Απογοητευμένη για ακόμα μία φορά από διήγημα του Edgar Allan Poe. Μου φάνηκε αδιάφορο και βαρετό. Ναι, αν και πολύ μικρό με κούρασε και ήθελα απλά να το τελειώσω. Μέσα από αυτό ο Poe πέτυχε φυσικά τον στόχο του να δείξει την τεράστια δύναμη της φύσης και των στοιχείων της. Πόσο αδύναμος είναι τελικά ο άνθρωπος μπροστά στην οργή της. Μέσα από αυτό παρατήρησα και κάτι άλλο. Κάτι που μπορεί να μην είχε σκοπό να το δείξει, παρόλα αυτά, εγώ αυτό κατάλαβα. Με το μήνυμα στο μπουκάλι που ήθελε να αφήσει σε περίπτωση που συμβεί κάτι να το βρει κάποιος, καταλαβαίνω τη δική του αγωνία ή την αγωνία όλων των ανθρώπων όσα δημιουργούν να μείνουν, να αναγνωριστούν. Να αφήσουν το στίγμα τους. Να μην χαθούν απλά και στην συγκεκριμένη περίπτωση, να τα καταβροχθίσει η θάλασσα.
Αν και δεν μου άρεσε, συνεχίζω να μην τα παρατάω και αυτό επειδή μου έχουν αφήσει καλές εντυπώσεις τα ποιήματά του.