Υπήρξα τόσοι άλλοι

by Alexis Stamatis, Αλέξης Σταμάτης

Ένας συγγραφέας βρίσκεται αντιμέτωπος με τη λευκή σελίδα. Η καθημερινότητά του έχει αλλάξει - έχει αποκτήσει το πρώτο του παιδί. Στο περιθώριο της χαράς του, όμως, πλανάται μια απορία: ο ίδιος πια πού είναι;
Βάζει άνω τελεία στη ζωή του και ξεψαχνίζει το παρελθόν του για να στοχαστεί το παρόν του. Ανακαλύπτοντας σημειώσεις μέσα στις ρωγμές του χρόνου, θραύσματα αναμνήσεων δημιουργούν την έως τώρα ιστορία του. Το ατομικό ανοίγεται στο συλλογικό και ο αφηγητής συναντά πρόσωπα που τον καθόρισαν, συγγραφείς που τον διαμόρφωσαν, ήρωες που τον στοίχειωσαν. Από τους μυστικούς κήπους της μνήμης αναδύονται ζητήματα που απασχολούν λίγο πολύ όλους μας: ο έρωτας, ο θάνατος, ο εθισμός, οι ενοχές, η πατρότητα, η φθορά του σώματος, τα κοινωνικά δίκτυα, η υποκρισία, η πολιτική ορθότητα. Καθώς τα αγωνιώδη σκιρτήματα της ψυχής συμπλέκονται, σχηματίζουν μια αφήγηση που προσπαθεί να αποτυπώσει τον ρευστό κόσμο στον οποίο κατοικούμε.
"Όταν μιλώ για τον εαυτό μου, μιλώ για σένα". Στο βιβλίο αυτό του Αλέξη Σταμάτη ο αναγνώστης καλείται να συνδεθεί με τον "άλλο", που αντικατοπτρίζεται στο ταξίδι της συγγραφής, ανακαλύπτοντας μια κοινή ανθρωπιά και μια βαθιά αίσθηση συγγένειας.

512 pages, Hardcover

Published October 30, 2023

About the author

Alexis Stamatis (Greek: Αλέξης Σταμάτης) is a Greek novelist.
He studied Architecture at the National Technical University of Athens and earned postgraduate degrees in Architecture and Cinematography in London.
He has published nine novels, several of which have been translated and published in Europe and the USA.
Alexis Stamatis has also published six books of poetry. His second collection, The Architecture of Interior Spaces, was awarded the Nikiforos Vrettakos Prize in 1994. Τwo collections of his poems have been translated in Great Britain.
In 2004 he participated in the renowned International Writing Program of the University of Iowa courtesy of a Fulbright Artists & Art-Scholars Award. In 2007 Etruscan Press won the U.S. National Endowment for the Arts' first International Literary Award for the translation of the novel American Fugue.
In 2009 Alexis Stamatis was writer in residence in Shanghai, invited by the Shanghai Writers Association. He has represented Greece in numerous international book festivals and seminars.
His writing appears regularly in major Greek newspapers and magazines.

Reviews

[Takisx · Rating 4 out of 5]

Πότε δεν σε απογοητεύει ο Σταμάτης γιατί πώς το κάνουμε,το χει το παιδί
Έπειτα οι ιστορίες που διηγείται έχουν μία κομψότητα και μια χάρη, ακόμα κι όταν πέφτουν στο γκρεμό.Να διαβαστεί παρακαλώ.

[Nodas Koronis · Rating 5 out of 5]

Ανελπιστο μικρό αριστούργημα με την μορφή σκέψεων, νοσταλγίας και σημειώσεων, κομμάτια του παζλ της ζωής του Αλέξη Σταμάτη ο οποίος υπάρχει ως ενδιαφέρων τύπος και συγγραφέας. Μπορεί οι αμέτρητες ατάκες τρίτων, τα τσιτάτα και οι αναφορές να εκνευρίζουν λίγο αλλά στην πορεία φαίνεται ότι έτσι βλέπει τον εαυτό του, ετεροπροσδιορισμένος και ενταγμένος σε ένα πλαίσιο το οποίο έχει την διάθεση να αναλύσει.

Το κείμενο είναι τελικά χρονικά γραμμικό (με πολλές παρενθέσεις και παραθέσεις), αυτοβιογραφικό, απλά γραμμένο και εύπεπτο (δομημένο σε ολιγοσέλιδα κεφάλαια) και σίγουρα πιο άμεσο με όσους έζησαν κάπου στα 70s με τέλος 80s.

Αξίζει όσο τα πρώτα του βιβλία.

[Ζαφείρης Μπέρσος · Rating 5 out of 5]

"...το μέρος του κόσμου που γνωρίζουμε είναι μικροσκοπικό. Και το μέρος του κόσμου που δεν γνωρίζουμε είναι τεράστιο. Στο κομμάτι που ξέρουμε υπάρχει τόσο μεγάλος πόνος που είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποδοθεί αληθινά σε γραπτό. Νομίζεις πως η αλήθεια είναι το μόνο σου όπλο. Από τη στιγμή που συγκρούεται με τη γραφή αρχίζουν τα προβλήματα. Εάν εγώ, ως συγγραφέας, δεν μπορώ να γράψω κάτι αληθινό για μένα, τότε πού βρίσκομαι; πού βολοδέρνω; τί ψέματα είμαι αναγκασμένος να πω;.."

Μέτρησα καμιά εικοσαρία αναφορές σε ταινίες, άλλες τόσες σε θεατρικά, τριάντα με σαράντα σε βιβλία και συγγραφείς, κάπου δέκα με δεκαπέντε σε ποιητές, μερικές δεκάδες σε τραγούδια, γύρω στις πενήντα-εξήντα παραθέσεις άλλων προσώπων,και ακριβώς διακόσιες πενήντα επτά αναφορές-παραπομπές στις σημειώσεις στο τέλος του βιβλίου. Ολά αυτά επενδύουν στερρά και αναπόσπαστα δεκάδες στιγμιότυπα της ζωής του συγγραφέα, που παρουσιάζονται άλλοτε χρονολογικά, άλλοτε συναισθηματικά, και ενίοτε άτακτα ή συνειρμικά, συναρμολογώντας μια χαλαρή πλοκή. Είτε πρόκειται για αυτομυθοπλασία ή βιοπεριπλάνηση με σκελετό τα απομεινάρια της μνήμης, ο συγγραφέας καταθέτει κομμάτια από την ψυχή του, ενδοσκοπεί και αυτοαναλύεται ψάχνωντας απαντήσεις ή αναζητώντας εντυπώσεις. Πολλές φορές με συγκίνησε, αλλότε ταυτίστηκα, και πολύ συχνά ζήλεψα. Πρόκειται για κάτι πολύ διαφορετικό από τα περισσότερα έργα που έχω διαβάσει.

Το παραπάνω ερώτημα της κατακλείδας, ίσως και κάπου να απαντάται:
"Η αλήθεια είναι ζήτημα φαντασίας. Και τα γεγονότα; άδεια σακιά που αποκτούν νόημα μόνο αν τα γεμίσεις με συναισθήματα"