'Alles is heimwee' schrijft Toon Hermans in dit boek met gedichtjes, verhalen en beschouwingen. De zee en het zwijgen, de schaduw op het behang, het zijn beelden van verlangen en heimwee naar wat het leven zinvol maakt. Maar er is meer dan het heimwee alleen: er is ook de hoop op verder leven en het protest tegen de vernielers van het leven.
Voor het eerst schreef Toon Hermans met dit boek een aaneengesloten verhaal. De vorm is afiwisselend (versjes, verhaaltjes, meditaties), maar elke bladzijde heeft inhoudelijk met de vorige en volgende te maken. Het boek voert de lezer de dag in, de nacht uit, met zijn angst en moed, met zijn opbloei en verval.
Het tijdsbeeld, zoals Toon Hermans dat ervaart (en duizenden met hem), is op een oorspronkelijke manier, met een lach en een traan, met de hand en het hart geschreven.
Bekendheid kreeg Hermans door zijn formule van de onemanshow, een cabaretvoorstelling door één man uitgevoerd (weliswaar geruggensteund door een paar muzikanten), wat hij als eerste in het Nederlandse taalgebied heeft aangedurfd (Wim Sonneveld, Wim Kan en latere generaties zijn hem daarin gevolgd). Groot succes op de scène had hij met zijn 'typetjes' en zijn verbluffend gevoel voor woordspelletjes. Als schrijver en dichter valt Toon Hermans vooral op door zijn zorgzame aandacht en liefdevolle waarnemingen: gebaren, kleine gedichten (door hem versjes genoemd), kwinkslagen. Veel versjes van hem zitten in het collectief geheugen en kwamen op wandtegeltjes te staan.
Geschenk voor de huisbibliotheek Bellefleur van de zoon van Toon Hermans, Maurice.
Alles is heimwee" is een van de gedichtjes uit dit kostelijk boekje, dat men niet achter elkaar moet uitlezen, maar waarnaar men steeds weer teruggrijpt om iets te plukken uit deze bundel gedichtjes, verhalen en beschouwingen, die getuigen van een verworven blijmoedigheid en wijsheid en in alle eenvoud soms het vele schoons dat in deze wereld nog over is verheerlijken.
Ik denk dat ik inmiddels officieel Hermans-versjes-fan ben! Hoewel ik deze bundel tot nu toe misschien wel de minste vond, stonden er wederom prachtige versjes in:
Ritme
soms overweldigt mij de vreugde lacht de hemel diep in mij ik loop van levenslust te schreeuwen loop te zingen door de wei ik proef de wijn - ik smaak het eten dans door de regen zonder jas ben opeens totaal vergeten hoe in en in bedroefd ik was
Lief
een vogel zat op het zebrapad in elkaar gedoken al vliegend door de grote stad had hij een poot gebroken de mensen dromden eromheen daar op het drukke plein 't verkeer stond stil, nou zie je maar hoe lief de mensen zijn
Grappig hoe je smaak verandert in de tijd. Dat wat ik rond 2001 leuk/mooi vond vind ik nu niets en wat ik toen niets vond kan ik nu van genieten. Ben benieuwd hoe ik er in 2028 over denk.