Το χρυσάφι, ο αρρωστημένος έρωτας για την γυναίκα του μεγάλου του αδερφού ή φτιασιά του ήταν η αιτία να χυθεί αδερφικό αίμα, να μπει ένας αθώος νέος στη φυλακή, να κλείσουν τα δυο αρχοντόσπιτα του χωριού και να μην ανθίσει ένας μεγάλος, κρυφός, παιδικός έρωτας; Τούτο το ματωμένο μυστικό το βαστούσε, από φόβο, γερά μέσα στα χρόνια μια γυναίκα. Μια γυναίκα που καρτερούσε το πλήρωμα του χρόνου να το ξεθάψει και να το φανερώσει στον παπά του χωριού, που και σε κείνον βάραιναν και πάλευαν μέσα του τα μυστικά της εξομολόγησης, όπως πάλευε και η ιεροσύνη του με τον άνθρωπο! Μυστικά που άφησαν το κακό να απλωθεί σαν λάβα, κάτω από τις πατημασιές τους, σε κείνο το μικρό χωριό της Μεγαλόχαρης. Όμως το χρέος της ψυχής και της καρδιάς δεν παραγράφεται, δεν σβήνει ποτέ, δεν κοιμάται βαριά , παρά μονάχα λουφάζει μπροστά στο φόβο, την αδικία, την αγάπη, τον έρωτα και θεριεύει, και γιγαντώνει και καρτεράει ως να έρθει η ώρα, η στιγμή, να ξεπροβάλει και, σαν η ώρα σημάνει, τότε γενναίο, άφοβο, ατρόμητο απλώνει και αγωνίζεται, έτοιμο για όλα, να ξορκίσει το κακό που έσπειρε, όσο από τρόμο λούφαζε.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αμούρι Ελασσόνας Λάρισας. Τελείωσε το λύκειο στην Ελασσόνα. Το 1982 μπήκε στο τμήμα Νοσηλευτικής. Αποφοίτησε το 1985. Διορίστηκε, πριν ακόμα τελειώσει τη σχολή στο Τζάνειο Νοσοκομείο Πειραιά απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε, μετά από τριάντα ένα χρόνια. Είναι παντρεμένη και έχει ένα γιο. Τα "Κίτρινα Χρυσάνθεμα" είναι το πρώτο της λογοτεχνικό έργο.
Αν και δεν είναι το είδος που προτιμώ, το διάβασα παρακινημένη από φίλους και με εξέπληξε ευχάριστα. Ένα απομακρυσμένο απ' τη χώρα χωριό της Τήνου (μάλλον), κάποτε στο παρελθόν, με σπίτια που αντικρίζουν τη θάλασσα και τον κόσμο που αυτή υπόσχεται. Ο αστυνόμος, ο παπάς με τη στοργική πρεσβυτέρα, ο μπακάλης-πρόεδρος με τον παραγιό του, μια μοναχική γερόντισσα, δύο οικογένειες που τις χτυπά μια κοινή τραγωδία και δυο πολύ δεμένα αδέλφια είναι οι κύριοι χαρακτήρες. Και ακόμα, ένας απ' τους πιο επικίνδυνους, μοχθηρούς και διαταραγμένους ανθρώπους που έχω συναντήσει στην πεζογραφία, ο οποίος και είναι η αιτία κάθε δυστυχίας στο χωριό.
DNF στη σελιδα 230. Το βασικο μου λαθος ειναι οτι δεν εδωσα αρκετη προσοχη στο εξωφυλλο για να δω το σταυρο. Αν το ειχα κανει, δε θα επαιρνα ποτε αυτο το βιβλιο. Στο εξης, θα προσεχω. Το βιβλιο εχει ολα οσα σιχαινομαι σστη ελληνικη λογοτεχνια. Πολλη παρελθοντοπληξια, μιζερια της ελληνικης επαρχιας και επιπλεον υπερβολικη δοση θρησκοληπτης ανοησιας. Δεν το αντεχω αλλο και εγκαταλειπω! Επισης, υποσχομαι στον εαυτο μου οτι δε θα ξαναδιαβασω τιποτα απο τη συγγραφεα. Απο μενα, δε θα ξαναδει ουτε 1 ευρω.