What do you think?
Rate this book
Van ver gekomen
Naar aanleiding van het overlijden van haar zus en haar moeder probeert Kristien Hemmerechts haar complexe relatie met hen te ontrafelen. Hoe bepalend ook, die relatie heeft haar niet verhinderd om met vallen en opstaan haar eigen weg te banen, én nieuwe banden te smeden, onder andere met ‘vervangzussen’.
In het levensverhaal van documentairemaakster Heddy Honigmann (1951-2022), met wie ze bevriend was en samenwerkte, herkent ze veel van zichzelf. Geleidelijk aan heeft ze haar angst voor mensen leren overwinnen. ‘Ik ben een vertrouwende,’ zegt ze met een vleugje zelfspot.
Kristien Hemmerechts woont sinds drie jaar opnieuw de mis bij. Het was alsof iemand – God? – langdurig op haar schouder tikte. Ze mepte de hand weg, ze wilde zelfs niet geloven dat die hand er was. Uiteindelijk gaf ze zich gewonnen. Ze stond zichzelf toe de verbondenheid met God te voelen, en vond liefde, rust en kracht.
In het levensverhaal van documentairemaakster Heddy Honigmann (1951-2022), met wie ze bevriend was en samenwerkte, herkent ze veel van zichzelf. Geleidelijk aan heeft ze haar angst voor mensen leren overwinnen. ‘Ik ben een vertrouwende,’ zegt ze met een vleugje zelfspot.
Kristien Hemmerechts woont sinds drie jaar opnieuw de mis bij. Het was alsof iemand – God? – langdurig op haar schouder tikte. Ze mepte de hand weg, ze wilde zelfs niet geloven dat die hand er was. Uiteindelijk gaf ze zich gewonnen. Ze stond zichzelf toe de verbondenheid met God te voelen, en vond liefde, rust en kracht.
182 pages, Paperback
Published February 29, 2024
4 people are currently reading
88 people want to read
About the author
Kristien Hemmerechts
100 books65 followersKristien Hemmerechts is een Vlaams schrijfster. Zij was van 1992 tot aan zijn overlijden in 1997 gehuwd met de dichter Herman de Coninck.
Kristien Hemmerechts in de Nederlandstalige Wikipedia
Kristien Hemmerechts in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Kristien Hemmerechts bij "Schrijversgewijs"
Kristien Hemmerechts bij Uitgeverij De Geus
Kristien Hemmerechts is a Flemish writer. From 1992 until his death in 1997 she was married to the poet Herman de Coninck.
Kristien Hemmerechts in the English Wikipedia
Kristien Hemmerechts in de Nederlandstalige Wikipedia
Kristien Hemmerechts in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Kristien Hemmerechts bij "Schrijversgewijs"
Kristien Hemmerechts bij Uitgeverij De Geus
Kristien Hemmerechts is a Flemish writer. From 1992 until his death in 1997 she was married to the poet Herman de Coninck.
Kristien Hemmerechts in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
March 21, 2024
Een prachtig openhartig boek over de reden waarom Hemmerechts sinds een aantal jaren de mis bijwoont in een katholieke kerk en God heeft toegelaten in haar leven. Deze periode valt samen met de dood van drie belangrijke vrouwen in haar leven: haar moeder, haar zus en goede vriendin Heddy Honigmann, documentairemaakster. Dit alles laat haar diep nadenken over leven en dood wat resulteert in een mooi melancholiek, filosofisch en sterk geschreven boek waarin het prettig ronddwalen is. Eerst heel lang nooit gevoeld, nu toestaan te voelen.
March 5, 2024
Mooi verhaal over de weg die Kristien Hemmerechts heeft afgelegd waarbij ze van ver is gekomen, en de verbinding legt tussen de ontwikkelingen die ze op geloofsgebied doorgemaakt en de ontwikkelingen in de relaties met familieleden, vrienden en ‘vervangzussen’. Met een belangrijke rol voor taal. Genuanceerd, veelgelaagd en eerlijk verhaal. Interessant om achteraf te zien hoe er signalen voor geloof bleven, ook in de periode dat ze dit had afgezworen.
March 20, 2024
tja, zelfs uitvoerig aanwezig in de homilie van deze morgen...
een goede poging als godsdienstlerares
een goede poging als godsdienstlerares
May 21, 2024
Kristien Hemmerechts 'komt van ver'. Het is een verwijzing naar wat haar moeder zei toen ze vertelde dat ze naar de mis ging.
Voor mij meteen intrigerend, want las ik dat goed? Dat ze zich als katholiek definieert? Iets wat zo 'niet in lijn' ligt met de vele boeken die ze reeds schreef?
Anderzijds: Hemmerechts praat nooit naar de mond. Ook in dit boek niet.
'Van ver gekomen' is een biografisch roman die voorspruit de jaren na haar pensionering. In korte tijd sterven 3 mensen met wie ze een nauwe band had: haar moeder, haar zuster, vriendin en documentairemaakster Heddy Honigmann.
Deze gebeurtenissen laten diepe indruk na, zijn de aanzet tot reflectie. De relaties waren complex en op z'n minst uitdagend.
Dat Hemmerechts in contact komt met een katholieke gemeenschap rust eerder op toeval dan wel op bewuste keuze. Ze wil zich als vrijwilliger inzetten voor danklozen en leert zo de gemeenschap van Sant’Egidio kennen.
Wat volgt is één grote vertelling. Het lijkt alsof Hemmerechts in één adem een monoloog afsteekt. Een terugblik, het verwerken van een verleden, het zich opnieuw positioneren als gelovige én als ouderwordende. Beschouwend, maar ook kritisch, zowel naar zichzelf als de ander.
.
Het boek is bij tijden behoorlijk chaotisch. Is het een literaire keuze? Wil het chaotische net benadrukken hoe zij het leven bij tijden ervaart: als chaotisch, verrassend, nooit rechtlijnig?
Het zou kunnen. Als lezer is het soms moeilijk om je niet te ergeren aan dat chaotische. Het is geen vloeiend verhaal.
.
"Van ver gekomen" is een biografisch roman. Hemmerechts kijkt terug, zoekt betekenis en blijft openstaan voor alles wat op haar levensweg komt.
Dat dat chaotisch is, dat moet je er wel bijnemen.
Voor mij meteen intrigerend, want las ik dat goed? Dat ze zich als katholiek definieert? Iets wat zo 'niet in lijn' ligt met de vele boeken die ze reeds schreef?
Anderzijds: Hemmerechts praat nooit naar de mond. Ook in dit boek niet.
'Van ver gekomen' is een biografisch roman die voorspruit de jaren na haar pensionering. In korte tijd sterven 3 mensen met wie ze een nauwe band had: haar moeder, haar zuster, vriendin en documentairemaakster Heddy Honigmann.
Deze gebeurtenissen laten diepe indruk na, zijn de aanzet tot reflectie. De relaties waren complex en op z'n minst uitdagend.
Dat Hemmerechts in contact komt met een katholieke gemeenschap rust eerder op toeval dan wel op bewuste keuze. Ze wil zich als vrijwilliger inzetten voor danklozen en leert zo de gemeenschap van Sant’Egidio kennen.
Wat volgt is één grote vertelling. Het lijkt alsof Hemmerechts in één adem een monoloog afsteekt. Een terugblik, het verwerken van een verleden, het zich opnieuw positioneren als gelovige én als ouderwordende. Beschouwend, maar ook kritisch, zowel naar zichzelf als de ander.
.
Het boek is bij tijden behoorlijk chaotisch. Is het een literaire keuze? Wil het chaotische net benadrukken hoe zij het leven bij tijden ervaart: als chaotisch, verrassend, nooit rechtlijnig?
Het zou kunnen. Als lezer is het soms moeilijk om je niet te ergeren aan dat chaotische. Het is geen vloeiend verhaal.
.
"Van ver gekomen" is een biografisch roman. Hemmerechts kijkt terug, zoekt betekenis en blijft openstaan voor alles wat op haar levensweg komt.
Dat dat chaotisch is, dat moet je er wel bijnemen.
April 27, 2024
Zeer onder de indruk van dit boek, zo eerlijk en met gezond bewustzijn schrijft Kristien Hemmerechts haar verhaal neer. Mooie stijl ook. Ik vraag me af waarom ik vroeger twee boeken van haar afwees. En ik vraag me af waardoor ik voorvoelde dat dìt boek mijn indruk over haar als schrijfster en als vrouw zou veranderen.
Een mens moet in ontmoetingen bij zichzelf blijven om zich niet te laten beïnvloeden door wie of wat dan ook. Een krachtige dame is ze en ik ga zeker nog van haar lezen, o.a. het boek dat mijn zus me voor ze stierf als het laatste kerstgeschenk gaf nl. 'Kerst en andere liefdesverhalen'. Mijn zus gaf me dit boek niet zomaar en misschien ga ik na 14 jaar begrijpen waarom.
Een mens moet in ontmoetingen bij zichzelf blijven om zich niet te laten beïnvloeden door wie of wat dan ook. Een krachtige dame is ze en ik ga zeker nog van haar lezen, o.a. het boek dat mijn zus me voor ze stierf als het laatste kerstgeschenk gaf nl. 'Kerst en andere liefdesverhalen'. Mijn zus gaf me dit boek niet zomaar en misschien ga ik na 14 jaar begrijpen waarom.
April 7, 2024
Over haar ouders, zus, kinderen, vriendin en haar terugkeer naar het geloof. 'In elke mens het goede, het mooie zien, dát is inderdaad de kunst'.
April 10, 2024
Dit boek begon, zou de lezer die de achterflap en de opdracht – Voor Heddy Honigman (1951- 2022) – tot zich neemt kunnen denken, als een hommage aan Hemmerechts’ vriendin Heddy. En dat kan heel goed waar zijn, Hemmerechts was, vertelt ze ook zelf in dit boek, van plan over Heddy te gaan schrijven, maar het boek in afgeronde vorm gaat maar zeer zijdelings over die vriendin. Want het gaat veel vaker over Hemmerechts moeder, en nog vaker over haar zus. En over Hemmerechts’ terugkeer naar het Katholicisme. Niet het botte katholicisme van haar jeugd, maar wel het type dat haar nu vrijwel iedere week naar de kerk lokt. Zeker, vriendin Heddy komt af en toe voor in het boek, maar de indruk ontstaat, dat als Hemmerechts er nog eens heel goed over nagedacht had dat die passages er dan uitgehaald waren. Want de rode draad is het gezin waar ze uit komt, en hoe die draad weer in de katholieke kerk eindigde.
De zus van Hemmerechts heet Veerle, en heeft een ingewikkeld leven gehad, met veel psychiatrische worstelingen. En Veerle, de oudste van de twee, had Kristien ook stevig beet, zo blijkt uit dit boek, Kristien heeft hard moeten werken om onder haar invloed uit te komen. En dat was wederzijds: ‘Een van Veerles psychiaters zei ooit tegen mij: “ik heb met uw zus heel vele gesprekken gevoerd en ik kan me niet één gesprek herinneren waarin ze het niet over u had”’. Uiteindelijk worden de intensieve medicijnen die Veerle krijg haar fataal: Haldol en andere psychofarmaca hebben lichamelijke bijwerkingen, zeker bij langdurig gebruik, zo kunnen we lezen, die niet altijd voldoende in beeld zijn. ‘Eerst stierf mijn zus’, schrijft Hemmerechts, ‘en twee dagen later stierf mijn moeder. [..] Iemand van Sant’ Egidio zei: “Wow, jouw zus zal ook verbaasd zijn jouw moeder zo gauw al in het hiernamaals te zien”. Ik besefte dat zij het letterlijk zo zag’. Hemmerechts is minder zeker. Maar ze is bereid te kijken, wat er van terecht kan komen.
‘’”Ge komt van ver”, zei mijn moeder tegen mij toen ze via via vernomen had dat dat ik weer naar de mis ging. [..] “En vallen die mensen daar een beetje mee?” ”Het gaat niet om de mensen, mamma”’.
Want via Sant’ Egidio is Hemmerechts weer bij de katholieke kerk van haar jeugd terecht gekomen, zij het kritischer. Na haar pensionering ging ze vrijwilligerswerk doen, kwam bij deze liefdadigheidsorganisatie terecht, en omdat daar iedereen naar de mis ging, ging ze weer eens mee, en toen was het mooi en goed en nu wil ze elke keer mee. En wat ook meespeelde: ‘Toen ik de diagnose borstkanker had gekregen, stuurde God geen engel, maar hij kwam zelf. Naar mij. Zomaar. In eigen persoon. [..] Ik was verlamd van de angst, [..] mijn hele lijf zat vol met kankercellen [..]. En toen op een nacht moet God hebben gedacht: mu is het welletjes geweest. Hij glipte bij mij in bed, onder het donsdeken, hij legde zijn handen onder mij, [..] dat ik niet anders kon dan voelen dat het goed was, dat ik niet bang hoefde zijn [..] Na die nacht kende ik geen angst meer.’
Niet, dat het vanzelf ging: ‘Ik heb een flinke portie innerlijke weerstand moeten overwinnen om in de kerk mee te doen, om het kruisteken te maken, [..] om het hoofd te buigen tijdens de consecratie [..]’. En soms zit ze anders in de bank: ‘[..] “Niemand kan tot de Vader komen dan door mij.” Telkens opnieuw lees ik het tekstje. Zou het dan toch waar zijn?’
Iemand vertelde ooit dat Hemmerechts er enigszins op uitgekeken is dat men haar tijdens voorlezingen vaak toevoegt: ‘Taal zonder mij’, dat is toch het boek van u, dat me het meest geraakt heeft.’ Dat ‘Taal zonder mij’ is dan ook een puntgaaf meesterwerk, waar geen woord uit het gelid staat, en wat de lezer in één adem meeneemt door het verdriet van het verlies van Herman de Coninck, toen haar man, en tegelijk is die ergernis begrijpelijk: Hemmerechts wil ook graag met haar andere boeken gezien worden. En ook dit is een heel mooi boek, zeker voor wie wil weten hoe de eerder toch als rationeel en streng ervaren Hemmerechts zo gloedvol, tegelijk twijfelend en vol nieuwe zachte zekerheden, terug tot een zeker in België weinig populaire kerk is gekomen.
En ja, de verhalen in dit boek over de wedstrijd met haar zus en het gevecht met haar moeder en over de afwezigheid van haar vader, verdwenen onder zijn koptelefoon of achter zijn krant, die passen allemaal naadloos in dat verslag van haar tocht naar die kerk. De resten van het in memoriam voor haar vriendin, dat had beter toch in een ander boek gemoeten, haar aanvaringen met een Bijbelgenootschap die haar stukjes over Jezus, Martha en Maria niet orthodox genoeg vonden, die hadden er misschien dan nog wel in gekund, maar nu worden de wederzijdse e-mails letterlijk aangehaald, en dat laat dan een wederzijdse ergernis zien, waar de lezer het ook wel zonder gered had. Het lijkt haast, alsof de tekst van dit boek nog één keer strakgetrokken had moeten worden, en dat Hemmerechts daar uiteindelijk niet voor gekozen heeft. Tegelijk laat zo het iets minder geregisseerde geheel een zachtere, een rommeligere, een lievere Hemmerechts zien dan vroeger. En dat is een fijne vrouw die hiermee een heel boeiend boek over haar nieuwe kijk op de zaak schreef.
De zus van Hemmerechts heet Veerle, en heeft een ingewikkeld leven gehad, met veel psychiatrische worstelingen. En Veerle, de oudste van de twee, had Kristien ook stevig beet, zo blijkt uit dit boek, Kristien heeft hard moeten werken om onder haar invloed uit te komen. En dat was wederzijds: ‘Een van Veerles psychiaters zei ooit tegen mij: “ik heb met uw zus heel vele gesprekken gevoerd en ik kan me niet één gesprek herinneren waarin ze het niet over u had”’. Uiteindelijk worden de intensieve medicijnen die Veerle krijg haar fataal: Haldol en andere psychofarmaca hebben lichamelijke bijwerkingen, zeker bij langdurig gebruik, zo kunnen we lezen, die niet altijd voldoende in beeld zijn. ‘Eerst stierf mijn zus’, schrijft Hemmerechts, ‘en twee dagen later stierf mijn moeder. [..] Iemand van Sant’ Egidio zei: “Wow, jouw zus zal ook verbaasd zijn jouw moeder zo gauw al in het hiernamaals te zien”. Ik besefte dat zij het letterlijk zo zag’. Hemmerechts is minder zeker. Maar ze is bereid te kijken, wat er van terecht kan komen.
‘’”Ge komt van ver”, zei mijn moeder tegen mij toen ze via via vernomen had dat dat ik weer naar de mis ging. [..] “En vallen die mensen daar een beetje mee?” ”Het gaat niet om de mensen, mamma”’.
Want via Sant’ Egidio is Hemmerechts weer bij de katholieke kerk van haar jeugd terecht gekomen, zij het kritischer. Na haar pensionering ging ze vrijwilligerswerk doen, kwam bij deze liefdadigheidsorganisatie terecht, en omdat daar iedereen naar de mis ging, ging ze weer eens mee, en toen was het mooi en goed en nu wil ze elke keer mee. En wat ook meespeelde: ‘Toen ik de diagnose borstkanker had gekregen, stuurde God geen engel, maar hij kwam zelf. Naar mij. Zomaar. In eigen persoon. [..] Ik was verlamd van de angst, [..] mijn hele lijf zat vol met kankercellen [..]. En toen op een nacht moet God hebben gedacht: mu is het welletjes geweest. Hij glipte bij mij in bed, onder het donsdeken, hij legde zijn handen onder mij, [..] dat ik niet anders kon dan voelen dat het goed was, dat ik niet bang hoefde zijn [..] Na die nacht kende ik geen angst meer.’
Niet, dat het vanzelf ging: ‘Ik heb een flinke portie innerlijke weerstand moeten overwinnen om in de kerk mee te doen, om het kruisteken te maken, [..] om het hoofd te buigen tijdens de consecratie [..]’. En soms zit ze anders in de bank: ‘[..] “Niemand kan tot de Vader komen dan door mij.” Telkens opnieuw lees ik het tekstje. Zou het dan toch waar zijn?’
Iemand vertelde ooit dat Hemmerechts er enigszins op uitgekeken is dat men haar tijdens voorlezingen vaak toevoegt: ‘Taal zonder mij’, dat is toch het boek van u, dat me het meest geraakt heeft.’ Dat ‘Taal zonder mij’ is dan ook een puntgaaf meesterwerk, waar geen woord uit het gelid staat, en wat de lezer in één adem meeneemt door het verdriet van het verlies van Herman de Coninck, toen haar man, en tegelijk is die ergernis begrijpelijk: Hemmerechts wil ook graag met haar andere boeken gezien worden. En ook dit is een heel mooi boek, zeker voor wie wil weten hoe de eerder toch als rationeel en streng ervaren Hemmerechts zo gloedvol, tegelijk twijfelend en vol nieuwe zachte zekerheden, terug tot een zeker in België weinig populaire kerk is gekomen.
En ja, de verhalen in dit boek over de wedstrijd met haar zus en het gevecht met haar moeder en over de afwezigheid van haar vader, verdwenen onder zijn koptelefoon of achter zijn krant, die passen allemaal naadloos in dat verslag van haar tocht naar die kerk. De resten van het in memoriam voor haar vriendin, dat had beter toch in een ander boek gemoeten, haar aanvaringen met een Bijbelgenootschap die haar stukjes over Jezus, Martha en Maria niet orthodox genoeg vonden, die hadden er misschien dan nog wel in gekund, maar nu worden de wederzijdse e-mails letterlijk aangehaald, en dat laat dan een wederzijdse ergernis zien, waar de lezer het ook wel zonder gered had. Het lijkt haast, alsof de tekst van dit boek nog één keer strakgetrokken had moeten worden, en dat Hemmerechts daar uiteindelijk niet voor gekozen heeft. Tegelijk laat zo het iets minder geregisseerde geheel een zachtere, een rommeligere, een lievere Hemmerechts zien dan vroeger. En dat is een fijne vrouw die hiermee een heel boeiend boek over haar nieuwe kijk op de zaak schreef.
December 13, 2024
Hieronder plaats ik de recensie van Jos van Oord, emeritus predikant, wat ik een hele goede beschrijving van het boek vind:
"Ik heb nog niet eerder een bekeringsverhaal gelezen waarbij ik me zo betrokken voelde als bij het verhaal van Kristien Hemmerechts, opgetekend in haar boek Van ver gekomen. Dat komt denk ik omdat de auteur het proces niet als eenduidig en transparant beschrijft, met een bekeringsdatum en al. Integendeel, het is een complexe weg, vol met tegenstrijdigheden.
Beklemmend
Kristien heeft een pittige katholieke opvoeding genoten, maar na haar puberteit raakte ze de weg naar de kerk en het geloof kwijt. Wat wil je: overal het kruis met de dode Jezus om je heen, schuld en boete doen voor je zondige leven. ‘Alles beklemde me aan de kerk, aan het geloof, aan godsdienst, aan missen. Ik moest het van me afschudden om te kunnen ademen, te kunnen leven. Ik moest uitbreken.’ Dat was een zwaar proces. Want er gebeurde veel in haar leven. Twee van haar kinderen overleden op zeer jonge leeftijd, ze had een moeilijke relatie met een zus die ze later ook verloor. Een scheiding. En overal voelde zij zich schuldig over.
Gevonden, niet gezocht
En dan komt er stapje voor stapje die verandering. ‘De bocht van 180 graden werd graad voor graad genomen.’ Want er was een kind dat bang was voor de hel en later een jonge vrouw die de kerk als een angsthuis ervaart. ‘Er was de ijstijd, er was het pantser, en vervolgens ging het ijs aan het smelten en werd het pantser afgelegd.’ Er ontstaat een openheid in Christiens hart en ze leert met andere ogen te kijken. Ze ervaart dat God haar een engel heeft gestuurd: haar dochter. En nog een tweede engel: haar stiefdochter. ‘Ze hebben mij leren liefhebben en zij hebben mij de weg getoond.’
Want ze gaan vragen stellen over geloof en kerk en dat brengt Christien uiteindelijk tot een volgende stap: ze woont weer een mis bij en daar voelt het alsof iemand op haar schouder tikt. ‘Ik heb God niet gezocht, maar ik ben gevonden.’
‘Misschien moet een mens radicaal met iets breken om te kunnen terugkeren’
Als een mantel
Wat zij daarna wekelijks meemaakt bij de Sant’Egidio gemeenschap in de kathedraal in Antwerpen is als een mantel om haar heen. Christien ervaart in de viering het loskomen van haarzelf, ze beleeft vreugde die haar hart binnenkomt. Ze schrijft vol overgave over de liturgie, de eucharistie, de liederen, en vooral over de gemeenschap van mensen die trouw is.
Het boek is een mooi getuigenis, een liefdevolle oproep om het vol te houden, want de wereld heeft mensen nodig die gebeden prevelen en zingen. ‘Tussen de brokstukken van de ruïnes van de kerk kiemen nieuwe gemeenschappen, nieuwe vormen van geloofsbelijdenis. De kerk is veel minder dood dan ik had gedacht.’ Maar ook, zou ik willen zeggen na lezen van dit mooie boek: je kunt als mens van ver komen, diep wegzakken, maar er is een weg naar heling, naar vertrouwen. ‘Misschien moet een mens zo radicaal met iets breken om te kunnen terugkeren.’ "
"Ik heb nog niet eerder een bekeringsverhaal gelezen waarbij ik me zo betrokken voelde als bij het verhaal van Kristien Hemmerechts, opgetekend in haar boek Van ver gekomen. Dat komt denk ik omdat de auteur het proces niet als eenduidig en transparant beschrijft, met een bekeringsdatum en al. Integendeel, het is een complexe weg, vol met tegenstrijdigheden.
Beklemmend
Kristien heeft een pittige katholieke opvoeding genoten, maar na haar puberteit raakte ze de weg naar de kerk en het geloof kwijt. Wat wil je: overal het kruis met de dode Jezus om je heen, schuld en boete doen voor je zondige leven. ‘Alles beklemde me aan de kerk, aan het geloof, aan godsdienst, aan missen. Ik moest het van me afschudden om te kunnen ademen, te kunnen leven. Ik moest uitbreken.’ Dat was een zwaar proces. Want er gebeurde veel in haar leven. Twee van haar kinderen overleden op zeer jonge leeftijd, ze had een moeilijke relatie met een zus die ze later ook verloor. Een scheiding. En overal voelde zij zich schuldig over.
Gevonden, niet gezocht
En dan komt er stapje voor stapje die verandering. ‘De bocht van 180 graden werd graad voor graad genomen.’ Want er was een kind dat bang was voor de hel en later een jonge vrouw die de kerk als een angsthuis ervaart. ‘Er was de ijstijd, er was het pantser, en vervolgens ging het ijs aan het smelten en werd het pantser afgelegd.’ Er ontstaat een openheid in Christiens hart en ze leert met andere ogen te kijken. Ze ervaart dat God haar een engel heeft gestuurd: haar dochter. En nog een tweede engel: haar stiefdochter. ‘Ze hebben mij leren liefhebben en zij hebben mij de weg getoond.’
Want ze gaan vragen stellen over geloof en kerk en dat brengt Christien uiteindelijk tot een volgende stap: ze woont weer een mis bij en daar voelt het alsof iemand op haar schouder tikt. ‘Ik heb God niet gezocht, maar ik ben gevonden.’
‘Misschien moet een mens radicaal met iets breken om te kunnen terugkeren’
Als een mantel
Wat zij daarna wekelijks meemaakt bij de Sant’Egidio gemeenschap in de kathedraal in Antwerpen is als een mantel om haar heen. Christien ervaart in de viering het loskomen van haarzelf, ze beleeft vreugde die haar hart binnenkomt. Ze schrijft vol overgave over de liturgie, de eucharistie, de liederen, en vooral over de gemeenschap van mensen die trouw is.
Het boek is een mooi getuigenis, een liefdevolle oproep om het vol te houden, want de wereld heeft mensen nodig die gebeden prevelen en zingen. ‘Tussen de brokstukken van de ruïnes van de kerk kiemen nieuwe gemeenschappen, nieuwe vormen van geloofsbelijdenis. De kerk is veel minder dood dan ik had gedacht.’ Maar ook, zou ik willen zeggen na lezen van dit mooie boek: je kunt als mens van ver komen, diep wegzakken, maar er is een weg naar heling, naar vertrouwen. ‘Misschien moet een mens zo radicaal met iets breken om te kunnen terugkeren.’ "
November 20, 2024
Mooie reflectie op haar jeugd, opgroeien met een zus met psychische problemen en een thuissituatie die verder ook niet vanzelfsprekend is, en op haar terugkeer naar de katholieke kerk.
Sterk in haar feministische blik op haar jeugd en de beperkingen van haar traditioneel katholieke opvoeding. Ze heeft heel eigen interpretaties van de betekenis van de christelijke leer. Aanrader voor wie ook ver afgedreven is van een vroeger geloof en al dan niet wil terugkeren.
Sterk in haar feministische blik op haar jeugd en de beperkingen van haar traditioneel katholieke opvoeding. Ze heeft heel eigen interpretaties van de betekenis van de christelijke leer. Aanrader voor wie ook ver afgedreven is van een vroeger geloof en al dan niet wil terugkeren.
June 2, 2024
Dit boek gelezen naar aanleiding van haar interview in de radio uitzending Touché op Radio 1. Beide de moeite.
April 1, 2025
Indringend, eerlijk.
May 5, 2025
De Vlaamse Stephan Sanders. Wat een fijn boek.
August 14, 2025
Filosofisch op een erg bevattelijke manier, dicht bij mezelf.
Displaying 1 - 15 of 15 reviews