What do you think?
Rate this book
Strong Hearts #2
Shine Like Midnight Sun
Zurück an Islands Strände, zurück zur dramatischsten Liebesgeschichte des Jahres
Hals über Kopf hat Lilly Island verlassen, als sie von Arons Lüge erfahren hat. Jetzt sitzt sie verloren bei ihrer Großmutter auf Sylt und weiß nicht, wie es weitergehen soll. Bis sie eine Nachricht von SaveTheIceland bekommt, die sie daran erinnert, dass ihr Herz längst für das karge Land im Nordatlantik schlägt. Genau wie für Aron, dem derweil die Zeit davonläuft und der seinen Augen nicht trauen kann, als Lilly eines Abends wieder vor ihm steht. Während in Island endlose Tage für die beiden anbrechen, schwindet die Hoffnung auf ein Spenderherz für Aron mit jedem Tag mehr …
Hals über Kopf hat Lilly Island verlassen, als sie von Arons Lüge erfahren hat. Jetzt sitzt sie verloren bei ihrer Großmutter auf Sylt und weiß nicht, wie es weitergehen soll. Bis sie eine Nachricht von SaveTheIceland bekommt, die sie daran erinnert, dass ihr Herz längst für das karge Land im Nordatlantik schlägt. Genau wie für Aron, dem derweil die Zeit davonläuft und der seinen Augen nicht trauen kann, als Lilly eines Abends wieder vor ihm steht. Während in Island endlose Tage für die beiden anbrechen, schwindet die Hoffnung auf ein Spenderherz für Aron mit jedem Tag mehr …
- GenresRomance
400 pages, Paperback
First published October 17, 2024
17 people are currently reading
278 people want to read
About the author
Sarah Stankewitz
63 books107 followersSarah Stankewitz (geboren am 18.12.1994) kommt aus Wittstock/Dosse, einer Kleinstadt im Bundesland Brandenburg. Schon in ihrer Kindheit lag es ihr, sich schriftlich auszudrücken und später hat sich diese Vorliebe nicht nur durch das Lesen, sondern auch durch das Schreiben gezeigt und stets weiterentwickelt. Jetzt möchte sie ihre Leidenschaft mit anderen Menschen teilen und ihre Geschichten nicht mehr nur für sich selbst, sondern auch für andere aufs Papier bringen. We're meant to be together ist ihr Erstlingswerk und soll der erste Band eines Zweiteilers sein.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 109 reviews
December 19, 2024
Nachdem mir Band 1 der Reihe nicht so gut gefallen hat, hab ich dieses Buch fast ausschließlich als Hörbuch gehört. Die letzten 60 Seiten habe ich dann gelesen 📖
Insgesamt hat mir das Buch schon besser gefallen als das vorherige, so richtig gecatched hat es mich allerdings nicht. Erst gegen Ende hab ich dann ein wenig mitfühlen können, war dann aber nach 5 Seiten auch schon wieder vorbei😬
Wer wissen will, wie die Geschichte weiter geht, kann das Buch schon lesen - alles in allem ist es leider keine Reihe, die ich großartig empfehlen würde😕
Insgesamt hat mir das Buch schon besser gefallen als das vorherige, so richtig gecatched hat es mich allerdings nicht. Erst gegen Ende hab ich dann ein wenig mitfühlen können, war dann aber nach 5 Seiten auch schon wieder vorbei😬
Wer wissen will, wie die Geschichte weiter geht, kann das Buch schon lesen - alles in allem ist es leider keine Reihe, die ich großartig empfehlen würde😕
October 31, 2024
„Je schöner das Davor ist, desto schmerzhafter wird das Danach.“
(Lilly in Shine like Midnight Sun)
Worum geht’s?
Hals über Kopf hat Lilly Island verlassen, als sie von Arons Lüge erfahren hat. Jetzt sitzt sie verloren bei ihrer Großmutter auf Sylt und weiß nicht, wie es weitergehen soll. Bis sie eine Nachricht von SaveTheIceland bekommt, die sie daran erinnert, dass ihr Herz längst für das karge Land im Nordatlantik schlägt. Genau wie für Aron, dem derweil die Zeit davonläuft und der seinen Augen nicht trauen kann, als Lilly eines Abends wieder vor ihm steht. Während in Island endlose Tage für die beiden anbrechen, schwindet die Hoffnung auf ein Spenderherz für Aron mit jedem Tag mehr …
Shine like Midnight Sun ist Band 2 der Stronger Hearts-Dilogie. Vorkenntnisse sind zwingend erforderlich.
Inhaltliche Hinweise
Das Buch wird durch Lilly und Aron in der Ich-Perspektive erzählt. Das Buch beinhaltet potenziell triggernde Themen, insbesondere aus dem Bereich Verlust.
Meine Meinung
Nach dem dramatischen Ende von Band 1 war es natürlich klar, dass ich für Band 2 zurückkehren werde. Lange habe ich überlegt, was Sarah Stankewitz - meine deutsche Queen of Heartbreak – für mich bereithält. Welchen Weg wird sie für Aron gehen? Denn wer ihre anderen Bücher kennt, der weiß: Bei ihr ist alles möglich. Sorge, dass Band 2 nicht an Band 1 heranreichen kann, hatte ich nie. Ich weiß, wie gut Sarah schreiben kann, ich weiß, wie sehr sie recherchiert, ich wusste nur nicht, was sie mit Lilly und Aron vorhat.
Zu Beginn des Buches ist Lilly wieder in Deutschland, untergekommen bei ihrer Oma, ohne Kontakt zu ihrer Mutter. Der Schmerz, der hier zwischen den Zeilen liegt, der erahnen lässt, wie sehr Lilly als „das ungesehene Kind“ immer leiden musste, ist greifbar. Im Laufe des Buches gibt es immer wieder Rückblenden, die gemeinsam mit Lilly die schönen Momente und die traurigen Momente ihrer Zeit mit ihrem Zwillingsbruder erleben lassen. Man verarbeitet mit Lilly gemeinsam den Verlust, man darf erleben, wie sie hieraus Stärke gewinnt und andere viel Hoffnung geben kann. Denn das ist hier auch bitter nötig.
Lilly kehrt nach Island zurück. Nicht wegen Aron, sondern für sich selbst. Als sie ein Angebot von einer Hilfsorganisation kriegt, zögert sie nur kurz und kehrt zurück auf die Insel, die ihr Herz gebrochen, aber gleichzeitig auch geheilt hat. Aron tritt erst später wieder in die Geschichte, denn er akzeptiert Lillys Grenzen und gibt ihr Zeit und Raum, die Nachrichten zu verarbeiten. Mir hat dies gut gefallen, allein schon, weil Lilly nicht seinetwegen, sondern ihretwegen zurückkommt. Die Autorin gibt ihr die Möglichkeit, alles selbst zu verarbeiten und hierbei nicht direkt wieder in einer Beziehung zu sein.
Natürlich gibt es aber auch eine zweite Chance für die beiden. Der Kontakt wird langsam wieder aufgebaut, die gemeinsamen Freunde binden Lilly viel ein und es gibt schöne – freundschaftliche! – Momente, die mit der Zeit vermehrt zu romantischen Momenten werden. Ganz behutsam führt die Autorin die beiden wieder zusammen, stets mit dem Wissen, dass das Damoklesschwert über Aron hängt. Sein Zustand verschlechtert sich zunehmend, bis er sehr kritisch wird. Dramatische Szenen, Verzweiflung und Angst inklusive. Sarah Stankewitz weiß einfach, wie man die Emotionen des Lesers erreichen kann. Zwar hat mich das Buch insgesamt nicht so sehr ergriffen wie Band 1, aber das lag auch einfach daran, dass hier Lilly wieder deutlich mehr Licht sehen darf und selbst die traurigen Szenen mit ihrem Bruder schön und dankbar herüberkommen, sodass das Buch nicht so sehr von Schmerz und Trauer, sondern vielmehr von Hoffnung und Erinnerungen handelt.
Die Liebesgeschichte von Aron und Lilly entwickelt sich zaghaft, aber das ist angesichts der Drumherums nachvollziehbar und vollkommen in Ordnung. Es gibt die supersüße Idee, dass beide Dates füreinander organisieren – von A bis Z. Als sich Arons Zustand verschlechtert und Lilly sagte, dass sie doch noch so viele Buchstaben im Alphabet offen haben, bekam ich wirklich Gänsehaut. Das Ende, was die Autorin für Lilly und Aron bereithält, gefällt mir gut, es ist glaubwürdig und nachvollziehbar. Ich hätte mir hier und da ein wenig mehr Island gewünscht, aber insgesamt war das Buch erwartungsgemäß wunderschön geschrieben, ergreifend und mit der gewohnten Behutsamkeit und Vielschichtigkeit der Autorin mal wieder ein Highlight.
Mein Fazit
Shine like Midnight Sun ist ein würdiger, ergreifender Abschluss der Dilogie. Die Autorin beweist wieder, dass sie ein unglaubliches Fingerspitzengefühl für Emotionen hat und präsentiert dieses Mal eine Geschichte voller Hoffnung und Verzweiflung in Zeiten von großen Herausforderungen. Wie immer ein Highlight!
[Diese Rezension basiert auf einem vom Verlag oder vom Autor überlassenen Rezensionsexemplar. Meine Meinung wurde hiervon nicht beeinflusst.]
(Lilly in Shine like Midnight Sun)
Worum geht’s?
Hals über Kopf hat Lilly Island verlassen, als sie von Arons Lüge erfahren hat. Jetzt sitzt sie verloren bei ihrer Großmutter auf Sylt und weiß nicht, wie es weitergehen soll. Bis sie eine Nachricht von SaveTheIceland bekommt, die sie daran erinnert, dass ihr Herz längst für das karge Land im Nordatlantik schlägt. Genau wie für Aron, dem derweil die Zeit davonläuft und der seinen Augen nicht trauen kann, als Lilly eines Abends wieder vor ihm steht. Während in Island endlose Tage für die beiden anbrechen, schwindet die Hoffnung auf ein Spenderherz für Aron mit jedem Tag mehr …
Shine like Midnight Sun ist Band 2 der Stronger Hearts-Dilogie. Vorkenntnisse sind zwingend erforderlich.
Inhaltliche Hinweise
Das Buch wird durch Lilly und Aron in der Ich-Perspektive erzählt. Das Buch beinhaltet potenziell triggernde Themen, insbesondere aus dem Bereich Verlust.
Meine Meinung
Nach dem dramatischen Ende von Band 1 war es natürlich klar, dass ich für Band 2 zurückkehren werde. Lange habe ich überlegt, was Sarah Stankewitz - meine deutsche Queen of Heartbreak – für mich bereithält. Welchen Weg wird sie für Aron gehen? Denn wer ihre anderen Bücher kennt, der weiß: Bei ihr ist alles möglich. Sorge, dass Band 2 nicht an Band 1 heranreichen kann, hatte ich nie. Ich weiß, wie gut Sarah schreiben kann, ich weiß, wie sehr sie recherchiert, ich wusste nur nicht, was sie mit Lilly und Aron vorhat.
Zu Beginn des Buches ist Lilly wieder in Deutschland, untergekommen bei ihrer Oma, ohne Kontakt zu ihrer Mutter. Der Schmerz, der hier zwischen den Zeilen liegt, der erahnen lässt, wie sehr Lilly als „das ungesehene Kind“ immer leiden musste, ist greifbar. Im Laufe des Buches gibt es immer wieder Rückblenden, die gemeinsam mit Lilly die schönen Momente und die traurigen Momente ihrer Zeit mit ihrem Zwillingsbruder erleben lassen. Man verarbeitet mit Lilly gemeinsam den Verlust, man darf erleben, wie sie hieraus Stärke gewinnt und andere viel Hoffnung geben kann. Denn das ist hier auch bitter nötig.
Lilly kehrt nach Island zurück. Nicht wegen Aron, sondern für sich selbst. Als sie ein Angebot von einer Hilfsorganisation kriegt, zögert sie nur kurz und kehrt zurück auf die Insel, die ihr Herz gebrochen, aber gleichzeitig auch geheilt hat. Aron tritt erst später wieder in die Geschichte, denn er akzeptiert Lillys Grenzen und gibt ihr Zeit und Raum, die Nachrichten zu verarbeiten. Mir hat dies gut gefallen, allein schon, weil Lilly nicht seinetwegen, sondern ihretwegen zurückkommt. Die Autorin gibt ihr die Möglichkeit, alles selbst zu verarbeiten und hierbei nicht direkt wieder in einer Beziehung zu sein.
Natürlich gibt es aber auch eine zweite Chance für die beiden. Der Kontakt wird langsam wieder aufgebaut, die gemeinsamen Freunde binden Lilly viel ein und es gibt schöne – freundschaftliche! – Momente, die mit der Zeit vermehrt zu romantischen Momenten werden. Ganz behutsam führt die Autorin die beiden wieder zusammen, stets mit dem Wissen, dass das Damoklesschwert über Aron hängt. Sein Zustand verschlechtert sich zunehmend, bis er sehr kritisch wird. Dramatische Szenen, Verzweiflung und Angst inklusive. Sarah Stankewitz weiß einfach, wie man die Emotionen des Lesers erreichen kann. Zwar hat mich das Buch insgesamt nicht so sehr ergriffen wie Band 1, aber das lag auch einfach daran, dass hier Lilly wieder deutlich mehr Licht sehen darf und selbst die traurigen Szenen mit ihrem Bruder schön und dankbar herüberkommen, sodass das Buch nicht so sehr von Schmerz und Trauer, sondern vielmehr von Hoffnung und Erinnerungen handelt.
Die Liebesgeschichte von Aron und Lilly entwickelt sich zaghaft, aber das ist angesichts der Drumherums nachvollziehbar und vollkommen in Ordnung. Es gibt die supersüße Idee, dass beide Dates füreinander organisieren – von A bis Z. Als sich Arons Zustand verschlechtert und Lilly sagte, dass sie doch noch so viele Buchstaben im Alphabet offen haben, bekam ich wirklich Gänsehaut. Das Ende, was die Autorin für Lilly und Aron bereithält, gefällt mir gut, es ist glaubwürdig und nachvollziehbar. Ich hätte mir hier und da ein wenig mehr Island gewünscht, aber insgesamt war das Buch erwartungsgemäß wunderschön geschrieben, ergreifend und mit der gewohnten Behutsamkeit und Vielschichtigkeit der Autorin mal wieder ein Highlight.
Mein Fazit
Shine like Midnight Sun ist ein würdiger, ergreifender Abschluss der Dilogie. Die Autorin beweist wieder, dass sie ein unglaubliches Fingerspitzengefühl für Emotionen hat und präsentiert dieses Mal eine Geschichte voller Hoffnung und Verzweiflung in Zeiten von großen Herausforderungen. Wie immer ein Highlight!
[Diese Rezension basiert auf einem vom Verlag oder vom Autor überlassenen Rezensionsexemplar. Meine Meinung wurde hiervon nicht beeinflusst.]
May 31, 2025
pierwszy tom byl lepszy ale still kocham całą dylogie i zamierzam teraz bardzo dlugo oplakiwac co sie tu zadzialo😁😁
dnf
November 23, 2024Schade, dass das Buch auf meiner DNF-Liste gelandet ist, aber ich fühle die Geschichte überhaupt nicht mehr. Auch der Schreibstil gefällt mir hier irgendwie noch weniger als im ersten Band 😪
November 17, 2024
Hierbei handelt es sich um den zweiten Teil einer Dilogie. Es ist empfehlenswert, den ersten zuvor zu lesen, da die Handlung nahtlos fortgesetzt wird. Aron leidet unter der Erkrankung seines Herzens und auch für Lilly ist die Situation nur allzu bekannt sowie schmerzlich.
Es ist deutlich zu spüren, wie Arons Lebensfreude nachlässt und er ein ambivalentes Verhalten zeigt. Er muss sich mit der neuen Situation arrangieren, was häufig dazu führt, dass er ihm nahestehende Personen von sich stößt. Zudem ist der Roman mit vielen dramatischen Szenen gespickt, die mir etwas zu viel waren. Während der erste Teil mich sehr berührt hat, war es hier over the top, sodass ich an der Glaubhaftigkeit zweifeln musste.
Zum Ende hin wirkte es so, als hätte die Autorin in ihr gewohntes Muster zurückgefunden, sodass ich dort emotional wieder abgeholt wurde. Des Weiteren wurden viele Themen am Rande angestoßen, die mich begeistert haben. Davon als auch von einem Nebencharakter, den man in diesem Teil kennenlernt, hätte ich am liebsten noch mehr gelesen.
Abschließend kann ich die Reihe jedem empfehlen, der Fan von tiefgründigen Geschichten ist und für schmerzhafte, traurige Themen bereit ist.
Es ist deutlich zu spüren, wie Arons Lebensfreude nachlässt und er ein ambivalentes Verhalten zeigt. Er muss sich mit der neuen Situation arrangieren, was häufig dazu führt, dass er ihm nahestehende Personen von sich stößt. Zudem ist der Roman mit vielen dramatischen Szenen gespickt, die mir etwas zu viel waren. Während der erste Teil mich sehr berührt hat, war es hier over the top, sodass ich an der Glaubhaftigkeit zweifeln musste.
Zum Ende hin wirkte es so, als hätte die Autorin in ihr gewohntes Muster zurückgefunden, sodass ich dort emotional wieder abgeholt wurde. Des Weiteren wurden viele Themen am Rande angestoßen, die mich begeistert haben. Davon als auch von einem Nebencharakter, den man in diesem Teil kennenlernt, hätte ich am liebsten noch mehr gelesen.
Abschließend kann ich die Reihe jedem empfehlen, der Fan von tiefgründigen Geschichten ist und für schmerzhafte, traurige Themen bereit ist.
January 28, 2025
Die Geschichte von Lilly und Aron war super emotional 😭❤️🩹
Der Teil knüpft direkt an den 1. Band an und es geht mit einer Achterbahn der Gefühle weiter 🙄
Die beiden erleben zusammen Trauer, Schmerz, Liebe, Freude, Hoffnung und ich habe alles so sehr mitgefühlt 😭
Mir hat es mega gut gefallen, dass Aron seinen eigenen PoV bekommen hat und wir so mehr von seiner Gefühls- und Gedankenwelt erfahren haben 🥰
Die beiden Synchronsprecher sind so unglaublich toll und haben all die verschiedenen Emotionen so gut rüber gebracht ❤️
Island als Setting war wieder wunderschön ❤️ ich habe mir ständig Fotos der Orte auf Pinterest angesehen und absolutes Fernweh 😭❤️
Allerdings haben mir die letzten 20% irgendwie weniger gefallen...
Ich fand es so künstlich dramatisch und tragisch konstruiert 😕
Das hätte es einfach nicht gebraucht, da die Grundstory schon schmerzhaft und traurig genug ist ❤️🩹
Das Ende fand ich aber wundervoll und hat mich tief bewegt 😭❤️
Der Teil knüpft direkt an den 1. Band an und es geht mit einer Achterbahn der Gefühle weiter 🙄
Die beiden erleben zusammen Trauer, Schmerz, Liebe, Freude, Hoffnung und ich habe alles so sehr mitgefühlt 😭
Mir hat es mega gut gefallen, dass Aron seinen eigenen PoV bekommen hat und wir so mehr von seiner Gefühls- und Gedankenwelt erfahren haben 🥰
Die beiden Synchronsprecher sind so unglaublich toll und haben all die verschiedenen Emotionen so gut rüber gebracht ❤️
Island als Setting war wieder wunderschön ❤️ ich habe mir ständig Fotos der Orte auf Pinterest angesehen und absolutes Fernweh 😭❤️
Allerdings haben mir die letzten 20% irgendwie weniger gefallen...
Ich fand es so künstlich dramatisch und tragisch konstruiert 😕
Das hätte es einfach nicht gebraucht, da die Grundstory schon schmerzhaft und traurig genug ist ❤️🩹
Das Ende fand ich aber wundervoll und hat mich tief bewegt 😭❤️
April 26, 2025
“manchmal müssen wir jemanden für einen kurzen augenblick im stich lassen, damit wir uns selbst retten können.”
auch shine like midnight sun geht emotional und voller herzschmerz weiter. nachdem mich bereits der erste band nicht komplett abholen konnte, war ich gespannt, wie es beim abschluss der dilogie aussehen wird.
wie bereits in einer anderen rezension beschrieben, haben geschichte und charakter mich erst so richtig am ende gepackt, dass ich auch kurz ein tränchen verdrücken. da war es aber auch schon rum, sodass ich doch den großteil des buches vor mich hingelesen habe, ohne viel zu empfinden. es war objektiv nicht schlecht, jedoch keine empfehlung meinerseits.
3 stars
auch shine like midnight sun geht emotional und voller herzschmerz weiter. nachdem mich bereits der erste band nicht komplett abholen konnte, war ich gespannt, wie es beim abschluss der dilogie aussehen wird.
wie bereits in einer anderen rezension beschrieben, haben geschichte und charakter mich erst so richtig am ende gepackt, dass ich auch kurz ein tränchen verdrücken. da war es aber auch schon rum, sodass ich doch den großteil des buches vor mich hingelesen habe, ohne viel zu empfinden. es war objektiv nicht schlecht, jedoch keine empfehlung meinerseits.
3 stars
May 28, 2025
[ współpraca reklamowa @moondrive.books ] “Spotkamy się w blasku słońca” jest kontynuacją książki “Odnajdę Cię w blasku zorzy”. Poznajemy dalsze losy Lilly i Arona, którzy muszą stawić czoło okrutnemu losowi. Podobnie jak w pierwszym tomie historia jest przepięknie opowiedziana i przekazana czytelnikowi. Uwielbiam w tej książce lekkość czytania, pomimo ciężkiej tematyki, jaką jest strata, śmierć czy choroba. Jednak ten tom, w moim odczuciu jest bardziej słodko-gorzki, niż poprzedni. Tym razem mamy przeplatanie wątków tych smutnych i wesołych. Przez to, nie mamy pewności jak zakończy się ich historia. Bardzo ciekawy zabieg, myślę że był idealnie dopasowany. Mamy też cudowny klimat Islandii, który tak pokochałam w pierwszym tomie. Myślę, że to dobre zakończenie tej dylogii. Może nie skradła mojego serca, tak jak pierwszy tom, bo tu zabrakło mi czegoś więcej. Jednak mam bardzo duży sentyment do tych książek 🥹 A bohaterowie są przecudowni i przesłodcy 💙🧡 Czytajcie je! 4/5⭐️
January 29, 2025
Wenn du richtig Bock hast dir die Augen aus dem Kopf zu heulen und die ganze Zeit Angst zu haben, dass das schlimmste eintreten wird ist dieses Buch genau das richtige für dich. 🥲😭😭😭
November 19, 2024
Puuuh viel schwächer als Band 1 …
Ich weiß ehrlich gesagt nicht woher die ganzen 5-Sterne Rezensionen kommen.
Ja, das Buch ist hoch emotional, es geht um ein wirklich absolut wichtiges Thema und der Schreibstil der Autorin ist sehr schön und angenehm.
Aron ist ein wirklich toller, reifer Charakter den ich gerne aus seiner Sicht begleitet habe ABER
- Lilly ist wahrlich eine der anstrengendsten, kopflosesten und überdramatisiertesten Charaktere ever mit absolut null Charakterentwicklung in Band 2.
Sobald was nicht läuft wie sie es will schreit sie rum, es sollen alle nach ihrer Nase tanzen und sie rennt durchgehend gerne und kopflos weg und würde es auch tun, wenn Aron sie nicht ständig zurückhält.
Sie ist zwar aufmerksam und empathisch, aber auch nur dann, wenn es ihr gerade in den Kram passt.
- Alle Nebencharaktere bleiben unfassbar blass.
Eine Chance auf „found Family“ wurde hier leider nicht genutzt.
- Das Buch fokussiert sich viel zu viel auf Aron und Lilly’s Liebesgeschichte und der Plot daher nur: ich liebe dich, geh nicht, ich will dich nicht verlassen, bleib bei mir etc... Das war’s. Das ist einfach zu wenig.
Daher: Ein Plot? Kaum vorhanden.
- es gab eine konstruierte (nervige) Dramaszene, verursacht durch Lilly und absolut unnötig.
- Ich hatte noch Hoffnung, dass nun in Band 2 endlich die Beziehung mit ihren Eltern thematisiert wird - kurz keimte Hoffnung auf, als es ein Gespräch mit ihrer Mutter gab und einen Brief von ihrer Mutter kam. Aber das war’s. Es passierte hierzu nichts mehr von Lilly’s Seite. Und der Vater? Nicht existent. Potenzial auch hier vertan.
- Und um das Buch zu f��llen, gab es noch Rückblicke mit ihrem verstorbenen Bruder, die in den meisten Fällen der Story nichts gegeben haben. Nur ein, zweimal für eine Sache vielleicht mal die Augen geöffnet.
- Und das Ende kam nach so viel Luft und wenig Story plötzlich so abrupt und wurde in drei Kapitel gequetscht. Warum? Gerade da hätte man so viele tolle emotionale, hoffnungsvolle, positive Szenen rausholen können.
War echt enttäuscht und bin zum Schluss nur noch über die Seiten geflogen, weil gelangweilt und genervt von Lilly…
Ich weiß ehrlich gesagt nicht woher die ganzen 5-Sterne Rezensionen kommen.
Ja, das Buch ist hoch emotional, es geht um ein wirklich absolut wichtiges Thema und der Schreibstil der Autorin ist sehr schön und angenehm.
Aron ist ein wirklich toller, reifer Charakter den ich gerne aus seiner Sicht begleitet habe ABER
- Lilly ist wahrlich eine der anstrengendsten, kopflosesten und überdramatisiertesten Charaktere ever mit absolut null Charakterentwicklung in Band 2.
Sobald was nicht läuft wie sie es will schreit sie rum, es sollen alle nach ihrer Nase tanzen und sie rennt durchgehend gerne und kopflos weg und würde es auch tun, wenn Aron sie nicht ständig zurückhält.
Sie ist zwar aufmerksam und empathisch, aber auch nur dann, wenn es ihr gerade in den Kram passt.
- Alle Nebencharaktere bleiben unfassbar blass.
Eine Chance auf „found Family“ wurde hier leider nicht genutzt.
- Das Buch fokussiert sich viel zu viel auf Aron und Lilly’s Liebesgeschichte und der Plot daher nur: ich liebe dich, geh nicht, ich will dich nicht verlassen, bleib bei mir etc... Das war’s. Das ist einfach zu wenig.
Daher: Ein Plot? Kaum vorhanden.
- es gab eine konstruierte (nervige) Dramaszene, verursacht durch Lilly und absolut unnötig.
- Ich hatte noch Hoffnung, dass nun in Band 2 endlich die Beziehung mit ihren Eltern thematisiert wird - kurz keimte Hoffnung auf, als es ein Gespräch mit ihrer Mutter gab und einen Brief von ihrer Mutter kam. Aber das war’s. Es passierte hierzu nichts mehr von Lilly’s Seite. Und der Vater? Nicht existent. Potenzial auch hier vertan.
- Und um das Buch zu f��llen, gab es noch Rückblicke mit ihrem verstorbenen Bruder, die in den meisten Fällen der Story nichts gegeben haben. Nur ein, zweimal für eine Sache vielleicht mal die Augen geöffnet.
- Und das Ende kam nach so viel Luft und wenig Story plötzlich so abrupt und wurde in drei Kapitel gequetscht. Warum? Gerade da hätte man so viele tolle emotionale, hoffnungsvolle, positive Szenen rausholen können.
War echt enttäuscht und bin zum Schluss nur noch über die Seiten geflogen, weil gelangweilt und genervt von Lilly…
May 28, 2025
Szczerze? Musiałam sobie tę historię dawkować. Inaczej przeczytałabym ją na jednym wdechu. Rozłożyłam sobie to czytanie na dni, ponieważ już od początku czułam jak z każdą, przeczytaną linijką moje serce zaciska się coraz mocniej. „Spotkamy się w blasku słońca” to nie jest po prostu książka, to historia, która ma w sobie pełno emocji.
Bardzo podoba mi się to, że w drugim tomie nie porzucono wątku brata bliźniaka. Wręcz przeciwnie - ten temat wciąż żyje. A za sprawą retrospekcji dostajemy głębszy wgląd w relacje Lily oraz Luci. Czujemy ich bliskość, przeżywamy stratę i wszystko to, co zostało niedopowiedziane.
Na wszystkie pytania, które zostawiła za sobą pierwsza część, dostajemy odpowiedzi. Otrzymujemy więcej detali i szczegółów, które stopniowo układają się w spójną całość. Nie zabrakło także wglądu w przeszłość Arona, który był zdecydowanie potrzebny!
Nie zabrakło też nuty pikanterii, ale zanim uciekniecie, let the girl speak. Sceny intymne były idealnie wyważone, namiętne ale napisane z wyczuciem i szacunkiem. Czuć w nich nie tylko fizyczność, a także emocje, które zbliżają Lily i Arona. Te sceny nie zostały napisane dla efektu, one naprawdę coś znaczą. Ukazują, jak dwie bratnie dusze jeszcze bardziej się do siebie zbliżają.
A teraz, moje drogie Panie… Aron. Piszę z pełnym przekonaniem: ma on szansę na zostanie Waszym nowym mężem książkowym. Znajdą się momenty, w których poczujecie od niego chłód ale później… Sprawi, że Wasz każdy dzień będzie jak zorza polarna - piękny. Aron ma w sobie zachowany balans, co uważam za bardzo dobrą kreację bohatera.
Dochodząc do sedna - kocham tą historię. Jednocześnie czuję też, jak powoli pęka mi serce, ponieważ wiem, że już nigdy nie przeczytam tej dylogii po raz pierwszy. Więc, jeśli dalej zastanawiacie się czy warto, z ręką na sercu i szczerym uśmiechem odpowiem: w a r t o! 🧡
[współpraca reklamowa] z Wydawnictwem Moondrive
Bardzo podoba mi się to, że w drugim tomie nie porzucono wątku brata bliźniaka. Wręcz przeciwnie - ten temat wciąż żyje. A za sprawą retrospekcji dostajemy głębszy wgląd w relacje Lily oraz Luci. Czujemy ich bliskość, przeżywamy stratę i wszystko to, co zostało niedopowiedziane.
Na wszystkie pytania, które zostawiła za sobą pierwsza część, dostajemy odpowiedzi. Otrzymujemy więcej detali i szczegółów, które stopniowo układają się w spójną całość. Nie zabrakło także wglądu w przeszłość Arona, który był zdecydowanie potrzebny!
Nie zabrakło też nuty pikanterii, ale zanim uciekniecie, let the girl speak. Sceny intymne były idealnie wyważone, namiętne ale napisane z wyczuciem i szacunkiem. Czuć w nich nie tylko fizyczność, a także emocje, które zbliżają Lily i Arona. Te sceny nie zostały napisane dla efektu, one naprawdę coś znaczą. Ukazują, jak dwie bratnie dusze jeszcze bardziej się do siebie zbliżają.
A teraz, moje drogie Panie… Aron. Piszę z pełnym przekonaniem: ma on szansę na zostanie Waszym nowym mężem książkowym. Znajdą się momenty, w których poczujecie od niego chłód ale później… Sprawi, że Wasz każdy dzień będzie jak zorza polarna - piękny. Aron ma w sobie zachowany balans, co uważam za bardzo dobrą kreację bohatera.
Dochodząc do sedna - kocham tą historię. Jednocześnie czuję też, jak powoli pęka mi serce, ponieważ wiem, że już nigdy nie przeczytam tej dylogii po raz pierwszy. Więc, jeśli dalej zastanawiacie się czy warto, z ręką na sercu i szczerym uśmiechem odpowiem: w a r t o! 🧡
[współpraca reklamowa] z Wydawnictwem Moondrive
October 12, 2024
Emotionaler Abschluss einer mitreißenden Dilogie
„Shine Like Midnight Sun“ der Autorin Sarah Stankewitz knüpft genau da an wo „Glow Like Northern Lights“ endete. Deshalb sollte man den ersten Band auch unbedingt kennen. Mir waren die Ereignisse daraus auch noch sehr präsent und so fühlte die Lektüre sich gleich vertraut an. Erneut überzeugte die Autorin mich mit ganz viel Gefühl und das alles vor der traumhaften Kulisse Islands. Die Geschichte fokussiert sich diesmal voll und ganz auf Lilly und Aron wodurch man tief in deren Gefühlswelten abtauchen kann. Ein kleiner Wehmutstropfen war dabei nur für mich, dass man so wenig über Lillys Freiwilligenarbeit erfährt. Die genauen Aktionen von "Save the Island" hätten mich auf jeden Fall interessiert. Aber natürlich wurde mir die Lektüre auch so nicht langweilig. Der Schreibstil las sich zudem unheimlich angenehm und ich flog wirklich nur so durch die Seiten. Auch deshalb weil bis zuletzt durch Arons Krankheit Spannung aufgebaut wurde. Das Ende ist für mich zum Glück überaus stimmig und passt einfach perfekt. Insgesamt gibt es von mir daher eine große Leseempfehlung für diese bewegende Reihe!
„Shine Like Midnight Sun“ der Autorin Sarah Stankewitz knüpft genau da an wo „Glow Like Northern Lights“ endete. Deshalb sollte man den ersten Band auch unbedingt kennen. Mir waren die Ereignisse daraus auch noch sehr präsent und so fühlte die Lektüre sich gleich vertraut an. Erneut überzeugte die Autorin mich mit ganz viel Gefühl und das alles vor der traumhaften Kulisse Islands. Die Geschichte fokussiert sich diesmal voll und ganz auf Lilly und Aron wodurch man tief in deren Gefühlswelten abtauchen kann. Ein kleiner Wehmutstropfen war dabei nur für mich, dass man so wenig über Lillys Freiwilligenarbeit erfährt. Die genauen Aktionen von "Save the Island" hätten mich auf jeden Fall interessiert. Aber natürlich wurde mir die Lektüre auch so nicht langweilig. Der Schreibstil las sich zudem unheimlich angenehm und ich flog wirklich nur so durch die Seiten. Auch deshalb weil bis zuletzt durch Arons Krankheit Spannung aufgebaut wurde. Das Ende ist für mich zum Glück überaus stimmig und passt einfach perfekt. Insgesamt gibt es von mir daher eine große Leseempfehlung für diese bewegende Reihe!
May 30, 2025
~Recenzja~
[współpraca barterowa] Bardzo dziękuję za egzemplarz do recenzji! ☀️
Spotkamy się w blasku słońca - Sarah Stankewitz
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️/⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Czy kocham podróżować? Tak
Czy po przeczytaniu tej części, moja chęć wyjazdu i zwiedzenia Islandii, wzrosła? Dokładnie tak było!
Uwielbiam najróżniejsze wyprawy, więc ta wyspa została właśnie wpisana na listę do odwiedzenia.
Historia Lilly i Arona jest zdecydowanie wzruszająca. Pełna pięknych chwil, od podziwiania orek, przez oglądanie golden hour o godzinie pierwszej w nocy, podczas dnia polarnego, aż do wspólnego spędzania czasu w warsztacie. Jednak nie zabrakło też fragmentów, na których dosłownie wylałam masę łez. Chociażby przy każdym wspomnieniu o walce z chorobą Arona.
Jeśli chodzi o samych głównych bohaterów to zdecydowanie odczuwalna była ich pozytywna, delikatna zmiana charakteru, względem pierwszego tomu. Nie byli absolutnie dziecinni, tylko świadomi swoich decyzji.
Muszę przyznać, że podczas czytania ostatnich dwóch rozdziałów oraz epilogu wstrzymałam oddech. Jejku jak tam się dużo działo! Nawet przez moment zapomniałam o tym, że adnotowałam całą książkę, więc w końcówce z wrażenia nie dałam nawet znaczników.
Bardzo, ale to bardzo polecam zapoznać się z tą cudowną historią!
[współpraca barterowa] Bardzo dziękuję za egzemplarz do recenzji! ☀️
Spotkamy się w blasku słońca - Sarah Stankewitz
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️/⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Czy kocham podróżować? Tak
Czy po przeczytaniu tej części, moja chęć wyjazdu i zwiedzenia Islandii, wzrosła? Dokładnie tak było!
Uwielbiam najróżniejsze wyprawy, więc ta wyspa została właśnie wpisana na listę do odwiedzenia.
Historia Lilly i Arona jest zdecydowanie wzruszająca. Pełna pięknych chwil, od podziwiania orek, przez oglądanie golden hour o godzinie pierwszej w nocy, podczas dnia polarnego, aż do wspólnego spędzania czasu w warsztacie. Jednak nie zabrakło też fragmentów, na których dosłownie wylałam masę łez. Chociażby przy każdym wspomnieniu o walce z chorobą Arona.
Jeśli chodzi o samych głównych bohaterów to zdecydowanie odczuwalna była ich pozytywna, delikatna zmiana charakteru, względem pierwszego tomu. Nie byli absolutnie dziecinni, tylko świadomi swoich decyzji.
Muszę przyznać, że podczas czytania ostatnich dwóch rozdziałów oraz epilogu wstrzymałam oddech. Jejku jak tam się dużo działo! Nawet przez moment zapomniałam o tym, że adnotowałam całą książkę, więc w końcówce z wrażenia nie dałam nawet znaczników.
Bardzo, ale to bardzo polecam zapoznać się z tą cudowną historią!
February 23, 2025
Nachdem ich Band 1 gelesen habe, wollte ich schon irgendwie wissen wie es weitergeht . Hatte aber leider garnicht so den Drang. Hab mir dennoch das 2.Buch gekauft und ich muss sagen , es hat sich gelohnt. Der 2.Teil hat mir so viel Besser gefallen und ich war von Anfang an so tief in der Geschichte drin. Ich mag den Schreibstil von Sarah Stankewitz, es ließ sich super leicht und angenehm lesen. Aron und Lilly sind mir von Seite zu Seite mehr ans Herz gewachsen und gegen Ende konnte ich das Buch garnicht mehr weglegen . Mit Gänsehaut habe ich die letzten Seiten gelesen weil man fast bis zum Schluss nicht erahnen kann ob es ein Happy End gibt oder nicht …
Außerdem bin ich Begeistert von der Auswahl des Landes - Island - hat definitiv mein Interesse geweckt selbst dorthin zu fliegen um die Nordlichter zu sehen und alle anderen Spots, die im Buch erwähnt wurden!
Außerdem bin ich Begeistert von der Auswahl des Landes - Island - hat definitiv mein Interesse geweckt selbst dorthin zu fliegen um die Nordlichter zu sehen und alle anderen Spots, die im Buch erwähnt wurden!
January 25, 2025
Ich habe die Geschichte wirklich gerne gelesen, auch wenn mir der erste Band besser gefallen hat. Dies einfach aufgrund des schweren Themas, das sich durch den ganzen zweiten Band zieht und der Geschichte die Leichtigkeit nimmt. Es hat zwar auch immer wieder schöne Momente, trotzdem überwog für mich das schwermütige. Es ist trotzdem eine gelungene Fortsetzung und ein würdiger Abschluss für die Geschichte.
November 4, 2024
Das Cover ist echt schön! Es gefällt mir sehr gut und ist ein Hingucker!
Der Schreibstil der Autorin ist einfach und flüssig zu lesen. Es war stellenweise emotional, aber irgendwie kamen mir die Emotionen dennoch zu kurz.
Die Handlung ist ganz gut, aber insgesamt ist mir zu wenig passiert. Das Buch hat sich wie ein Schnelldurchlauf gelesen. Es gab einfach kaum Höhepunkte. Das Ende ist natürlich noch einmal aufwühlend und spannend. Am Ende habe ich wirklich mitgefiebert und gehofft, dass alles gut geht. Also zum Schluss wurde ich nochmal richtig gepackt, aber insgesamt hat mich die Autorin leider etwas zu wenig emotional packen können. Ich war in der Geschichte nicht so sehr involviert und die Gefühle haben mich zu wenig erreicht. Ich finde die Entwicklung der Charaktere schön. Das Ende hat mir sehr gut gefallen und konnte mich echt fesseln.
Die Dilogie ist toll, aber ich finde, dass die Handlung auch in ein Buch gepasst hätte.
Der Schreibstil der Autorin ist einfach und flüssig zu lesen. Es war stellenweise emotional, aber irgendwie kamen mir die Emotionen dennoch zu kurz.
Die Handlung ist ganz gut, aber insgesamt ist mir zu wenig passiert. Das Buch hat sich wie ein Schnelldurchlauf gelesen. Es gab einfach kaum Höhepunkte. Das Ende ist natürlich noch einmal aufwühlend und spannend. Am Ende habe ich wirklich mitgefiebert und gehofft, dass alles gut geht. Also zum Schluss wurde ich nochmal richtig gepackt, aber insgesamt hat mich die Autorin leider etwas zu wenig emotional packen können. Ich war in der Geschichte nicht so sehr involviert und die Gefühle haben mich zu wenig erreicht. Ich finde die Entwicklung der Charaktere schön. Das Ende hat mir sehr gut gefallen und konnte mich echt fesseln.
Die Dilogie ist toll, aber ich finde, dass die Handlung auch in ein Buch gepasst hätte.
June 30, 2025
3,75✨
November 24, 2024
Ich hab selten so viel und fast durchgängig geheult wir bei diesem Buch. Die Autorin schreibt so wundervoll poetisch, dass es einen einfach berühren MUSS. Ich habe bis zum Ende mitgefiebert und habe mit allem gerechnet – und wurde nicht enttäuscht. Ein paar Handlungsstränge konnte ich nicht ganz nachvollziehen, aber wenn man das ausblendet, war es eine tolle Geschichte.
July 6, 2025
To była moja druga w życiu książka, którą przeczytałam na raz… Więc to już musi coś znaczyć. I nie gadajcie mi, że to dlatego, że jest krótka, bo ja się łatwo rozpraszam, ok??
Kochani, tu było tyle emocji (kurde rollercoaster!!!), że ja nie byłam w stanie (i nie chciałam) przewidzieć, co się stanie. Nie miałam pojęcia czy to będzie historia z happy endem czy mnie rozwali psychicznie. I wiecie, co było najlepsze w tej emocjonalności? Było to szczere. Uczucia bohaterów były przelane na papier, a w momencie czytania, przelewały się wprost do naszych głów (i może u niektórych nawet serc).
Pierwsza część – rozwaliła mnie i nie tylko, głównie ze względu na motyw straty, takiej już koniec kropka straty. I na całe szczęście ani w jednej, ani drugiej części nie zostało to przyćmione przez wątek miłosny. W pierwszej, co prawda Lilly musiała radzić sobie ze śmiercią brata – jej ukochanej osoby. W drugiej z ciągłą myślą o możliwej stracie Arona – również osoby, którą kocha. Więc dziewczyna tak naprawdę zatraca się traceniu. Nie wie, jak się zachować, jak sobie poradzić ani jak odnaleźć SIEBIE w nowej rzeczywistości.
Różnica jednak między częściami była taka, że w „Odnajdę Cię w blasku zorzy” był ww motyw straty, w „Spotkamy się w blasku słońca” był motyw tracenia.
Wszystkie wspólne dni głównych bohaterów były opisane tak, jakby każdy mógł być tym ostatnim. I przyznam, że zrobiło to na mnie ogromne wrażenie. I tak samo jak bohaterowie, miałam poczucie niepewności. I szczerze? Stresowałam się XD Były nawet momenty, gdzie chciałam rzucić tą książką (a raczej tabletem), bo już nie dawałam rady haha
Więc mając reckę wiecie, dlaczego wybrałam tę książkę jako patronat, ale to nie jedyny powód – hear me out… albo wsm czekajcie na filmik 🤪
Kochani, tu było tyle emocji (kurde rollercoaster!!!), że ja nie byłam w stanie (i nie chciałam) przewidzieć, co się stanie. Nie miałam pojęcia czy to będzie historia z happy endem czy mnie rozwali psychicznie. I wiecie, co było najlepsze w tej emocjonalności? Było to szczere. Uczucia bohaterów były przelane na papier, a w momencie czytania, przelewały się wprost do naszych głów (i może u niektórych nawet serc).
Pierwsza część – rozwaliła mnie i nie tylko, głównie ze względu na motyw straty, takiej już koniec kropka straty. I na całe szczęście ani w jednej, ani drugiej części nie zostało to przyćmione przez wątek miłosny. W pierwszej, co prawda Lilly musiała radzić sobie ze śmiercią brata – jej ukochanej osoby. W drugiej z ciągłą myślą o możliwej stracie Arona – również osoby, którą kocha. Więc dziewczyna tak naprawdę zatraca się traceniu. Nie wie, jak się zachować, jak sobie poradzić ani jak odnaleźć SIEBIE w nowej rzeczywistości.
Różnica jednak między częściami była taka, że w „Odnajdę Cię w blasku zorzy” był ww motyw straty, w „Spotkamy się w blasku słońca” był motyw tracenia.
Wszystkie wspólne dni głównych bohaterów były opisane tak, jakby każdy mógł być tym ostatnim. I przyznam, że zrobiło to na mnie ogromne wrażenie. I tak samo jak bohaterowie, miałam poczucie niepewności. I szczerze? Stresowałam się XD Były nawet momenty, gdzie chciałam rzucić tą książką (a raczej tabletem), bo już nie dawałam rady haha
Więc mając reckę wiecie, dlaczego wybrałam tę książkę jako patronat, ale to nie jedyny powód – hear me out… albo wsm czekajcie na filmik 🤪
May 28, 2025
"Niektóre marzenia pękają cichutko jak bańki mydlane. Ale nie moje. Moje właśnie umarły z głośnym hukiem"
Lilly po tym jak odkryła kłamstwo Arona na temat jego zdrowia zdecydowała się wrócić do Niemiec. Bardzo tego potrzebowała. Jednak jej serce dalej tęskni za Islandią i za pewnym wyjątkowym chłopakiem. Z kolei Aron doskonale ją rozumie, ale chciałby choć ostatni raz się z nią spotkać. Może pewna propozycja spowoduje, że do ich spotkania dojdzie znacznie szybciej?
Książka jest bezpośrednią kontynuacją "Odnajdę cię w blasku zorzy", ale zdecydowanie wywołuje znacznie więcej emocji. W pewnym sensie dlatego, że jesteśmy bezpośrednimi świadkami, obserwatorami tego co doświadcza główny bohater, jak i osoby w jego otoczeniu. To zaskakujące, jak tak cieniutka książka może wywołać tak wiele emocji. Nadzieja, miłość, radość, rozpacz, cierpienie i smutek. Jak pierwsza część się w głównej mierze skupiała się na Lilly, jej bólu i historii, to tutaj ta część zdecydowanie należy do Arona. Naprawdę rzadko książka wywołuje u mnie aż takie emocje. Już pierwsza część była historią, pełną emocji, która na długo zapadła mi w pamięć, ale ta zdecydowanie jeszcze dłużej ze mną zostanie. Ta wywołała we mnie jeszcze więcej emocji.
Czas. To sekundy, minuty, godziny czy miesiące. Czasami jest go za dużo, z czasami za mało, prawda? Aron niestety nie ma go dużo. Choroba stale postępuje, coraz gorzej się czuje i wszyscy z niecierpliwością i wielką nadzieją czekają na wiadomość. Jedną, magiczną wiadomość, która może wszystko zmienić. Dać nadzieję na lepszą przyszłość. Mówi się, że widmo zbliżającego się końca powoduje, że ludzie inaczej się zachowują. Czy można czuć zbliżający się swój koniec? Aron stara się robić dobrą minę do złej gry. Udaje, że wszystko jest dobrze i może wszyscy dają się na to nabrać tylko nie Lilly. Ona wszystko dostrzega. Czas, który spędzili bez siebie nic nie zmienił. Dalej mocno się kochają. Dziewczyna nie zamierza przestać go wspierać. A on? W końcu decyduje się podzielić swoim ciężarem. Piękna to relacja. Lilly to bardzo silna dziewczyna, naprawdę i bardzo ją podziwiam. Strata brata, a teraz to? Wierzy, stale wierzy, że wszystko się uda i będą mieli swoje długo i szczęśliwie. Ale czy jest to możliwe?
"Chcę w to wierzyć. W cud. Z uzdrowienie. W drogę, która wyprowadzi mnie z ciemności"
Strasznie się czytało, widząc krok po kroku, jak chłopak się zmienia. Jak choroba stopniowo wyniszcza. Jak jest coraz bardziej słabszy. Jak szykuje się na najgorsze choć dalej nie traci nadziei. Nie wolno jej nigdy tracić, prawda?
Bałam się tej książki, ba��am się tego co tu dostanę. Tego czy doszczętnie złamie mi serce czy jednak wręcz przeciwnie. Bo ja, bardzo pragnę szczęśliwych zakończeń. No kto ich nie kocha? Cały czas miałam nadzieję,że wszystko dobrze się skończy, a z drugiej strony w pewien sposób to nie wierzyłam. Przez całą lekturę ani razu emocje mnie nie opuściły. Ta książka wprost ocieka emocjami. Każda kolejna strona to jest dodatkowy ładunek emocjonalny. Każda kolejna strona to jest coś nowego. Nie ukrywam, że jestem osobą, która raczej dosyć rzadko uroni łzę podczas lektury. Mimo emocjonującej pierwszej części to tam się nie udało, ale tu? Tu wręcz przeciwnie. Ostatnie pięćdziesiąt stron z ledwością widziałam przez łzy. Bałam się i miałam nadzieję. Chciałam, bardzo chciałam żeby autorka jednak dała bohaterom szczęśliwe zakończenie. Ale czy tak się stało?
"Czasami musimy rozpaść się na kawałki, Lilly. Po to, żeby później ponownie stanąć na nogi. Być może staniemy się innymi ludźmi, ale za to silniejszymi i prawdziwszymi"
Wiele się dzieje w życiu bohaterów. Lilly w końcu odkrywa czego tak naprawdę pragnie w życiu i co chciałaby robić. Jej marzenie z dzieciństwa o zdobyciu przyjaciół się spełnia. Ponadto, zmiany również zachodzą w jej życiu rodzinnym, choć niestety nie są to duże zmiany. W tej części bardzo polubiłam nową bohaterkę, Mindy i oczywiście nie brakuje przyjaciół Arona. Każde go wspiera. Bardzo mi się podobała relacja Arona z jego lekarzem, który stał się do niego wręcz ojcem, bo na prawdziwego nie ma co liczyć. Historia również porusza inne poboczne wątki. Przede wszystkim podobała mi się tu poruszona kwestia ochrony środowiska. Faktycznie nie było tego dużo, ale zasługuje na uwagę. Tutaj jeszcze bliżej poznajemy Islandię, której klimat czuć od razu. Tak samo jak poprzedniczka, również ta książka wywołała u mnie wielką chęć, aby udać się w podróż.
"Spotkamy się w blasku słońca" to bardzo fajna książka. Jedynie to co mi się średnio podobało to sceny zbliżeń. Ogólnie zarówno w przypadku pierwszej części jak i drugiej mam wrażenie, że historia byłaby jeszcze lepsza, gdyby ogólnie pominąć te kwestię łóżkowe.
To książka, która długo nie wyjdzie z mojej głowy. Książka, którą z pewnością przez długi czas będę pamiętać. Cienka pozycja, a jednak niesie taki ładunek emocjonalny. Zdecydowanie jest w moim top miesiąca, a nawet trafi do top roku. Bardzo polecam, nie zastanawiajcie się a czytajcie. Miłego?
Lilly po tym jak odkryła kłamstwo Arona na temat jego zdrowia zdecydowała się wrócić do Niemiec. Bardzo tego potrzebowała. Jednak jej serce dalej tęskni za Islandią i za pewnym wyjątkowym chłopakiem. Z kolei Aron doskonale ją rozumie, ale chciałby choć ostatni raz się z nią spotkać. Może pewna propozycja spowoduje, że do ich spotkania dojdzie znacznie szybciej?
Książka jest bezpośrednią kontynuacją "Odnajdę cię w blasku zorzy", ale zdecydowanie wywołuje znacznie więcej emocji. W pewnym sensie dlatego, że jesteśmy bezpośrednimi świadkami, obserwatorami tego co doświadcza główny bohater, jak i osoby w jego otoczeniu. To zaskakujące, jak tak cieniutka książka może wywołać tak wiele emocji. Nadzieja, miłość, radość, rozpacz, cierpienie i smutek. Jak pierwsza część się w głównej mierze skupiała się na Lilly, jej bólu i historii, to tutaj ta część zdecydowanie należy do Arona. Naprawdę rzadko książka wywołuje u mnie aż takie emocje. Już pierwsza część była historią, pełną emocji, która na długo zapadła mi w pamięć, ale ta zdecydowanie jeszcze dłużej ze mną zostanie. Ta wywołała we mnie jeszcze więcej emocji.
Czas. To sekundy, minuty, godziny czy miesiące. Czasami jest go za dużo, z czasami za mało, prawda? Aron niestety nie ma go dużo. Choroba stale postępuje, coraz gorzej się czuje i wszyscy z niecierpliwością i wielką nadzieją czekają na wiadomość. Jedną, magiczną wiadomość, która może wszystko zmienić. Dać nadzieję na lepszą przyszłość. Mówi się, że widmo zbliżającego się końca powoduje, że ludzie inaczej się zachowują. Czy można czuć zbliżający się swój koniec? Aron stara się robić dobrą minę do złej gry. Udaje, że wszystko jest dobrze i może wszyscy dają się na to nabrać tylko nie Lilly. Ona wszystko dostrzega. Czas, który spędzili bez siebie nic nie zmienił. Dalej mocno się kochają. Dziewczyna nie zamierza przestać go wspierać. A on? W końcu decyduje się podzielić swoim ciężarem. Piękna to relacja. Lilly to bardzo silna dziewczyna, naprawdę i bardzo ją podziwiam. Strata brata, a teraz to? Wierzy, stale wierzy, że wszystko się uda i będą mieli swoje długo i szczęśliwie. Ale czy jest to możliwe?
"Chcę w to wierzyć. W cud. Z uzdrowienie. W drogę, która wyprowadzi mnie z ciemności"
Strasznie się czytało, widząc krok po kroku, jak chłopak się zmienia. Jak choroba stopniowo wyniszcza. Jak jest coraz bardziej słabszy. Jak szykuje się na najgorsze choć dalej nie traci nadziei. Nie wolno jej nigdy tracić, prawda?
Bałam się tej książki, ba��am się tego co tu dostanę. Tego czy doszczętnie złamie mi serce czy jednak wręcz przeciwnie. Bo ja, bardzo pragnę szczęśliwych zakończeń. No kto ich nie kocha? Cały czas miałam nadzieję,że wszystko dobrze się skończy, a z drugiej strony w pewien sposób to nie wierzyłam. Przez całą lekturę ani razu emocje mnie nie opuściły. Ta książka wprost ocieka emocjami. Każda kolejna strona to jest dodatkowy ładunek emocjonalny. Każda kolejna strona to jest coś nowego. Nie ukrywam, że jestem osobą, która raczej dosyć rzadko uroni łzę podczas lektury. Mimo emocjonującej pierwszej części to tam się nie udało, ale tu? Tu wręcz przeciwnie. Ostatnie pięćdziesiąt stron z ledwością widziałam przez łzy. Bałam się i miałam nadzieję. Chciałam, bardzo chciałam żeby autorka jednak dała bohaterom szczęśliwe zakończenie. Ale czy tak się stało?
"Czasami musimy rozpaść się na kawałki, Lilly. Po to, żeby później ponownie stanąć na nogi. Być może staniemy się innymi ludźmi, ale za to silniejszymi i prawdziwszymi"
Wiele się dzieje w życiu bohaterów. Lilly w końcu odkrywa czego tak naprawdę pragnie w życiu i co chciałaby robić. Jej marzenie z dzieciństwa o zdobyciu przyjaciół się spełnia. Ponadto, zmiany również zachodzą w jej życiu rodzinnym, choć niestety nie są to duże zmiany. W tej części bardzo polubiłam nową bohaterkę, Mindy i oczywiście nie brakuje przyjaciół Arona. Każde go wspiera. Bardzo mi się podobała relacja Arona z jego lekarzem, który stał się do niego wręcz ojcem, bo na prawdziwego nie ma co liczyć. Historia również porusza inne poboczne wątki. Przede wszystkim podobała mi się tu poruszona kwestia ochrony środowiska. Faktycznie nie było tego dużo, ale zasługuje na uwagę. Tutaj jeszcze bliżej poznajemy Islandię, której klimat czuć od razu. Tak samo jak poprzedniczka, również ta książka wywołała u mnie wielką chęć, aby udać się w podróż.
"Spotkamy się w blasku słońca" to bardzo fajna książka. Jedynie to co mi się średnio podobało to sceny zbliżeń. Ogólnie zarówno w przypadku pierwszej części jak i drugiej mam wrażenie, że historia byłaby jeszcze lepsza, gdyby ogólnie pominąć te kwestię łóżkowe.
To książka, która długo nie wyjdzie z mojej głowy. Książka, którą z pewnością przez długi czas będę pamiętać. Cienka pozycja, a jednak niesie taki ładunek emocjonalny. Zdecydowanie jest w moim top miesiąca, a nawet trafi do top roku. Bardzo polecam, nie zastanawiajcie się a czytajcie. Miłego?
December 18, 2024
"Weißt du Lilly. Manchmal müssen wir jemanden anderen für einen kurzen Augenblick im Stich lassen, damit wir uns selbst retten können."
Inhalt:
Zurück an Islands Strände, zurück zur dramatischsten Liebesgeschichte des Jahres
Hals über Kopf hat Lilly Island verlassen, als sie von Arons Lüge erfahren hat. Jetzt sitzt sie verloren bei ihrer Großmutter auf Sylt und weiß nicht, wie es weitergehen soll. Bis sie eine Nachricht von SaveTheIceland bekommt, die sie daran erinnert, dass ihr Herz längst für das karge Land im Nordatlantik schlägt.
Genau wie für Aron, dem derweil die Zeit davonläuft und der seinen Augen nicht trauen kann, als Lilly eines Abends wieder vor ihm steht. Während in Island endlose Tage für die beiden anbrechen, schwindet die Hoffnung auf ein Spenderherz für Aron mit jedem Tag mehr …
Meinung:
Optisch ist das Buch dabei bereits ein totales Highlight. Ich liebe einfach das Herz, das als Eyecatcher fungiert und für die Handlung zudem eine zentrale Rolle spielt. Ergänzt wird das Gesamtbild durch die hübsche Schrift und den blumigen Elementen, die insgesamt mit dem Farbschnitt ein unglaublich besonderes Cover schaffen.
Das Buch würde bei mir auf jeden Fall aufgrund der Gestaltung direkt einziehen. Vor allem harmonieren jedoch auch die beiden Titel zusammen in meinem Regal ideal miteinander.
Darüber hinaus war der Schreibstil von Sarah Stankewitz wieder sehr einnehmend, emotional und total poetisch. Ich finde einfach ihre Art Charaktere und vor allem auch Dialoge zum Leben zu erwecken total schön und greifbar.
Ich habe es so auch sehr geliebt, diese Seite zu lesen und Aron und Lilly auf dieses erneute Abenteuer zu begleiten. Dabei geht es natürlich genau dort weiter, wo der vorherige Band geendet ist und dennoch auch ein bisschen später, sodass man die Protagonisten gut greifen konnte.
Vor allem gefielen mir jedoch auch die zwei ganz unterschiedlichen Perspektiven von Lilly und Aron, die die Geschichte sehr ausgemacht haben und mich so aber auch aus unterschiedlichen Standpunkten auf die Handlung blicken ließen.
Lilly fand ich in ihrer Komplexibilität und Vielschichtigkeit so greifbar gezeichnet, dass ich sie mit all ihren Problemen, Sorgen und Ängsten vollkommen in mein Herz geschlossen habe.
Sie macht Fehler, lernt daraus und geht manchmal auch neue Risiken ein, die sie sich davor nicht getraut hat.
Auch ihre Entwicklung dahingehend, was sie vom Leben möchte, fand ich sehr gelungen. Zudem wird auch ein stärkerer Fokus auf die Beziehung der Familie und vor allem von ihrer Mutter und ihr gelegt. Das fand ich sehr schön, um all ihre Probleme besser verstehen zu können.
Aber natürlich spielt auch Lillys verstorbener Zwillingsbruder weiterhin eine wesentliche Rolle und ließ mich auch mehr als einmal laut weinen, wenn ich ehrlich sein soll. Doch Lilly versucht gerade darin auch irgendwie etwas Schönes zu finden. Auch wenn der Schmerz natürlich nie vergehen wird.
Aron auf der anderen Seite ist ein unglaublich gebrochener und dennoch kämpferischer Protagonist, den ich lieben musste. Er hat es definitiv nicht leicht und dennoch war er in genau den kleinen Momenten dann doch auch immer ein kleines bisschen positiv. Ich habe ihn deshalb aber auch so sehr bewundert.
Ich fand vor allem auch seinen Mut und seine Kraft, sehr besonders. Denn mit ihm wurde das Wasser genommen, aber dennoch ist genau dieser Sport irgendwie auch seine Heilung in vielen dunklen Tagen.
Generell bot aber auch die Handlung viele verschiedene Momente und Szenen, die mir sehr im Kopf hängen geblieben sind und die ich mehr als schön und auch sehr berührend fand.
Zudem war das Ende dann auch in meinen Augen sehr besonders und ich musste erneut die eine oder andere Träne verdrücken.
Und dann wäre da ja noch diese unglaubliche Kullisse Islands, die die Autorin auch so detailreich beschrieben hat, sodass ich am liebsten direkt selbst dorthin gereist wäre, weil sich alles so authentisch angefühlt hat und ich mich auch ein kleines bisschen in dieses Land verliebt habe.
In meinen Augen sind diese Bücher deshalb absolut empfehlenswert, vor allem wenn ihr auf der Suche nach einem perfekten, emotionalen Buch seid!
Ich habe mich auf jeden Fall gerne auf diese schmerzhaft schöne Reise der Protagonisten eingelassen und muss euch deshalb diese Dilogie auch absolut nur ans Herz legen.
Umso gespannter bin ich nun natürlich auf jeden weiteren Lesestoff aus der Feder von Sarah Stankewitz, der mich sicherlich genauso überzeugen wird, wie diese Bücher, da bin ich mir sicher.
Inhalt:
Zurück an Islands Strände, zurück zur dramatischsten Liebesgeschichte des Jahres
Hals über Kopf hat Lilly Island verlassen, als sie von Arons Lüge erfahren hat. Jetzt sitzt sie verloren bei ihrer Großmutter auf Sylt und weiß nicht, wie es weitergehen soll. Bis sie eine Nachricht von SaveTheIceland bekommt, die sie daran erinnert, dass ihr Herz längst für das karge Land im Nordatlantik schlägt.
Genau wie für Aron, dem derweil die Zeit davonläuft und der seinen Augen nicht trauen kann, als Lilly eines Abends wieder vor ihm steht. Während in Island endlose Tage für die beiden anbrechen, schwindet die Hoffnung auf ein Spenderherz für Aron mit jedem Tag mehr …
Meinung:
Optisch ist das Buch dabei bereits ein totales Highlight. Ich liebe einfach das Herz, das als Eyecatcher fungiert und für die Handlung zudem eine zentrale Rolle spielt. Ergänzt wird das Gesamtbild durch die hübsche Schrift und den blumigen Elementen, die insgesamt mit dem Farbschnitt ein unglaublich besonderes Cover schaffen.
Das Buch würde bei mir auf jeden Fall aufgrund der Gestaltung direkt einziehen. Vor allem harmonieren jedoch auch die beiden Titel zusammen in meinem Regal ideal miteinander.
Darüber hinaus war der Schreibstil von Sarah Stankewitz wieder sehr einnehmend, emotional und total poetisch. Ich finde einfach ihre Art Charaktere und vor allem auch Dialoge zum Leben zu erwecken total schön und greifbar.
Ich habe es so auch sehr geliebt, diese Seite zu lesen und Aron und Lilly auf dieses erneute Abenteuer zu begleiten. Dabei geht es natürlich genau dort weiter, wo der vorherige Band geendet ist und dennoch auch ein bisschen später, sodass man die Protagonisten gut greifen konnte.
Vor allem gefielen mir jedoch auch die zwei ganz unterschiedlichen Perspektiven von Lilly und Aron, die die Geschichte sehr ausgemacht haben und mich so aber auch aus unterschiedlichen Standpunkten auf die Handlung blicken ließen.
Lilly fand ich in ihrer Komplexibilität und Vielschichtigkeit so greifbar gezeichnet, dass ich sie mit all ihren Problemen, Sorgen und Ängsten vollkommen in mein Herz geschlossen habe.
Sie macht Fehler, lernt daraus und geht manchmal auch neue Risiken ein, die sie sich davor nicht getraut hat.
Auch ihre Entwicklung dahingehend, was sie vom Leben möchte, fand ich sehr gelungen. Zudem wird auch ein stärkerer Fokus auf die Beziehung der Familie und vor allem von ihrer Mutter und ihr gelegt. Das fand ich sehr schön, um all ihre Probleme besser verstehen zu können.
Aber natürlich spielt auch Lillys verstorbener Zwillingsbruder weiterhin eine wesentliche Rolle und ließ mich auch mehr als einmal laut weinen, wenn ich ehrlich sein soll. Doch Lilly versucht gerade darin auch irgendwie etwas Schönes zu finden. Auch wenn der Schmerz natürlich nie vergehen wird.
Aron auf der anderen Seite ist ein unglaublich gebrochener und dennoch kämpferischer Protagonist, den ich lieben musste. Er hat es definitiv nicht leicht und dennoch war er in genau den kleinen Momenten dann doch auch immer ein kleines bisschen positiv. Ich habe ihn deshalb aber auch so sehr bewundert.
Ich fand vor allem auch seinen Mut und seine Kraft, sehr besonders. Denn mit ihm wurde das Wasser genommen, aber dennoch ist genau dieser Sport irgendwie auch seine Heilung in vielen dunklen Tagen.
Generell bot aber auch die Handlung viele verschiedene Momente und Szenen, die mir sehr im Kopf hängen geblieben sind und die ich mehr als schön und auch sehr berührend fand.
Zudem war das Ende dann auch in meinen Augen sehr besonders und ich musste erneut die eine oder andere Träne verdrücken.
Und dann wäre da ja noch diese unglaubliche Kullisse Islands, die die Autorin auch so detailreich beschrieben hat, sodass ich am liebsten direkt selbst dorthin gereist wäre, weil sich alles so authentisch angefühlt hat und ich mich auch ein kleines bisschen in dieses Land verliebt habe.
In meinen Augen sind diese Bücher deshalb absolut empfehlenswert, vor allem wenn ihr auf der Suche nach einem perfekten, emotionalen Buch seid!
Ich habe mich auf jeden Fall gerne auf diese schmerzhaft schöne Reise der Protagonisten eingelassen und muss euch deshalb diese Dilogie auch absolut nur ans Herz legen.
Umso gespannter bin ich nun natürlich auf jeden weiteren Lesestoff aus der Feder von Sarah Stankewitz, der mich sicherlich genauso überzeugen wird, wie diese Bücher, da bin ich mir sicher.
June 1, 2025
[Współpraca barterowa z @moondrive.books]
uwaga, są spojlery do pierwszego tomu.
„Spotkamy się w blasku słońca” to drugi tom dylogii Strong Hearts, która całkowicie zawładnęła moim sercem. W tej części ponownie przenosimy się na Islandię – surową, lecz niezwykle malowniczą wyspę, w której zakochałam się dzięki pięknym i realistycznym opisom autorki.
Skoro już zaczęłam od opisów, to muszę wspomnieć, że jestem absolutnie zakochana stylem pisania autorki. Jest on niezwykle prosty do zrozumienia, jednak opisy miejsc, ludzi i emocji bardzo pobudzają wyobraźnie. Przeżyjecie tu całą gamę emocji, nie żartuje, nie sądziłam, że czytając jedną książkę, mogę nagle zacząć płakać przez jedno przewinięcie strony a zaraz znowu się śmiać. Autorka wykazała ogromną wiedzę na temat poruszanej w książce choroby, co doceniam, ponieważ nie musiałam specjalnie szukać, na czym ona polega.
Jestem zachwycona tym, jak autorka poprowadziła dalej fabułę, okropnie się bałam, że drugi tom mógłby być nudny, bo napisanie książki, która jest tak skupiona na ciężkiej chorobie i częstej hospitalizacji na pewno nie jest prosta, jednak tu autorka mistrzowsko sobie z tym poradziła. Dostajemy tu wiele scen ze szpitala i badań jednak absolutnie nie zabrakło, zwykłych codziennych dni, które bardzo często po tych bolesnych chwilach rozgrzewały i składały moje serce od nowa.
Aarona pokochałam już w pierwszym tomie, choć miał oczywiście swoje wady, jedną z nich były kłamstwa, które na początku strasznie mnie zawiodły jednak teraz gdy dostałam tyle rozdziałów z jego perspektywy, mogę mu to wybaczyć i nawet powiedzieć, że rozumiem jego zachowanie. Ciężko jest żyć z sercem, które w każdej chwili może przestać bić, a jeszcze cięższe musi być ujawnienie tego komuś, kto stracił kogoś bliskiego przez tę samą chorobę i komuś, kogo się darzy ogromną miłością. Aaron przez chorobę nie mógł uprawiać swojego ukochanego sportu — kitesurfingu, przez co zwrócił się do rzeźbienia w drewnie, jednak choroba powoli odbierała mu wszystko, a mnie łamało się serce, gdy Aaron nie mógł już nawet szlifierki utrzymać w rękach. Choć chłopak nie był w dobrym stanie fizycznym ani psychicznym ukrywał, że powoli traci wiarę w znalezienie mu nowego serca, przez cały czas robił wszystko, by jego bliscy tego nie odczuli, starał się by choroba, nie wypływała na jego i jego bliskich życie codzienne.
Jeśli w pierwszym tomie nie polubiliście Elvy bądź nie zrobiła na was najlepszego wrażenia, gwarantuje wam, że tu ją polubicie, dziewczyna przez cały czas wspierała Lilly, mimo początkowej niechęci do niej w pierwszym tomie. Wydaje mi się, że dziewczyna jednak nie robiła tego tylko dla Lilly, ale przede wszystkim dla jej przyjaciela — Aarona, ciężko nazwać ich jednak przyjaciółmi, bo określenia brat i siostra zdecydowanie lepiej do nich pasuje, czasem się zastanawiam czy gdyby nie było w tym wszystkim Elvy to, czy Lilly odważyłaby się przyjechać do baru, w którym przebywał Aaron.
Całą książkę zastanawiałam się jakie zakończenie dostaną główni bohaterowie, absolutnie nie zasługują na bolesne zakończenie, jednak autorka tak długo utrzymywała napięcie, że ciągle ze sobą walczyłam, żeby tylko nie przewinąć na ostatnią stronę i sprawdzić co się stanie. Książka od samego początku jest po prostu sinusoidą emocji, której nie da się za żadne skarby zatrzymać.
Jeśli przeczytaliście pierwszy tom i nie jesteście pewni czy sięgnąć po drugi tom powiem tak: Zróbcie to. Mnie się ta część o wiele bardziej podobała i przeczytałam tę książkę szybciej, niż się spodziewałam. A jeśli dalej was nie przekonałam, to dodam, że pojawiły się tam randki alfabetyczne, czyli 26 randek, każda z motywem, który musiał się zaczynać na daną literkę alfabetu oczywiście w prawidłowej kolejności. Mam nadzieję, że polubicie twórczość Sarah Stankewitz tak samo jak ja!
uwaga, są spojlery do pierwszego tomu.
„Spotkamy się w blasku słońca” to drugi tom dylogii Strong Hearts, która całkowicie zawładnęła moim sercem. W tej części ponownie przenosimy się na Islandię – surową, lecz niezwykle malowniczą wyspę, w której zakochałam się dzięki pięknym i realistycznym opisom autorki.
Skoro już zaczęłam od opisów, to muszę wspomnieć, że jestem absolutnie zakochana stylem pisania autorki. Jest on niezwykle prosty do zrozumienia, jednak opisy miejsc, ludzi i emocji bardzo pobudzają wyobraźnie. Przeżyjecie tu całą gamę emocji, nie żartuje, nie sądziłam, że czytając jedną książkę, mogę nagle zacząć płakać przez jedno przewinięcie strony a zaraz znowu się śmiać. Autorka wykazała ogromną wiedzę na temat poruszanej w książce choroby, co doceniam, ponieważ nie musiałam specjalnie szukać, na czym ona polega.
Jestem zachwycona tym, jak autorka poprowadziła dalej fabułę, okropnie się bałam, że drugi tom mógłby być nudny, bo napisanie książki, która jest tak skupiona na ciężkiej chorobie i częstej hospitalizacji na pewno nie jest prosta, jednak tu autorka mistrzowsko sobie z tym poradziła. Dostajemy tu wiele scen ze szpitala i badań jednak absolutnie nie zabrakło, zwykłych codziennych dni, które bardzo często po tych bolesnych chwilach rozgrzewały i składały moje serce od nowa.
Aarona pokochałam już w pierwszym tomie, choć miał oczywiście swoje wady, jedną z nich były kłamstwa, które na początku strasznie mnie zawiodły jednak teraz gdy dostałam tyle rozdziałów z jego perspektywy, mogę mu to wybaczyć i nawet powiedzieć, że rozumiem jego zachowanie. Ciężko jest żyć z sercem, które w każdej chwili może przestać bić, a jeszcze cięższe musi być ujawnienie tego komuś, kto stracił kogoś bliskiego przez tę samą chorobę i komuś, kogo się darzy ogromną miłością. Aaron przez chorobę nie mógł uprawiać swojego ukochanego sportu — kitesurfingu, przez co zwrócił się do rzeźbienia w drewnie, jednak choroba powoli odbierała mu wszystko, a mnie łamało się serce, gdy Aaron nie mógł już nawet szlifierki utrzymać w rękach. Choć chłopak nie był w dobrym stanie fizycznym ani psychicznym ukrywał, że powoli traci wiarę w znalezienie mu nowego serca, przez cały czas robił wszystko, by jego bliscy tego nie odczuli, starał się by choroba, nie wypływała na jego i jego bliskich życie codzienne.
Jeśli w pierwszym tomie nie polubiliście Elvy bądź nie zrobiła na was najlepszego wrażenia, gwarantuje wam, że tu ją polubicie, dziewczyna przez cały czas wspierała Lilly, mimo początkowej niechęci do niej w pierwszym tomie. Wydaje mi się, że dziewczyna jednak nie robiła tego tylko dla Lilly, ale przede wszystkim dla jej przyjaciela — Aarona, ciężko nazwać ich jednak przyjaciółmi, bo określenia brat i siostra zdecydowanie lepiej do nich pasuje, czasem się zastanawiam czy gdyby nie było w tym wszystkim Elvy to, czy Lilly odważyłaby się przyjechać do baru, w którym przebywał Aaron.
Całą książkę zastanawiałam się jakie zakończenie dostaną główni bohaterowie, absolutnie nie zasługują na bolesne zakończenie, jednak autorka tak długo utrzymywała napięcie, że ciągle ze sobą walczyłam, żeby tylko nie przewinąć na ostatnią stronę i sprawdzić co się stanie. Książka od samego początku jest po prostu sinusoidą emocji, której nie da się za żadne skarby zatrzymać.
Jeśli przeczytaliście pierwszy tom i nie jesteście pewni czy sięgnąć po drugi tom powiem tak: Zróbcie to. Mnie się ta część o wiele bardziej podobała i przeczytałam tę książkę szybciej, niż się spodziewałam. A jeśli dalej was nie przekonałam, to dodam, że pojawiły się tam randki alfabetyczne, czyli 26 randek, każda z motywem, który musiał się zaczynać na daną literkę alfabetu oczywiście w prawidłowej kolejności. Mam nadzieję, że polubicie twórczość Sarah Stankewitz tak samo jak ja!
October 16, 2024
4,5 ⭐️
Mit Shine like Midnight sun hat Sarah Stankewitz es geschafft mich erneut zu fesseln und mich gleichzeitig dazu gebracht mich mit wichtigen Themen auseinanderzusetzen. Ich muss zugeben, dass mich das erste Buch ein wenig enttäuscht hatte, da ich mit anderen Erwartungen in das Buch gestartet bin und den Plot schon länger voraussehen konnte.
Aber dieses Buch hat meine Erwartungen voll erfüllt.
Die Handlung:
Im Fokus dieses Buches stand die Beziehung zwischen Aron und Lilly in der Zeit nach der Diagnose. (Der erste Band muss zwingend gelesen werden, um die Story zu verstehen.) Wie Aron damit umgeht, was er fühlt und wie sich seine Gefühle auf seine Beziehung mit Lilly auswirken. Gleichzeitig findet Lilly ihre Passion im Umweltschutz und einen festen Fuß in Island. Während des ganzen Geschichte begeliten die Hauptcharaktere Ängste. Angst um Aron. Angst um Lilly. Und die Hoffnung auf ein neues Herz für Aron, denn die Uhr tickt.
Das Cover und der Farbschnitt:
Das Buch ist ein echter Eye-Catcher und gefällt mir von der Gestaltung tatsächlich noch besser als Teil 1. Die Dilogie ist passend desingt und Buch zwei reiht sich perfekt ein. Der einseitige-Farbschnitt wurde in einem schönen pink desingned und gleicht dem von Band 1. Das Cover stellt das wunderschöne anatomische Herz dar, welches ich sehr schön gestaltet finde.
Die Charaktere:
Das Buch überzeugt mit einem ansprechenden Dual-POV beider Charaktere. In Lilly, eine lebhafte, junge Frau, die schon mehrere Schicksalsschläge hinter sich hat, konnte ich mich immer gut hineinversetzen. Nachdem sie ihren Bruder verloren hat, kommt ihr alles wie ein großes Deja-vú vor. Mit kleinen Rückblicken gab sie mir weitere Einblicke in ihr Leben in Deutschland.
Aron, ein junger Mann, dessen Träume brutal zunichte gemacht wurden, konnte mich in seine Welt mit der Diagnose mitnehmen und mir immer mal wieder bewusst machen, wie wichtig Organspenden sind. Aron setzt für die Welt seine freundliche und fröhliche Maske auf, doch innerlich hat er Angst. Todesangst. Angst um sich selbst und um die Menschen, die er zurücklassen würde. Dies kommuniziert er in stilvollen Metaphern und wunderschönen Vergleichen.
Das Setting:
Das ganze Buch spielt auf Island, welches wirklich traumhaft geschrieben ist. Sarah nimmt den Leser mit zu Wahlbeobachtungen und spannenden Naturphänomenen. Ich habe es sehr geliebt von ihrer Liebe zu Island zu lesen, denn diese konnte ich in jedem Satz spüren.
Die Storyline:
In der Geschichte ging es vor allem um die Beziehung zwischen Aron und Lilly, wobei ich mir mehr zum Umweltschutz gewünscht hätte, da dies ja Lillys Herzensthema ist. Alle Untersuchungen, die Aron wahrnimmt fand ich sehr interessant, da sie unglaublich detailvoll beschrieben wurden. Da sich die Story sehr auf die Beziehung der Hauptcharaktere fokussiert, findet sehr wenig abseits dessen statt. Dort hätte ich mir mehr abseits der Haupthandlung gewünscht. Leider erhält auch die Freundesgruppe in diesem Buch einen geringeren Stellenwert, was ich sehr schade finde.
Ernste Themen:
Im Buch werden auch Themen angesprochen, die zum nachdenken anregen. Toxische Maskulinität, Umweltschutz, Organsprenden, ... Alle Themen fand ich stilvoll verpackt und haben mich zum Nachdenken angeregt. Danke, dass diesen hier eine Bühne geboten wurde.
Vor allem das Ende hat hat mich nochmals zum Nachdenken angeregt.
Zusammenfassend:
Ich war begeistert von Shine like midnight sun. Diesen Teil fand ich noch besser als den Ersten den Reihe und tatsächlich auch tiefgründiger.
Ich würde dieses Buch definitiv empfehlen. Vor allem an Leute, die den ersten Teil bereits gelesen und Island genossen haben. Ich habe es!
Vielen Dank an Vorablesen für das Stellen dieses Rezensionsexemplares.
Mit Shine like Midnight sun hat Sarah Stankewitz es geschafft mich erneut zu fesseln und mich gleichzeitig dazu gebracht mich mit wichtigen Themen auseinanderzusetzen. Ich muss zugeben, dass mich das erste Buch ein wenig enttäuscht hatte, da ich mit anderen Erwartungen in das Buch gestartet bin und den Plot schon länger voraussehen konnte.
Aber dieses Buch hat meine Erwartungen voll erfüllt.
Die Handlung:
Im Fokus dieses Buches stand die Beziehung zwischen Aron und Lilly in der Zeit nach der Diagnose. (Der erste Band muss zwingend gelesen werden, um die Story zu verstehen.) Wie Aron damit umgeht, was er fühlt und wie sich seine Gefühle auf seine Beziehung mit Lilly auswirken. Gleichzeitig findet Lilly ihre Passion im Umweltschutz und einen festen Fuß in Island. Während des ganzen Geschichte begeliten die Hauptcharaktere Ängste. Angst um Aron. Angst um Lilly. Und die Hoffnung auf ein neues Herz für Aron, denn die Uhr tickt.
Das Cover und der Farbschnitt:
Das Buch ist ein echter Eye-Catcher und gefällt mir von der Gestaltung tatsächlich noch besser als Teil 1. Die Dilogie ist passend desingt und Buch zwei reiht sich perfekt ein. Der einseitige-Farbschnitt wurde in einem schönen pink desingned und gleicht dem von Band 1. Das Cover stellt das wunderschöne anatomische Herz dar, welches ich sehr schön gestaltet finde.
Die Charaktere:
Das Buch überzeugt mit einem ansprechenden Dual-POV beider Charaktere. In Lilly, eine lebhafte, junge Frau, die schon mehrere Schicksalsschläge hinter sich hat, konnte ich mich immer gut hineinversetzen. Nachdem sie ihren Bruder verloren hat, kommt ihr alles wie ein großes Deja-vú vor. Mit kleinen Rückblicken gab sie mir weitere Einblicke in ihr Leben in Deutschland.
Aron, ein junger Mann, dessen Träume brutal zunichte gemacht wurden, konnte mich in seine Welt mit der Diagnose mitnehmen und mir immer mal wieder bewusst machen, wie wichtig Organspenden sind. Aron setzt für die Welt seine freundliche und fröhliche Maske auf, doch innerlich hat er Angst. Todesangst. Angst um sich selbst und um die Menschen, die er zurücklassen würde. Dies kommuniziert er in stilvollen Metaphern und wunderschönen Vergleichen.
Das Setting:
Das ganze Buch spielt auf Island, welches wirklich traumhaft geschrieben ist. Sarah nimmt den Leser mit zu Wahlbeobachtungen und spannenden Naturphänomenen. Ich habe es sehr geliebt von ihrer Liebe zu Island zu lesen, denn diese konnte ich in jedem Satz spüren.
Die Storyline:
In der Geschichte ging es vor allem um die Beziehung zwischen Aron und Lilly, wobei ich mir mehr zum Umweltschutz gewünscht hätte, da dies ja Lillys Herzensthema ist. Alle Untersuchungen, die Aron wahrnimmt fand ich sehr interessant, da sie unglaublich detailvoll beschrieben wurden. Da sich die Story sehr auf die Beziehung der Hauptcharaktere fokussiert, findet sehr wenig abseits dessen statt. Dort hätte ich mir mehr abseits der Haupthandlung gewünscht. Leider erhält auch die Freundesgruppe in diesem Buch einen geringeren Stellenwert, was ich sehr schade finde.
Ernste Themen:
Im Buch werden auch Themen angesprochen, die zum nachdenken anregen. Toxische Maskulinität, Umweltschutz, Organsprenden, ... Alle Themen fand ich stilvoll verpackt und haben mich zum Nachdenken angeregt. Danke, dass diesen hier eine Bühne geboten wurde.
Vor allem das Ende hat hat mich nochmals zum Nachdenken angeregt.
Zusammenfassend:
Ich war begeistert von Shine like midnight sun. Diesen Teil fand ich noch besser als den Ersten den Reihe und tatsächlich auch tiefgründiger.
Ich würde dieses Buch definitiv empfehlen. Vor allem an Leute, die den ersten Teil bereits gelesen und Island genossen haben. Ich habe es!
Vielen Dank an Vorablesen für das Stellen dieses Rezensionsexemplares.
June 3, 2025
𝓣𝔂𝓽𝓾ł: „𝓢𝓹𝓸𝓽𝓴𝓪𝓶𝔂 𝓼𝓲ę 𝔀 𝓫𝓵𝓪𝓼𝓴𝓾 𝓼ł𝓸ń𝓬𝓪”
𝓐𝓾𝓽𝓸𝓻: 𝓢𝓪𝓻𝓪𝓱 𝓢𝓽𝓪𝓷𝓴𝓮𝔀𝓲𝓽𝔃
𝓞𝓬𝓮𝓷𝓪: ⭐️ 𝟒/𝟓
[Współpraca barterowa @moondrive.books ]
Możliwe spoilery!
[Q] Czy zdarzyło Wam się płakać podczas czytania książki?
Hej, Misiaki!
Dziś opowiem Wam o kontynuacji historii Lilly i Arona, czyli o „Spotkamy się w blasku słońca”, drugim tomie po poruszającym „Odnajdę Cię w blasku zorzy”. Przyznam szczerze, że po tym, co zrobiła ze mną część pierwsza, podchodziłam do tej książki z lekkim stresem – bałam się, co jeszcze autorka przygotowała dla naszych bohaterów (i dla mojego biednego serca).
W tej części śledzimy zmagania Lilly i Arona z prawdą, która w końcu wychodzi na jaw – Aron zmaga się z poważną chorobą serca. Lilly, która już raz przeżyła coś podobnego przy swoim bracie Luce, stara się nie załamać i znaleźć siłę, by znowu walczyć o bliską osobę. Z kolei Aron próbuje zachować resztki normalności i pogodzić się z tym, że jego ciało coraz częściej odmawia mu posłuszeństwa.
Jednym z najbardziej uroczych i zarazem rozdzierających serce wątków były ich randki – organizowane alfabetycznie. Z jednej strony to było niesamowicie kreatywne i słodkie, z drugiej – cały czas towarzyszył mi strach, czy zdążą zrealizować cały alfabet, zanim choroba nie odbierze im tej możliwości. Trzymałam za nich kciuki z całego serca i cieszę się, że Sarah Stankewitz podarowała im (i nam) zakończenie, które daje nadzieję i otula jak miękki kocyk.
Doceniłam też to, że wątek brata bliźniaka Lilly – Luki – nie został porzucony. Jego obecność w rozmowach i wspomnieniach nadała tej historii głębi, wzruszenia i pięknie połączyła oba tomy. To właśnie dzięki takim detalom historia nabiera prawdziwego życia i emocjonalnej mocy.
Na szczególną uwagę zasługuje też sposób, w jaki autorka pokazuje wewnętrzny świat osoby chorej – lęki, zmęczenie, nadzieję i sposób, w jaki Aron postrzega relacje z bliskimi. To bardzo czuły, ale jednocześnie realistyczny portret, który zostaje z czytelnikiem na długo.
Jedyny minus, który trochę mnie uwierał, to sposób przedstawienia relacji między głównymi bohaterami – miałam wrażenie, że rozmowy o problemach były zbyt skrótowo opisane, a sceny miłosne nieco zdominowały fabułę. Chciałabym więcej emocjonalnych dialogów, więcej miejsca na ciche chwile, w których naprawdę czujemy ich ból i nadzieję. Momentami brakowało mi tej równowagi.
Choć pierwszy tom złamał moje serce na kawałki i chyba zostanie ze mną na zawsze, drugi był potrzebnym domknięciem tej historii. Mimo trudnych chwil – a był moment, w którym już miałam się załamać psychicznie – ostatecznie dostałam zakończenie, które przyniosło ulgę i wzruszenie.
Jeśli szukacie historii, która nie boi się trudnych emocji, a przy tym pokazuje piękno miłości nawet w najbardziej mrocznych chwilach – sięgnijcie po tę dylogię.
Do usłyszenia!
𝓐𝓾𝓽𝓸𝓻: 𝓢𝓪𝓻𝓪𝓱 𝓢𝓽𝓪𝓷𝓴𝓮𝔀𝓲𝓽𝔃
𝓞𝓬𝓮𝓷𝓪: ⭐️ 𝟒/𝟓
[Współpraca barterowa @moondrive.books ]
Możliwe spoilery!
[Q] Czy zdarzyło Wam się płakać podczas czytania książki?
Hej, Misiaki!
Dziś opowiem Wam o kontynuacji historii Lilly i Arona, czyli o „Spotkamy się w blasku słońca”, drugim tomie po poruszającym „Odnajdę Cię w blasku zorzy”. Przyznam szczerze, że po tym, co zrobiła ze mną część pierwsza, podchodziłam do tej książki z lekkim stresem – bałam się, co jeszcze autorka przygotowała dla naszych bohaterów (i dla mojego biednego serca).
W tej części śledzimy zmagania Lilly i Arona z prawdą, która w końcu wychodzi na jaw – Aron zmaga się z poważną chorobą serca. Lilly, która już raz przeżyła coś podobnego przy swoim bracie Luce, stara się nie załamać i znaleźć siłę, by znowu walczyć o bliską osobę. Z kolei Aron próbuje zachować resztki normalności i pogodzić się z tym, że jego ciało coraz częściej odmawia mu posłuszeństwa.
Jednym z najbardziej uroczych i zarazem rozdzierających serce wątków były ich randki – organizowane alfabetycznie. Z jednej strony to było niesamowicie kreatywne i słodkie, z drugiej – cały czas towarzyszył mi strach, czy zdążą zrealizować cały alfabet, zanim choroba nie odbierze im tej możliwości. Trzymałam za nich kciuki z całego serca i cieszę się, że Sarah Stankewitz podarowała im (i nam) zakończenie, które daje nadzieję i otula jak miękki kocyk.
Doceniłam też to, że wątek brata bliźniaka Lilly – Luki – nie został porzucony. Jego obecność w rozmowach i wspomnieniach nadała tej historii głębi, wzruszenia i pięknie połączyła oba tomy. To właśnie dzięki takim detalom historia nabiera prawdziwego życia i emocjonalnej mocy.
Na szczególną uwagę zasługuje też sposób, w jaki autorka pokazuje wewnętrzny świat osoby chorej – lęki, zmęczenie, nadzieję i sposób, w jaki Aron postrzega relacje z bliskimi. To bardzo czuły, ale jednocześnie realistyczny portret, który zostaje z czytelnikiem na długo.
Jedyny minus, który trochę mnie uwierał, to sposób przedstawienia relacji między głównymi bohaterami – miałam wrażenie, że rozmowy o problemach były zbyt skrótowo opisane, a sceny miłosne nieco zdominowały fabułę. Chciałabym więcej emocjonalnych dialogów, więcej miejsca na ciche chwile, w których naprawdę czujemy ich ból i nadzieję. Momentami brakowało mi tej równowagi.
Choć pierwszy tom złamał moje serce na kawałki i chyba zostanie ze mną na zawsze, drugi był potrzebnym domknięciem tej historii. Mimo trudnych chwil – a był moment, w którym już miałam się załamać psychicznie – ostatecznie dostałam zakończenie, które przyniosło ulgę i wzruszenie.
Jeśli szukacie historii, która nie boi się trudnych emocji, a przy tym pokazuje piękno miłości nawet w najbardziej mrocznych chwilach – sięgnijcie po tę dylogię.
Do usłyszenia!
November 4, 2024
Schon der erste Band dieser Dilogie war wahnsinnig emotional und mir war klar, dass es im zweiten Band nicht einfacher werden wird. Nachdem Lilly herausgefunden hat, dass auch Aron einen angeborenen Herzfehler hat, ist sie zu ihrer Großmutter auf Sylt geflohen ist. Dort versucht sie einen klaren Kopf zu bekommen. Dabei kommen auch viele Erinnerungen an ihren Bruder wieder hoch. Diese kurzen Rückblicke fand ich immer besonders schön. Luca war einfach so ein toller Mensch. Doch auf Sylt verbleibt sie auch nicht lange, denn SaveTheIceland meldet sich und so kehrt Lilly doch schneller zurück als gedacht und trifft auch wieder auf Aron.
Aron hat aktuell tatsächlich gerade immer mehr Probleme mit seinem Herz. Seine Rückblenden fand ich sehr passend, beispielsweise zu dem Zeitpunkt, wo er seine Diagnose erhalten hat und ihm das den Boden unter den Füßen gerissen hat. Nun ist er auf der Liste für ein Spenderherz. Das ist ein ähnlicher Moment für ihn und lässt ihn erst mal geschockt zurück. Ich fand seine Gedanken total greifbar und authentisch. Besonders, dass er direkt zu Lilly wollte, um mit ihr zu reden. Recht schnell kommen sie sich auch wieder nahe. Aber sie merken auch, dass sie nicht so weiter machen können wie davor. Dieses Damoklesschwert hängt unablässig über ihnen und beide machen sich entsprechend viele Gedanken. Lilly weiß nicht, ob sie sowas nochmal durchstehen kann, und Aron will Lilly nicht verletzen. Dabei versuchen sie dennoch Nähe zueinander zu suchen und schöne Momente miteinander zu verbringen. Das ist natürlich immer besonders emotional und schön gewesen. Die zwei haben so tiefgründige Gespräche geführt. Doch natürlich gibt es Auf und Abs. Das fand ich authentisch. Aron merkte man an, dass die Krankheit ihm immer mehr zu schaffen machte und es ihn sehr genervt hat, dass er weiter abbaute. Zeigen wollte er es nicht, was ihn umso mehr erschöpfte. Lilly hat versucht ihm was Gutes zu tun und auch das ging mal nach hinten los. Sehr realistisch also. Und immer die große Frage, bekommt Aron ein Spenderherz? Die Zeit läuft ihnen davon und das merkt man.
Elva, die beste Freundin von Aron, hat auch in diesem Band viel Raum eingenommen. Aber ich muss sagen, ich habe sie mittlerweile auch so sehr in mein Herz geschlossen. Sie ist für Aron da und versteht sich auch mit Lilly richtig gut, die neue Dynamik der beiden gefällt mir sehr. Auch die Beschreibung von Island war bildhaft und einfach schön.
Fazit:
Ein emotionaler, aber auch sehr passendes Finale der Dilogie. Aron und Lilly haben es nicht leicht, aber sie versuchen das Beste aus ihrer Zeit zu machen. Das bedeutet aber nicht nur glückliche, sondern auch traurige Momente und auch viel Sorge. Es ist ein emotionales Auf und Ab mit einigen tiefgründigen Gesprächen.
4.5/5 Sterne
Aron hat aktuell tatsächlich gerade immer mehr Probleme mit seinem Herz. Seine Rückblenden fand ich sehr passend, beispielsweise zu dem Zeitpunkt, wo er seine Diagnose erhalten hat und ihm das den Boden unter den Füßen gerissen hat. Nun ist er auf der Liste für ein Spenderherz. Das ist ein ähnlicher Moment für ihn und lässt ihn erst mal geschockt zurück. Ich fand seine Gedanken total greifbar und authentisch. Besonders, dass er direkt zu Lilly wollte, um mit ihr zu reden. Recht schnell kommen sie sich auch wieder nahe. Aber sie merken auch, dass sie nicht so weiter machen können wie davor. Dieses Damoklesschwert hängt unablässig über ihnen und beide machen sich entsprechend viele Gedanken. Lilly weiß nicht, ob sie sowas nochmal durchstehen kann, und Aron will Lilly nicht verletzen. Dabei versuchen sie dennoch Nähe zueinander zu suchen und schöne Momente miteinander zu verbringen. Das ist natürlich immer besonders emotional und schön gewesen. Die zwei haben so tiefgründige Gespräche geführt. Doch natürlich gibt es Auf und Abs. Das fand ich authentisch. Aron merkte man an, dass die Krankheit ihm immer mehr zu schaffen machte und es ihn sehr genervt hat, dass er weiter abbaute. Zeigen wollte er es nicht, was ihn umso mehr erschöpfte. Lilly hat versucht ihm was Gutes zu tun und auch das ging mal nach hinten los. Sehr realistisch also. Und immer die große Frage, bekommt Aron ein Spenderherz? Die Zeit läuft ihnen davon und das merkt man.
Elva, die beste Freundin von Aron, hat auch in diesem Band viel Raum eingenommen. Aber ich muss sagen, ich habe sie mittlerweile auch so sehr in mein Herz geschlossen. Sie ist für Aron da und versteht sich auch mit Lilly richtig gut, die neue Dynamik der beiden gefällt mir sehr. Auch die Beschreibung von Island war bildhaft und einfach schön.
Fazit:
Ein emotionaler, aber auch sehr passendes Finale der Dilogie. Aron und Lilly haben es nicht leicht, aber sie versuchen das Beste aus ihrer Zeit zu machen. Das bedeutet aber nicht nur glückliche, sondern auch traurige Momente und auch viel Sorge. Es ist ein emotionales Auf und Ab mit einigen tiefgründigen Gesprächen.
4.5/5 Sterne
October 1, 2025
1,5 ⭐
[PL] Aron nie powiedział Lilly prawdy na temat swojego stanu zdrowia. Ta sytuacja sprawiła, że dziewczyna wróciła do Niemiec, starając się zapomnieć o chłopaku. Jednak pewnego dnia zadzwoniła do niej Elva, przyjaciółka Arona. Jego stan zdrowia drastycznie się pogorszył, a potencjalny przeszczep nie daje gwarancji, że chłopak przeżyje.
Nie potrafię powiedzieć, żeby ta książka miała potencjał. Po pierwszej, w mojej przeciętnej części, sięgnęłam po finałowy tom, tylko z powodu czystej ciekawości, a nie głębokiego zachwytu. Chciałam dowiedzieć się w jaki sposób autorka zdecydowała się zakończyć losy Lilly i Arona. I jeśli pierwsza część nie była tym, na co liczyłam zabierając się za czytanie, to nie wiem w jaki sposób powinnam określić drugi tom. I choć nie chcę odpowiadać na pytanie co według mnie poszło nie tak jak powinno w tej części, bowiem znacznie łatwiej i przede wszystkim szybciej jest mi odpowiedzieć co wartościowego udało mi się w niej znaleźć, to i o mankamentach tej historii opowiem.
Losy dwóch głównych bohaterów ponownie splatają się w teoretycznie dramatycznych okolicznościach. Teoretycznie, bowiem niemal od początku wiadomo, w jakim kierunku ta historia się potoczy i jak zakończy. Całość jest nad wyraz przewidywalna, a zdarzenia, których czytelnik jest świadkiem charakteryzują wręcz naiwne zbiegi okoliczności.
Opowieścią rządzi banał. W niczym nie pomaga użyty język, który na siłę stara się być poetycki. W efekcie otrzymałam coś, co ujęłam jako literacki aspartam, czyli sztuczną słodycz, słodszą nawet od cukru. To w połączeniu ze słowami z języka angielskiego (najczęściej przekleństwami) wybija z rytmu i drażni. Zdania nieudolnie próbują być ozdobne, jakby za każdym z nich miała się kryć życiowa refleksja, podczas gdy ich rzeczywisty wydźwięk jest bardziej zbliżony do wycinków, jakie można byłoby odnaleźć w pamiętniku przypadkowej nastolatki.
Nic dobrego nie da się powiedzieć również o postaciach. Są niemal drewniane, ich emocje nadmiernie egzaltowane, a relacje między nimi niedopracowane. Takich rzeczy jest zresztą więcej. Wolontariat, który był główną motywacją Lilly do powrotu na Islandię nie jest nawet tłem; w pewnym momencie zapomniałam co sprawiło, że dziewczyna znalazła się ponownie w tym miejscu. Samej Islandii nie ma zbyt wiele, więc nawet tym finał tej opowieści nie potrafi się obronić.
Czy znalazłam jakieś plusy? Tak, nawet dwa. Po pierwsze, udało mi się wyłapać kilka pojedynczych fragmentów, w których można zapoznać się z nieco ciekawszymi refleksjami dotyczącymi przemijania i straty. W tej kwestii na uwagę zasłużył przede wszystkim wątek matki Lilly. A po drugie, książka jest krótka.
[PL] Aron nie powiedział Lilly prawdy na temat swojego stanu zdrowia. Ta sytuacja sprawiła, że dziewczyna wróciła do Niemiec, starając się zapomnieć o chłopaku. Jednak pewnego dnia zadzwoniła do niej Elva, przyjaciółka Arona. Jego stan zdrowia drastycznie się pogorszył, a potencjalny przeszczep nie daje gwarancji, że chłopak przeżyje.
Nie potrafię powiedzieć, żeby ta książka miała potencjał. Po pierwszej, w mojej przeciętnej części, sięgnęłam po finałowy tom, tylko z powodu czystej ciekawości, a nie głębokiego zachwytu. Chciałam dowiedzieć się w jaki sposób autorka zdecydowała się zakończyć losy Lilly i Arona. I jeśli pierwsza część nie była tym, na co liczyłam zabierając się za czytanie, to nie wiem w jaki sposób powinnam określić drugi tom. I choć nie chcę odpowiadać na pytanie co według mnie poszło nie tak jak powinno w tej części, bowiem znacznie łatwiej i przede wszystkim szybciej jest mi odpowiedzieć co wartościowego udało mi się w niej znaleźć, to i o mankamentach tej historii opowiem.
Losy dwóch głównych bohaterów ponownie splatają się w teoretycznie dramatycznych okolicznościach. Teoretycznie, bowiem niemal od początku wiadomo, w jakim kierunku ta historia się potoczy i jak zakończy. Całość jest nad wyraz przewidywalna, a zdarzenia, których czytelnik jest świadkiem charakteryzują wręcz naiwne zbiegi okoliczności.
Opowieścią rządzi banał. W niczym nie pomaga użyty język, który na siłę stara się być poetycki. W efekcie otrzymałam coś, co ujęłam jako literacki aspartam, czyli sztuczną słodycz, słodszą nawet od cukru. To w połączeniu ze słowami z języka angielskiego (najczęściej przekleństwami) wybija z rytmu i drażni. Zdania nieudolnie próbują być ozdobne, jakby za każdym z nich miała się kryć życiowa refleksja, podczas gdy ich rzeczywisty wydźwięk jest bardziej zbliżony do wycinków, jakie można byłoby odnaleźć w pamiętniku przypadkowej nastolatki.
Nic dobrego nie da się powiedzieć również o postaciach. Są niemal drewniane, ich emocje nadmiernie egzaltowane, a relacje między nimi niedopracowane. Takich rzeczy jest zresztą więcej. Wolontariat, który był główną motywacją Lilly do powrotu na Islandię nie jest nawet tłem; w pewnym momencie zapomniałam co sprawiło, że dziewczyna znalazła się ponownie w tym miejscu. Samej Islandii nie ma zbyt wiele, więc nawet tym finał tej opowieści nie potrafi się obronić.
Czy znalazłam jakieś plusy? Tak, nawet dwa. Po pierwsze, udało mi się wyłapać kilka pojedynczych fragmentów, w których można zapoznać się z nieco ciekawszymi refleksjami dotyczącymi przemijania i straty. W tej kwestii na uwagę zasłużył przede wszystkim wątek matki Lilly. A po drugie, książka jest krótka.
November 8, 2024
Gefühlsachterbahn und passender Abschluss der Dilogie
Warum habe ich mich für das Buch entschieden?
Ich habe den ersten Teil geliebt und musste natürlich wissen, wie die Geschichte zwischen Lilly und Aron endet.
Cover:
Das Cover ist einfach wunderschön. Ich liebe die als Herz arrangierten Blumen und den wunderschönen Himmel-Farbschnitt. Man erkennt direkt welche Art Buch es ist und man erkennt den Zusammenhang zum ersten Band. Leider reibt sich auch hier der Einband schnell ab, da es eher wie Papier ist, aber es fühlt sich schön an, darüber zu fahren, die Haptik ist wirklich toll.
Inhalt:
Nachdem sie Island so stürmisch verlassen hat, versucht Lilly weiterhin zu ergründen, wie sie ihr Leben leben möchte. Aron und Island gehen ihr allerdings nicht aus dem Kopf und als sie eine Zusage von SaveTheIceland bekommt, muss sie einfach die Chance nutzen und wieder zurückkehren.
Handlung und Thematik:
Oh mein Gott, wer auf der Suche nach Gefühlsachterbahn und Trauer ist, der möge bitte zu dieser Dilogie greifen! Ich hatte schon befürchtet, dass die Krankheit von Aron eine traurige Komponente birgt, aber diesmal konnte ich wirklich kaum durchatmen. Es war super spannend und es gab stellenweise echt heftige Wendungen. Die Autorin geht wirklich sehr gelungen mit den Themen um und die Story ist sehr authentisch. Ein schöner Dilogie-Abschluss.
Charaktere:
Sowohl Lilly als auch Aron haben sich direkt wieder in mein Herz gebrannt. Die beiden und ihr Umgang miteinander waren einfach besonders und schön. Ich liebe die Charaktere des Buches und auch die Entwicklung, die sie durchmachen. Es war alles sehr authentisch und auch die Nebencharaktere hatten die notwendige Tiefe.
Schreibstil:
Wiedermal eine wahre Achterbahn der Gefühle. Trauer und Freude wechselten sich ab und machten es für mich unmöglich, das Buch wegzulegen. Ich habe es in einem Rutsch inhaliert und mein Herz hat nun Schluckauf. Es gab einige Wendungen und ich bin nicht nur restlos begeistert von diesem Buch sondern auch von der gesamten Dilogie! Das Setting in Island hat mir sehr gut gefallen, ich konnte mich durch viele bildliche Beschreibungen sehr gut hineinversetzen. Es hat mich sehr berührt und die Dilogie bekommt einen festen Ehren-Stammplatz in meinem Bücherregal.
Persönliche Gesamtbewertung:
Absolute Gefühlsachterbahn, macht die Taschentücher bereit! Ich liebe es und von mir gibt’s daher eine Leseempfehlung für alle Romance-Fans!
Serien-Reihenfolge:
1. Glow Like Northern Lights
2. Shine Like Midnight Sun
Warum habe ich mich für das Buch entschieden?
Ich habe den ersten Teil geliebt und musste natürlich wissen, wie die Geschichte zwischen Lilly und Aron endet.
Cover:
Das Cover ist einfach wunderschön. Ich liebe die als Herz arrangierten Blumen und den wunderschönen Himmel-Farbschnitt. Man erkennt direkt welche Art Buch es ist und man erkennt den Zusammenhang zum ersten Band. Leider reibt sich auch hier der Einband schnell ab, da es eher wie Papier ist, aber es fühlt sich schön an, darüber zu fahren, die Haptik ist wirklich toll.
Inhalt:
Nachdem sie Island so stürmisch verlassen hat, versucht Lilly weiterhin zu ergründen, wie sie ihr Leben leben möchte. Aron und Island gehen ihr allerdings nicht aus dem Kopf und als sie eine Zusage von SaveTheIceland bekommt, muss sie einfach die Chance nutzen und wieder zurückkehren.
Handlung und Thematik:
Oh mein Gott, wer auf der Suche nach Gefühlsachterbahn und Trauer ist, der möge bitte zu dieser Dilogie greifen! Ich hatte schon befürchtet, dass die Krankheit von Aron eine traurige Komponente birgt, aber diesmal konnte ich wirklich kaum durchatmen. Es war super spannend und es gab stellenweise echt heftige Wendungen. Die Autorin geht wirklich sehr gelungen mit den Themen um und die Story ist sehr authentisch. Ein schöner Dilogie-Abschluss.
Charaktere:
Sowohl Lilly als auch Aron haben sich direkt wieder in mein Herz gebrannt. Die beiden und ihr Umgang miteinander waren einfach besonders und schön. Ich liebe die Charaktere des Buches und auch die Entwicklung, die sie durchmachen. Es war alles sehr authentisch und auch die Nebencharaktere hatten die notwendige Tiefe.
Schreibstil:
Wiedermal eine wahre Achterbahn der Gefühle. Trauer und Freude wechselten sich ab und machten es für mich unmöglich, das Buch wegzulegen. Ich habe es in einem Rutsch inhaliert und mein Herz hat nun Schluckauf. Es gab einige Wendungen und ich bin nicht nur restlos begeistert von diesem Buch sondern auch von der gesamten Dilogie! Das Setting in Island hat mir sehr gut gefallen, ich konnte mich durch viele bildliche Beschreibungen sehr gut hineinversetzen. Es hat mich sehr berührt und die Dilogie bekommt einen festen Ehren-Stammplatz in meinem Bücherregal.
Persönliche Gesamtbewertung:
Absolute Gefühlsachterbahn, macht die Taschentücher bereit! Ich liebe es und von mir gibt’s daher eine Leseempfehlung für alle Romance-Fans!
Serien-Reihenfolge:
1. Glow Like Northern Lights
2. Shine Like Midnight Sun
June 3, 2025
Współpraca reklamowa [TikTok: comfort_book_] 🩵
✨ Kontynuacja poruszającej powieści „Odnajdę Cię w blasku zorzy”✨
Główne motywy w książce:
💫 Poradzenie sobie ze stratą bliskiej osoby ~ główna bohaterka w poprzednim tomie straciła swojego brata bliźniaka, który cierpiał na nieuleczalną wadę serca, niestety nie doczekać się przeszczepu i swojego szczęśliwego zakończenia.
💫 Trudne relacje z rodzicami ~ Lilly nie dogadywała się z mamą, która to nie może przeżyć straty swojego syna, ciągle tkwi w żałobie i nie widzi nic poza tym. Z córką ma fatalny kontakt. Ojciec pozostaje bierny.
💫 Podróż~ Lilly postanawia wyruszyć na Islandię w celu poznania swojego korespondencyjnego przyjaciela. Chce znaleźć chłopaka, który był opoką dla niej przez długi czas.
💫 Anonimowa znajomość ~ Lilly i Aron poznają się na portalu społecznościowym, który przeznaczony jest dla osób, których bliscy chorują na wady serca.
* Lilly miała chorego brata
* Aron miał (rzekomo) chorą dziewczynę
Już w pierwszej części dowiadujemy się, kto tak naprawdę jest chory na nieuleczalną wadę serca i w cale nie jest to dziewczyna Arona, tylko sam chłopak.
W drugim tomie Lilly będzie zmuszona podjąć decyzję czy chce u boku Arona walczyć o życie chłopaka czy pozostać w Niemczech i odciąć się od Islandii. Chyba nie muszę pisać, jaką decyzję podejmie dziewczyna…
Autorka w cudowny sposób opisała relacje rodzinne; trudne stosunki z rodzicami, wspaniałą więź z babcią oraz piękną przyjaźń, miłość pomiędzy bratem a siostrą.
Historia przedstawia naprawdę skomplikowaną relację pomiędzy ambitnym, zdeterminowanym, ale chorym chłopakiem, a Lilly, która drugi raz wie, jak to jest, gdy ma się złamane serce 💔
Książka na wiele wspaniałych, inspirujących, ale i smutnych cytatów. Moment, gdy Aron traci nadzieję i żegna się ze swoimi bliskimi w szpitalu naprawdę złamał moje serce.
Główni bohaterowie, którzy w szpitalu urządzają sobie randki na każdą literę alfabetu, totalnie mnie rozczulili. Bardzo chciałam, by dotrwali do samego końca.
Autorka cudownie opisała wychodzenie z traumy i uczucia głównych bohaterów, całą tę historię ją przeżywałam razem z nimi i z niecierpliwością czekałam na ich wspólne szczęśliwe zakończenie.
Podsumowując, książka uświadomiła mi, że gdy mamy zdrowie to taka naprawdę mamy wszystko i możemy wszystko. Trzeba z optymizmem patrzeć na świat, wierzyć i marzyć 🩵 to z pozoru banalne rzeczy, a często niestety są przez nas bagatelizowane, zapominane.
Książkę oceniam 5/5 ⭐️
✨ Kontynuacja poruszającej powieści „Odnajdę Cię w blasku zorzy”✨
Główne motywy w książce:
💫 Poradzenie sobie ze stratą bliskiej osoby ~ główna bohaterka w poprzednim tomie straciła swojego brata bliźniaka, który cierpiał na nieuleczalną wadę serca, niestety nie doczekać się przeszczepu i swojego szczęśliwego zakończenia.
💫 Trudne relacje z rodzicami ~ Lilly nie dogadywała się z mamą, która to nie może przeżyć straty swojego syna, ciągle tkwi w żałobie i nie widzi nic poza tym. Z córką ma fatalny kontakt. Ojciec pozostaje bierny.
💫 Podróż~ Lilly postanawia wyruszyć na Islandię w celu poznania swojego korespondencyjnego przyjaciela. Chce znaleźć chłopaka, który był opoką dla niej przez długi czas.
💫 Anonimowa znajomość ~ Lilly i Aron poznają się na portalu społecznościowym, który przeznaczony jest dla osób, których bliscy chorują na wady serca.
* Lilly miała chorego brata
* Aron miał (rzekomo) chorą dziewczynę
Już w pierwszej części dowiadujemy się, kto tak naprawdę jest chory na nieuleczalną wadę serca i w cale nie jest to dziewczyna Arona, tylko sam chłopak.
W drugim tomie Lilly będzie zmuszona podjąć decyzję czy chce u boku Arona walczyć o życie chłopaka czy pozostać w Niemczech i odciąć się od Islandii. Chyba nie muszę pisać, jaką decyzję podejmie dziewczyna…
Autorka w cudowny sposób opisała relacje rodzinne; trudne stosunki z rodzicami, wspaniałą więź z babcią oraz piękną przyjaźń, miłość pomiędzy bratem a siostrą.
Historia przedstawia naprawdę skomplikowaną relację pomiędzy ambitnym, zdeterminowanym, ale chorym chłopakiem, a Lilly, która drugi raz wie, jak to jest, gdy ma się złamane serce 💔
Książka na wiele wspaniałych, inspirujących, ale i smutnych cytatów. Moment, gdy Aron traci nadzieję i żegna się ze swoimi bliskimi w szpitalu naprawdę złamał moje serce.
Główni bohaterowie, którzy w szpitalu urządzają sobie randki na każdą literę alfabetu, totalnie mnie rozczulili. Bardzo chciałam, by dotrwali do samego końca.
Autorka cudownie opisała wychodzenie z traumy i uczucia głównych bohaterów, całą tę historię ją przeżywałam razem z nimi i z niecierpliwością czekałam na ich wspólne szczęśliwe zakończenie.
Podsumowując, książka uświadomiła mi, że gdy mamy zdrowie to taka naprawdę mamy wszystko i możemy wszystko. Trzeba z optymizmem patrzeć na świat, wierzyć i marzyć 🩵 to z pozoru banalne rzeczy, a często niestety są przez nas bagatelizowane, zapominane.
Książkę oceniam 5/5 ⭐️
November 16, 2024
Endlich ging es wieder zurück nach Island zu Aron und Lilly! Ich liebe auch diesmal das Cover sehr, mit dem Herz und den Blumen finde ich es auch einfach super passend. Farblich passt es jetzt im Regal nicht so richtig gut zu Band eins, aber beide für sich mag ich optisch sehr gerne! Auch inhaltlich war es wieder spannend. Nachdem Lilly nach Deutschland geflüchtet war und nun bei ihrer Oma auf Sylt etwas ratlos sitzt und nicht weiß, was sie nun machen möchte, bekommt sie Post von SaveTheIceland, wo sie sich als Freiwillige Helferin gemeldet hatte vor ihrer Flucht. Sie sieht das als Zeichen und geht zurück nach Island. Dabei trifft sie auch Aron wieder, dem es zusehend schlechter geht und der dringend ein Spenderherz braucht.
Nachdem ich schon Band 1 sehr mochte, hat auch der zweite Band mich diesmal nicht enttäuscht. Ich liebe Island sowieso sehr und freue mich, wenn ich schon nicht physisch andauernd hinreisen kann, wenn mich Geschichten auf die Insel bringen, wenigstens in Gedanken. Der Schreibstil der Autorin ist wirklich angenehm, die Schrift im Buch ungewöhnlich groß, dass man super schnell voran kommt und das Setting traumhaft.
Ich mag auch die Charaktere immer noch, finde es so schön zu lesen, wie alle zusammenhalten und ich habe mich gefreut, dass auch Lillys Mutter einen Schritt auf sie zu gemacht hat und vor allem die Mutter den Weg für eine etwas gesündere Beziehung untereinander geebnet hat. Arons Mutter ist sowieso mega, ich finde es allerdings richtig krass, dass sein Vater so gar kein Interesse an seinem Sohn zeigt, obwohl die Chance bestand, dass Aron stirbt ohne, dass der Vater ihn jemals gesehen hat. Wenigstens ein Treffen hätte ich ehrlich gesagt schon erwartet.
Etwas naiv fand ich Lilly als sie am Strand den Brief ihrer Mutter gelesen hat und von einer Welle fortgerissen wurde. Wenn der Strand im Buch dem realen zur passenden Stadt in echt gleicht, dann ist dieser definitiv bekannt für seine Sneaker-Waves und ich finde es unfassbar unverantwortlich von ihr sich so leichtsinnig zu verhalten. Zum Glück hat auch Aron den Rettungsversuch überlebt, aber ich musste einfach nur den Kopf schütteln.
Insgesamt mochte ich das Buch richtig gerne, fand lediglich an der einen oder anderen Stelle Szenen echt übertrieben melodramatisch bzw. aufgebauscht dramatisch. Darüber konnte ich aber im Lesefluss hinwegsehen und es ist echt Meckern auf hohem Niveau. Wirklich eine schöne Geschichte!
Nachdem ich schon Band 1 sehr mochte, hat auch der zweite Band mich diesmal nicht enttäuscht. Ich liebe Island sowieso sehr und freue mich, wenn ich schon nicht physisch andauernd hinreisen kann, wenn mich Geschichten auf die Insel bringen, wenigstens in Gedanken. Der Schreibstil der Autorin ist wirklich angenehm, die Schrift im Buch ungewöhnlich groß, dass man super schnell voran kommt und das Setting traumhaft.
Ich mag auch die Charaktere immer noch, finde es so schön zu lesen, wie alle zusammenhalten und ich habe mich gefreut, dass auch Lillys Mutter einen Schritt auf sie zu gemacht hat und vor allem die Mutter den Weg für eine etwas gesündere Beziehung untereinander geebnet hat. Arons Mutter ist sowieso mega, ich finde es allerdings richtig krass, dass sein Vater so gar kein Interesse an seinem Sohn zeigt, obwohl die Chance bestand, dass Aron stirbt ohne, dass der Vater ihn jemals gesehen hat. Wenigstens ein Treffen hätte ich ehrlich gesagt schon erwartet.
Etwas naiv fand ich Lilly als sie am Strand den Brief ihrer Mutter gelesen hat und von einer Welle fortgerissen wurde. Wenn der Strand im Buch dem realen zur passenden Stadt in echt gleicht, dann ist dieser definitiv bekannt für seine Sneaker-Waves und ich finde es unfassbar unverantwortlich von ihr sich so leichtsinnig zu verhalten. Zum Glück hat auch Aron den Rettungsversuch überlebt, aber ich musste einfach nur den Kopf schütteln.
Insgesamt mochte ich das Buch richtig gerne, fand lediglich an der einen oder anderen Stelle Szenen echt übertrieben melodramatisch bzw. aufgebauscht dramatisch. Darüber konnte ich aber im Lesefluss hinwegsehen und es ist echt Meckern auf hohem Niveau. Wirklich eine schöne Geschichte!
Displaying 1 - 30 of 109 reviews