depicting the passage of time. Typically, comics use several panels and pages to convey this, but the author employs a technique I've never seen before: a single page with very small panels that sequence events effectively without needing multiple pages. I think this is genius.

Overall, it was a great read and probably one of the best this month.

[Alberto Martín de Hijas · Rating 4 out of 5]

Una historia de amores y desamores "retorcidilla" Los personajes son tremendamente antipáticos pero a pesar de ello (¿O quizás gracias a ello?) la historia funciona. No es para todos los públicos, eso si.

[Lizzy]

Uhhh... this was certainly a book 😃

I actually liked reading this due to how strange/bizarre it was, though I think it was intended to be enjoyed in a much different way (if you catch my drift......)

The art was surprisingly good and very unique, though a lot of the more 'erotic' panels were quite grotesque as I'm not attracted to massive saggy lactating breasts

One thing I'm very confused about is the fact my library has this? Who decided to order this? Why? 😭

Can't say I enjoyed this book or that I'd recommend it, but I don't regret picking it up lol. It was very.. different..

[Flavio · Rating 4 out of 5]

Benvenuti a Bessaniga, capoluogo della provincia omonima in Veneto, città tra le più ricche e operose del nord Italia sin dai tempi dell'antica Roma. Situata all’estremità orientale della pianura padana, incuneata tra le province di Padova e Vicenza, ha sicuramente dato i natali a qualcuno di importante.
Durante la permanenza potrete assistere all'esondazione del nulla dalle pagine di Padovaland fino alla periferia di Bessaniga, evento che ha causato la cancellazione dei riferimenti e di ogni sistema di valori. A seguito del vuoto generato, la popolazione locale si è ritirata all'interno dei propri cervelli annacquati dagli spritz, impiegando il loro tempo in attività amene quali l'intreccio di relazioni squisitamente disfunzionali, la coltivazione di un egoismo patologico e la confusione sistematica tra realtà e rappresentazione.
Luoghi di interesse: Euganea smart, un centro commerciale come gli altri, ma con la dicitura smart; la gelateria Fiordilatte non lontano dalla galleria Giorgione; il Duomo bessanighese; il castello ghibellino. Esplorando questi luoghi, incontrerete alcuni esemplari della gioventù locale disadattata:
Marco, studente universitario in preda a una paralisi esistenziale. La sua ossessione per l'allattamento è l'emblema della sua incapacità di crescere. Il lutto di sua madre, il tentativo subcosciente di riportarla indietro con una relazione "paraincestuosa" (o qualunque altro nome si voglia dare ad una relazione sessuale con un surrogato materno) potrebbe spiegarne in parte le cause.
Stella, il cui bisogno di accudimento e di conferme continue le impedisce di troncare la relazione tossica instaurata con Marco.
Daniele, viscido zizzaniatore di stampo shakespeariano. Sorta di parassita suburbano mosso unicamente dall’invidia e dal desiderio.
Ludovica - detta Lulù - incarnazione ipostatica delle immagini della fecondità e della maternità nelle fattezze di una venere di Willendorf. Il suo bisogno di un padre è in tutto e per tutto speculare alla condizione di Marco e innesca il cortocircuito sentimentale che mette in moto la trama.
Potrete infine apprezzare l'arte di Miguel Vila, autore che — operando una grande forzatura, me ne rendo conto — mi spingo a definire horror, data per assodata la sua familiarità nella rappresentazione di quell'horror vacui dei riferimenti andati a farsi benedire, sostituiti da una ipertrofia comunicativa (spesso in forma digitale) lobotomizzante e devirilizzante. Prosegue su queste pagine la raffigurazione di un territorio caratterizzato da due strati che non arrivano mai a sfiorarsi. Il piano delle informazioni è infatti del tutto scollegato dal reale, mancando completamente il collante capace di tenerli uniti, vale a dire la capacità di giudizio, di immaginazione, di leggere il mondo in cui si vive. Da qui tutti i disagi psicoemotivi e l'emergere di ossessioni di un'intera popolazione che vive senza alcuna prospettiva, incapace di vedere oltre l'orizzonte dei bisogni primari. Scollatura che diventa più che mai palese se si osserva il catalogo delle brutture umane vignettato dal Vila — che comprende: dettagli pelosi, crateri dell'acne, costellazioni di efelidi, ramificazioni di capillari rotti, addomi dilatati, nasi osceni, ascelle pezzate — così sgradevoli e tuttavia così normali, che contrastano con i modelli iperperformanti della vita aumentata rispetto ai quali la realtà non riesce in nessun modo a tenere il passo.
Con una scelta che va in una direzione opposta rispetto a Padovaland, Miguel Vila scrive una fabula che ha la forma essenziale di un triangolo amoroso - con un utilizzo più spinto del medium in confronto al recente passato - iscritto però in un altro triangolo, che è il luogo in cui tutti alla fine si smarriscono, incapaci di sfuggire al mostro invisibile contro il quale nessuno dei protagonisti ha mai avuto alcuna possibilità di fuga: la solitudine.
In rapporto di perfetta continuità con l'opera precedente è lo stile grafico, dove però va segnalata un'evoluzione nell'uso della griglia sia come strumento in grado di dettare il tempo di lettura con i pieni e i vuoti della pagina utilizzati magistralmente, sia come obiettivo capace di indirizzare l'attenzione sui dettagli più minuscoli o di allargare improvvisamente il campo con i vertiginosi decolli verticali divenuti a questo punto il marchio di fabbrica del Vila.

Fiordilatte segna la crescita artistica di Miguel Vila, che si conferma come uno degli autori più interessanti del panorama italiano e non solo.

[Przemysław Skoczyński · Rating 5 out of 5]

Szukam w głowie najwybitniejszych obyczajówek, żeby znaleźć kontekst dla „Mlecznej drogi” Miguela Vili i - jak by nie patrzeć – wypada mi umiejscowić komiks Włocha między najlepszymi dokonaniami Chrisa Ware i Nicka Drnaso. Sprawiająca wrażenie dosyć śmiałej (czy wręcz perwersyjnej) fabuła, jest tak naprawdę opowieścią o ludzkich słabościach i bardzo niejednoznacznych postawach, łączących się z fascynacją tym co niekoniecznie estetyczne, a momentami wręcz brzydkie. Siła tytułu polega na tym, że opinie o głównym bohaterze, jego dziewczynie i kochance ewoluują w trakcie lektury, pokazując, że finalnie nikt z nich nie jest do końca tym, kim się początkowo wydawał. Seksualna obsesja Marco zbliża go do bohatera świetnego „Falowania” – Dave’a Coopera, a zabawa kadrowaniem zdradza inspiracje Vili eksperymentalną twórczością autora „Rusty Brown” i „Jimmiego Corrigana”. Dodam, że całość ma dosyć mocne psychologiczne umotywowanie, które (być może niepotrzebnie) bohaterowie w pewnym momencie nazywają wprost, mówiąc, że on potrzebuje matki, a ona ojca. Całość kapitalnie posklejana, intrygująca i cholernie niejednoznaczna. Skuszony świetnymi opiniami, bardzo czekałem na ten komiks w wersji polskiej. Czułem, że to coś dla mnie, a mimo to dałem się zaskoczyć. Objawienie, które w swojej kategorii trudno będzie w tym roku przebić

[Carlos Miguel · Rating 3 out of 5]

Interesante por raro, divertido en momentos, bizarro en su mayor parte, pero muy muy original.

[Emanuel · Rating 4 out of 5]

Marco och Stella är ett tonårspar vars relation håller på att ruttna inifrån. Stella kommer från en rik familj och stöttar ofta Marco med pengar. En dynamik som Stella gillar men som eroderar Marcos självkänsla. Sexlivet har stannat av: Marco kan inte "få upp den" vilket i sin tur får Stella att må skit. Hon rackar ner på andra tjejer och vill få Marco att hålla med om att de är äckliga. Och när hennes killkompis Daniele börjar ragga på henne "på skoj" säger hon inte ifrån. Inte Marco heller, fastän han uppenbart tar illa vid sig.

Stella börjar sitta barnvakt åt en äldre arbetarklasskvinna som heter Lulu. När Marco kommer för att hämta Stella så möter han en spefullt leende Lulu i dörren. Hon har stora hängande bröst och hennes bröstmjölk läcker genom blusen. Stella har också sett det och skämtar om hur äckligt det är. Men Marco blir besatt! Han börjar fantisera om Lulu, han tittar på bröstmjölkningsporr. Och han inleder i hemlighet en relation med Lulu. Men Lulu har sitt eget liv, sitt eget förflutna och sina egna problem.

Det är en solkig historia där alla karaktärerna är själviska och ljuger för varandra och kanske inte ens är ärliga inför sig själva om sina motiv. Nästan mot slutet får vi ett litet ögonblick av rörande uppriktighet mellan Marco och Lulu, men det är inte där serien slutar...

Det blir mycket naket och sex. Många tecknare abstraherar bort "skönhetsfläckar" när de ska måla något sexigt. Vila går motsatt väg. Porer, kroppsbehåring, hudveck, fettvalkar och ådror skildras med en intensiv fascination. När t.ex. Joakim Pirinen tecknar sådana detaljer känner jag att det handlar om en slags avsmak inför kroppen och i förlängningen åldrandet och döden. Men jag är rätt säker på att Vila tycker det här är *hett*. Det är ingen ointresserad betraktare. Det mänskliga, det äckliga, det fula är *det verkliga*. Och det verkliga är sexigt! (Han tecknar också bröst som Tarantino filmar fötter).

Därmed inte sagt att boken som helhet är någon slags sexfantasi. Åtrån här är en återvändsgränd, ett otillräckligt försök att försöka släcka behov som går mycket djupare, en besatthet utan verkliga möten.

[claundici · Rating 5 out of 5]

dirò tutte le banalità: se "Padovaland" è stata una rivelazione, "Fiordilatte" è una conferma e una crescita e una benedizione. Vila non si mette scuorno di niente e racconta benissimo e alla fine del volume ci arrivi così: ✨👄✨

[Sole]

Perturbador pero brillante.

[Yivrett · Rating 4 out of 5]

„Mleczna droga” (18+) autorstwa Miguela Vila, wydana przez Wydawnictwo Kultura Gniewu

Współpraca barterowa: Kultura Gniewu

Historia związku Marco i Stelli zostaje wystawiona na próbę, gdy w ich życiu pojawia się Lulu - samotna matka z tajemniczą przeszłością. Marco popada w obsesję na jej punkcie, podczas gdy Stella kurczowo trzyma się swoich idealistycznych wyobrażeń o miłości. Groteskowa komedia powoli przemienia się w psychologiczny thriller o seksualnej obsesji i emocjonalnym uzależnieniu.

Zacznę od stylu graficznego, który jest jednym z najpiękniejszych „najbrzydszych” jakie widziałem - naturalistyczny, bez upiększeń czy idealizacji kobiecych ciał znanych z mang. To realistyczne, momentami wręcz obrzydliwe przedstawienie rzeczywistości doskonale podkreśla głębię historii i nietypowy fetysz głównego bohatera, który przeradza się w obsesję seksualną.

„Mleczna droga” to smutna opowieść. Mimo pozornie idealnego życia i pięknej partnerki, Marco jest sfrustrowany i emocjonalnie odizolowany. Ich związek przypomina życie obok siebie, a nie razem. Wszystko wywraca się do góry nogami, gdy na scenę wkracza Lulu - jej obsesja staje się dla Marco miejscem, w które wpada coraz głębiej.

Nie jestem specjalistą od symboliki, ale czuję, że Marco nosi w sobie braki z dzieciństwa, które znalazły wyraz w postaci Lulu - obiektu zastępczego łączącego potrzeby rodzicielskie i seksualne, tworząc relację nienaturalną, dziwną i niekomfortową.

Komiks Miguela Vila jest trudny w odbiorze, ale wart wysiłku. Trudno jednoznacznie go polecić lub odradzić - wielu uzna go za kontrowersyjną perwersję, jednak pod tą powłoką kryje się głębokie psychologiczne dno, które warto poznać osobiście. Sam nadal układam swoje myśli po lekturze i być może przeczytam go jeszcze raz.

„Mleczna droga” wywołuje mieszane, często skrajne emocje, ale daje niematerialne doświadczenie i wartościową refleksję. To jedno z niewielu dzieł, które zachęca mnie do sięgnięcia po analizy i opinie innych, by lepiej zrozumieć własne przeżycia.

Dlatego - tak, przeczytaj i porozmawiajmy! Jestem otwarty na dyskusję.

[ola_hiperbola · Rating 4 out of 5]

4,5 - pod względem graficznym bomba! połączenie pastelowych kolorów z obrzydliwościami, ukazywanie ludziekiego ciała z wszytskimi jego niedoskonałościami - to coś, co bardzo do mnie trafia. Było też kilka ciekawie i oryginalnie skomponowanych kadrów.
Fabularnie też ciekawa, porusza niewygodne tematy, trochę o związkach, trochę o p0rno, trochę o fetyszach.
Ale czuję lekki niedosyt, ale być może to już mój problem, bo mam tak przy większości komisów, za szybko się dla mnie kończą 😅

[Raro de Concurso · Rating 3 out of 5]

Como soy bastante ignorante para hablar de novela gráfica, no haré ni un sesudo análisis de los dibujos, ni buscaré referencias en los baldosines de Chris Ware para describir el orden de las viñetas. Es más, como mucho, podría decir, que las ilustraciones me han parecido a un Álvarez Rabo que dibuja algo mejor.
Y éso es malo o es bueno? Ni idea. A mí me ha parecido estupendo. Estupendo en el sentido que el autor me ha llevado a donde quería llevarme. A su huerto. A la sordidez de la historia, al feísmo de sus personajes, a la angustiosa relación del protagonista, al juego de deseos.
La trama me ha atrapado, tanto como para leérmela en un día, casi del tirón. Y en ningún momento he sabido por dónde iba a tirar.
Es cierto que trata temas algo "delicados", no aptos para estómagos sensibles, dicen por ahí. Para que mi estómago se queje con ganas me tengo que leer "La desconfianza del CEO" o "Una chica mala para Dorek" (títulos reales, ojo :D). El mundo tiene cosas que a ciertas personas no les gustaría verlas, pero no por ello van a dejar de existir. Y hay más verdad en una teta de Miguel Vila que en cien de Manara.

Y ya está bien por hoy. Un vasito de leche y a la cama :D

[Dat-Dangk Vemucci · Rating 5 out of 5]

the real is too real... if you look closely enough everybody's ugly... a microscopic focus on skin imperfections, stretch marks, bruises, varicose veins, and food in the process of being masticated, stuck between the teeth of an imbecilic smile...

in a book filled with grotesque imagery touching on taboo subjects the most uncomfortable panels are those close-ups on character's faces in moments of emotional extremes, such as when the grating "nice-guy" protagonist bursts into tears apologising to his girlfriend for his ED, his chin scrunched in his neck, his mouth a pink wobbly 'O'. The story is already voyeuristic, but Vila's pitiless linework draws us into such uncomfortable proximity with these people's inner lives it feels overwhelming and claustrophobic.

Vila seems dubious about the extent of our much-vaunted agency and consciousness; the characters seem doomed to follow repeating patterns in their lives against all rationale, following the incline of a deep psychological groove leading ever darker, ever inward into the self. Desiring desire itself, and all that

[Celia · Rating 4 out of 5]

Creo que es la primera vez que me indentifico con una teta dibujada por un hombre, y eso es tan guay como triste xd
Las texturas de la piel resultan súper creíbles, así como los cuerpos y caras variopintas que se presentan.
Una historia tan incómoda como seductora. Bastante turbia en general aunque vestida de colorinchis pastel y personajes con apariencia de enrollados

[Marcello S · Rating 5 out of 5]

Dopo Padovaland, Miguel Vila si conferma ad altissimi livelli.
Uno degli apici del fumetto italiano, oggi.
Super.

[80/100]

[Topanga · Rating 3 out of 5]

si buscas “bizarro” en internet debería salirte este libro lol

[Senga krew_w_piach · Rating 3 out of 5]

2,5 ⭐️ podciągam za żart filozoficzny

„Mleczna droga” to historia niezbyt rozgarniętego studenta, który spotyka się z dziewczyną z bogatego domu. Miłą i ślepo zakochaną, więc bez żalu dzielącą się z nim swoimi pieniędzmi. Niestety to nie wystarcza do udanego pożycia łóżkowego – chłopak ma problem ze w2wod3m. To się zmienia, kiedy odwiedza pracodawczynię ukochanej – mamę niemowlaka – i zauważa na jej bluzce plamy z mleka. Wtedy odkrywa, że jego kinkiem jest laktacja, a upewnia się surfując po odpowiednich stronach z filmami dla dorosłych. Bohater chciałby sam spróbować i los mu sprzyja – dziewczyna ma wypadek, więc oferuje, że przejmie jej obowiązki w pracy. Tam szybko wywiązuje się ognisty romans, sprzęt działa bez zarzutu, młody popada w euforię, która szybko przeradza się w obsesję, co oczywiście nie przeszkadza mu nadal brać hajsu od tej miłej i trzymać dwóch srok za ogon.
Oczywiście jest to spore uproszczenie, bo Miguel Vila bardzo stara się skomplikować akcję, żeby ukryć banalność całej historii. Dopiero kiedy próbowałam opowiedzieć ten komiks na głos, zdałam sobie sprawę jak płytka jest fabuła. Nie uważam, że mleko tryskające w czasie fiku miku jest czymś na tyle szokującym, że może zastąpić dobry scenariusz i zamaskować wszystkie kalki. Sposób przedstawienia tego wątku w komiksie jest bardzo wulgarny i p00rn00gr@ficzny, można odnieść wrażenie, że to coś bardzo edgy, prawie dewiacja. Cóż, karmiłam trójkę dzieci, każde przynajmniej dwa lata, jest to dla mnie najzwyklejsza rzecz pod słońcem. Ale w świecie, w którym karmienie piersią w miejscach publicznych traktowane jest jako dziwaczna fanaberia, nie wiem czy takie dzieło jest pomocne.
Kolejny album o niedojrzałym faceciku, mnie się już takich po prostu nie chce czytać.

[Rozkminy Hadyny · Rating 4 out of 5]

W tym komiksie wszyscy są bardzo brzydcy - zarówno zewnętrznie, jak i wewnętrznie. Jest coś pociagajacego w tych niezbyt urokliwych facjatach, zbyt dokładnych szczegółach anatomicznych, niedoskonałościach, wiotkiej skórze, widocznych pod nią żyłach, cellulicie i wałeczkach. W tym studium czworokąta, a w porywach nawet pięciokąta miłosnego, dowiadujemy się o hipokryzji, dwulicowości, ukrywanych obsesjach i kinkach, a każda osoba ostatecznie okazuje się inna niż na początku. Intrygujące, ocierające się o porno, nie dla każdego.

[Laura · Rating 4 out of 5]

Non l'ho posato finché non l'ho finito.

[Gaby · Rating 5 out of 5]

Absolument dérangeant.

J'ai adoré.

[David Karlsson · Rating 4 out of 5]

Det unga paret Marcos och Stella har vad som på ytan ser ut att vara en fin kärleksrelation, men där det finns ett stort problem: sexet. Marcos har svårt att prestera vilket skapar frustration hos de båda. Men när han får träffa den något äldre Lulu vars barn Stella är barnvakt åt händer något: han känner en åtrå inför henne och framförallt inför hennes mjölkstinna bröst som närmast utvecklar sig till en besatthet, och när de inleder en relation inser man direkt att det inte kan sluta väl ...

Det här är en serieroman om sex, sexualitet och porr som verkligen inte tvekar inför något. Det är explicit och kanske provocerande, men också fascinerande och svårt att lägga ifrån sig. De tre huvudpersonerna är alla mer eller mindre osympatiska och väldigt svåra att känna för, men Vila väver också in förklaringar till deras handlande som man kan välja att köpa eller inte.

Vila jobbar mycket med kompositionen av sina sidor och varierar såväl upplägg som storlek på bilderna på ett sätt som för tankarna till Chris Ware. Detta i kombination med den explicita men hyfsat mångbottnade berättelsen gör "Modersmjölk" till en väldigt lyckad serieroman som använder mediet på ett sätt som skulle ha varit desto svårare i andra former.

Förra året gav Lystring ut en annan bok med en hel del sex: "Barnrumpa". Den försågs med en ironisk blinkning till Epix med etiketten "Serier för vuxna" men frågan är om det inte vore desto mer relevant här. Inget för den yngre läsarna med andra ord, men desto mer intressant för vuxna läsare som vill fundera över begär, gränser och porrens roll i våra liv.

[Marty · Rating 3 out of 5]

Disegni sempre al top, è veramente stranissimo come si riesce ad empatizzare con il protagonista ma esserne allo stesso tempo inquietati.

[Rick Ray · Rating 4 out of 5]

Miguel Vila's first English translated graphic novel Milky Way features a tightly constructed, character-driven narrative about how dominating sexual predilections and fetishes can be. The subject of the story is the fizzling out relationship of Stella and Marco, where the latter's sexual preferences soon become an all-consuming obsession. The target of Marco's leering gaze is Lulu, a working-class older woman who works at an ice cream shop which shares the name with this comic. Marco's obsession begins with a passing interest in lactating breasts, the subject of his pornographic searches that soon dovetail into his inability to become aroused by his current partner, Stella. With the lens on the Lulu-Marco-Stella sexual triangle, Vila elaborately builds the façade of a functioning young yuppie romance only to rapidly deconstruct it with an intricate examination of fetishization.

The refreshing aspect of Milky Way is the use of a minimal cast of characters to really dive deep into the motivations of the primary three characters. That isn't to say this comic isn't ambitious, because it clearly is given the rather uncomfortable nature of the subject matter. Vila is more than ready to put the taboo stuff right in the forefront, and nothing is sugar-coated. In the hands of many other cartoonists, the story here could have felt more exploitative or entrenched in the male gaze, but Vila handily shuts that down. The characters are drawn like regular people - mildly attractive at certain angles, but the flaws are also just as apparent. Lulu is primed to be a pinup-type character, but instead is presented as a woman with a rather unflattering profile for much of the story. The premise could easily be misconstrued as an erotic thriller, but it's more like a awkwardly sexual slice-of-life story instead.

The artwork also really delivers here. Vila opts for a series of tightly-woven grid layouts which also finds a way to deviate in structure and rhythm when needed. The panel grids are not consistent as the story often goes into slight nonlinear narrative tangents that are reflected by offset panels. It feels very inspired by experimental formalists like Chris Ware, though Vila's approach is novel enough to give him credit for the strong sense of design used here. The backgrounds make great use of pastel colors to evoke a warmness to the story, and the strong, colored lines add a sufficient pop to the designs in the forefront. There's a nice subtlety to the artwork that matches the fairly subdued and naturalistic sensibilities of the story, even if the subject matter is very out there. It's well worth checking out, mostly due to the sheer creative novelty in which Vila operates in.

[Christina Wright · Rating 4 out of 5]

the art in this was unlike anything i’ve seen before; it was funky (but in the best way possible). beautiful yet unsettling. i loved this!

[Alga Wakame · Rating 4 out of 5]

Comic raruno y perturbador, no apto para todos los públicos. Sientes repulsión y pena hacia los personajes y no puedes parar de leerlo. Repulsión hacia la novia, la cual es una criticona a la que no querrías como amiga. El novio, otro repulsivo cobarde que da pena, Ludovica la dibujan como un gnomo repulsivo pero claramente es la más carismática aunque su vida sea difícil.
Increíble lo que narra solo con imágenes sin uso de palabras. Los rostros y los cuerpo tienen unos detalles humanos que normalmente en el dibujo escondes o eliminas por estética pero aqui lo realzan y le dan una humanidad hermosa muy bien lograda. Erotiza a tope la pornografia y las tetas gordas con leche, asique si tienes parafilia con eso te gustara y si no, te la despierta. Una parte de mi siente repulsión porque me gustó.

[Myfischer · Rating 2 out of 5]

J'ai, étonnement, aimé le dessin, la mise en page, et même la construction du scénario, d'où les deux étoiles. Par contre l'histoire... un jeune homme incapable d'avoir des relations sexuelles avec sa copine mais qui se découvre soudainement un fantasme pour le lait maternel. Avec un peu de "sa mère est morte donc il a "besoin d'une maman"" pour psychologiser le tout à la va-vite et du côté de son amante allaitante, une sordide histoire préalable de détournement de mineure mais bon, on apprend à la fin qu'a priori c'est volontairement qu'elle s'est fait mettre enceinte par un vieux gars dans le but de tourner du porno 🙄 On souffle très fort, comme devant certains gros plans anatomiques féminins du reste... Vraiment mais la fin c'était pire que tout.

[Orphée · Rating 1 out of 5]

La lecture de cette bande dessinée m'a absolument drainé de mon énergie et de ma joie de vivre pour me remplir d'un malaise gêné et d'un léger dégoût pour l'humain. Donc déjà de 1, pas merci.
Ensuite, mais quel regard dépourvu de tendresse et de feu ? Les personnages sont veules, les corps (surtout ceux féminins...) avilis par le grotesque. Tout en devient repoussant et me donne l'impression d'être un voyeur libidineux ET cruel.
Le pire, c'est que je pense que tout ceci est assez intentionnel. Le découpage, la mise en page, la gestion du rythme...tout me semble très construit et peaufiné. Mais pour me dire quoi ? Je trouve ça d'un cynisme et d'une misanthropie guère stimulante, juste déprimante.

[Brian · Rating 2 out of 5]

This book was one of the most disturbing graphic novels I've read in a long time. The book is about a man who is dating a woman and they have a semi normal relationship. The man becomes obsessed with another woman for a very unique and disturbing reason. I won't go into it here but let's just say this book is very raunchy and has some pretty interesting drawings.

[Paulina Frankiewicz · Rating 4 out of 5]

Vila wziął na warsztat same trudne tematy związane z emocjami, seksualnością i kasą, i zrobił z nich komiks, który swoją głębią nie odbiega od potężnej powieści. Bardzo mocna, świetnie zrobiona rzecz (architektura kadrów, detalowanie, pastelowa estetyka dla podbicia efektu, gra z kanonami piękna) o lękach i samotności. Trudna, dla dorosłych, warto.