In SICK schrijft Bavo Dhooge (of iemand die voor hem wil doorgaan) zijn huisarts brieven omdat zij hem niet meer wenst te behandelen wegens te veel ingebeelde ziekten. Aan zijn lot overgelaten wil de hypochonder weer in de belangstelling komen en vertelt het ene krankzinnige voorval na het andere. Hij biecht zelfs op dat hij zieke mensen vermoordt om gezond te blijven. Zijn schreeuw om aandacht zorgt voor een onverwachte diagnose: de patiënt bleek niet schijnziek, maar echt ziek. Wanneer hij de oorsprong van zijn hypochondrie ontdekt door in zijn verleden te graven, komen het inzicht en de loutering, waarna de genezing wenkt… Sick is een relevante en hilarische roman waarin de schrijver - in bloedvorm - alle humoristische registers opentrekt, zonder daarbij ook maar een moment de vinger van de pols van de maatschappij te halen en zijn kwetsbaarheid uit het oog te verliezen.
Een hypochonder (Bavo) bestookt niet alleen zichzelf, maar ook zijn huisarts met ontelbare vragen en peinzingen, tot deze er op een dag genoeg van krijgt. Maar Bavo laat haar niet los en begint haar brieven te sturen, waarin hij bedenkelijke dingen in opbiecht!
Is dus in briefvorm geschreven, maar dit is wel een voordeel geweest om in de innerlijke dialoog van een hypochonder te kruipen. Verfrissend geschreven, vaak ook humoristisch ook al vormt ‘de dood’ de rode draad door het leven van iemand die zich elke mogelijke ziekte inbeeldt!
Bavo Dhooge schreef al meer dan 100 boeken en toch was Sick mijn eerste ‘S-boek’. Het was vooral de - ieniemienie - hypochonder in mij die benieuwd was naar de 12 brieven die een manspersoon, die zéker niet Bavo Dhooge is, schreef naar zijn huisarts.
In de eerste hoofdstukken heb ik vaak hardop moeten lachen. Misschien niet het beste leesvoer voor in de wachtkamer bij de dokter dus. Dhooge heeft een voortreffelijk gevoel voor timing, zijn (zwarte) humor is vaak absurd en zal waarschijnlijk niet door iedereen gesmaakt worden. Tegelijkertijd is het net die humor die een maatschappijkritiek aan de dag legt, waardoor het boek toch meer gelaagd is dan in eerste instantie misschien gedacht.
Helaas stokte het verhaal voor mij ergens halverwege. Het werd wat langdradig en ging ogenschijnlijk nergens meer naartoe. De lange hoofdstukken dragen ook niet bij aan de leesbaarheid. Gelukkig waren de laatste brieven wel weer van hetzelfde kaliber als de eerste. Er kon bij mij weer wat gelach van af en op het einde was de cirkel rond. Perfect slot!
Gegroet, Uw kritische lezer
PS Ik heb Sick aangeraden aan mijn huisarts, ik weet nog niet of ze het (graag) zal lezen.