What do you think?
Rate this book
The Complete Stories of Lu Xun
Lu Xun has been the most influential Chinese writer of this century. His short stories are satiric, vivid, pungently realistic - as satisfying in structure as they are in tone and content. Lu Xun studied medicine in Japan, but soon exchanged his physician's scalpel for a literary one, which he wielded with a sure hand and an accurate eye to probe the sickness of a still-feudal Chinese society. This collection of Lu Xun's short stories is the most complete, accurate, and authoritative yet to appear. It includes the preface to his first book, CALL TO ARMS, in which Lu Xun explains how he came to be a writer.
295 pages, Paperback
First published January 1, 1981
9 people are currently reading
143 people want to read
About the author
Lu Xun
1,110 books401 followersLu Xun (鲁迅) or Lu Hsün (Wade-Giles), was the pen name of Zhou Shuren (September 25, 1881 – October 19, 1936), a leading figure of modern Chinese literature. Writing in Vernacular Chinese as well as Classical Chinese, Lu Xun was a novelist, editor, translator, literary critic, essayist, and poet. In the 1930s he became the titular head of the League of Left-Wing Writers in Shanghai.
For the Traditional Chinese profile: here.
For the Simplified Chinese profile: 鲁迅
For the Traditional Chinese profile: here.
For the Simplified Chinese profile: 鲁迅
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
Read
November 23, 2011Lu Xun doesn't strike me as a Chinese writer so much as a Russian writer who happened to be writing about China and in Chinese. "Diary of a Madman" and "The Story of Ah Q" are directly in line with the writings of Gogol, while the more social-realist stories have a great deal in common with those of Gorky. It's no wonder the commies loved him.
And as half a commie, I half loved him. His stories can be funny and poignant. They can also be dull and seemingly half-thought out. He's one of those writers that is more important as a benchmark in the history of writing than as a great writer, but he's still very much worth checking out.
And as half a commie, I half loved him. His stories can be funny and poignant. They can also be dull and seemingly half-thought out. He's one of those writers that is more important as a benchmark in the history of writing than as a great writer, but he's still very much worth checking out.
September 24, 2018
Lu Xun
Hope is a path on the mountainside. At first there is no path, but then there are people passing that way and there is a path.
Lu Xun
Lu Xun (1881 - 1936) pseudoniem van Zhou Shuren, was een van de beroemdste Han-Chinese schrijvers van de twintigste eeuw, en ook een van de eerste schrijvers die schreef in een taal die dicht bij de Chinese spreektaal stond, in plaats van in het klassiek Chinees. Hij schreef verhalen, gedichten, essays en vertalingen. Overigens betreft dit literaire werk slechts vijf procent van zijn totale oeuvre. Toch wordt dit literaire werk beschouwd als de kern van zijn oeuvre. Naast een handvol gedichten bestaat het uit zesentwintig korte verhalen. Zijn werk is vaak zeer kritisch jegens gangbare maatschappelijke en ethische opvattingen.
Biografie
Lu Xun was de oudste van drie broers. Zijn familie behoorde tot een aanzienlijk geslacht van ambtenaren en geleerden en was oorspronkelijk behoorlijk rijk, maar verloor door de mislukte carrière van Lu Xuns grootvader zowel haar rijkdom als haar aanzien. Lu Xun ging naar een van de beste scholen waar hij onder veel meer ook Engels en Duits leerde, hier maakte hij bovendien kennis met westerse wetenschap en ideeën. In 1902 ging Lu Xun naar Japan, waar hij na Japans te hebben geleerd medicijnen ging studeren. Dat bleek geen goede keus, en na een jaar ging Lu Xun terug naar Tokio. Hij besloot dat het belangrijker was 'gedachten te genezen' dan lichamen, en werd schrijver.
Vanaf 1906 publiceerde Lu Xun in Tokio, soms in samenwerking met zijn jongere broer Zhou Zuoren, verschillende essays en vertalingen. Hij heeft onder meer vertalingen gemaakt van Russische literatuur; ook heeft hij via de Duitse taal een Chinese vertalingen verzorgd van De kleine Johannes van Frederik van Eeden en enkele Ideeën van Multatuli. Bij de De kleine Johannes zou hij een uitgebreid voorwoord schrijven, dat op zijn buurt ook voor Nederlandse lezers weer interessant is en een verklarende woordenlijst van de planten en dierennamen maken. In 1909 kwam Lu Xun terug naar China, waar hij lesgaf. Na de revolutie in 1911 werd hij ambtenaar bij het Ministerie van Onderwijs.
In 1918 zal hij zijn bekendste verhaal ‘Dagboek van een gek’ publiceren. Het is het eerste in spreektaal geschreven verhaal in de Chinese literatuur. Tot dat moment werd literatuur altijd in het klassiek Chinees geschreven, een taal die even ver verwijderd was van de moderne spreektaal dan het Latijn van het moderne Italiaans. Lu Xun heeft de historische betekenis van dit verhaal nog onderstreept door er een in klassiek Chinees geschreven inleiding aan toe te voegen. Pas de woorden van de ‘gek’ met hun aanklacht tegen de traditionele Chinese maatschappij zijn in gewone spreektaal gesteld. Behalve dat Lu Xun hier een brug slaat tussen de klassieke en de moderne Chinese literatuur, sluit zijn werk, zonder zijn Chinese afkomst te verloochenen, ook aan bij de internationale literatuur van die tijd. Lu Xun's 'Dairy of a Madman' is geïnspireerd op het gelijknamige verhaal van Nikolai Gogol, gepubliceerd in 1835. In strikte zin is het werk van Lu Xun niet autobiografisch maar hij gebruik zijn eigen levensverhaal en ervaringen wel als de bouwstenen voor zijn verhalen.
Vanaf die tijd publiceerde hij vele verhalen, essays en vertalingen, en werd hij steeds beroemder. Lu Xuns verhalen en essays zijn, behalve maatschappijkritisch, doortrokken van pessimisme over het bestaan. Naast het schrijven gaf Lu Xun les op de Universiteit van Peking, en was hij redacteur van verschillende literaire tijdschriften. Door zijn kritische ideeën werd het in 1926, toen de stad in handen viel van de krijgsheer Zhang Zuolin, te gevaarlijk voor Lu Xun om in Peking te blijven. Via Xiamen en Kanton kwam hij uiteindelijk in Shanghai terecht, waar hij veilig was in de buitenlandse concessies. Hier bleef hij tot zijn dood. Lu Xun stierf in 1936 in Shanghai aan tuberculose. Over zijn doodskist was een doek gedrapeerd waarop stond 'de ziel van de natie', duizenden woonden zijn begrafenis bij.
Vanaf 1926 steunde Lu Xun de Chinese Communistische Partij soms, hoewel hij er nooit lid van is geworden. Destijds werd China bestuurd door de Kwomintang. Lu Xun was openlijk dissident, maar werd door zijn bekendheid beschermd. Het gezag van de communistische partij in literaire aangelegenheden heeft hij nooit willen erkennen.
Na zijn dood is Lu Xun door de communistische partij verheerlijkt, hoewel deze partij tijdens de literaire polemieken die in 1928 en 1936 werden gevoerd, geprobeerd heeft hem de wet voor te schrijven en het niet onaannemelijk is dat Lu Xun, die de oude Chinese maatschappij en de Kwomintang bekritiseerde, ook de communistische regering zou hebben bekritiseerd als hij langer geleefd zou hebben.
Er zijn in China twee Lu Xun-musea, één in Shanghai en één in Peking. In beide musea moet de bezoeker erop bedacht zijn dat het beeld dat van Lu Xun gegeven wordt is bijgekleurd in communistische tinten.
Onder de communistische culturele monocultuur, die eindigde rond 1980 wanneer de artistieke vrijheid wat groter - maar zeker niet absoluut - wordt, was Lu Xun de ‘grootste’ schrijver. Sindsdien is zijn status terug gebracht tot de meer bescheiden proporties van ‘groot’ schrijver, maar wel een van inmiddels bijna honderd jaar geleden. Een correctie waar hij zelf waarschijnlijk erg blij mee zou zijn geweest.
Opdracht
Als de draad van je gedicht tot een strop wordt gemaakt,
Als je roep tot de wereld tegen jou wordt gekeerd,
Voel je in je botten wat minachting vermag,
Hoor je in de leegte slechts geluid van papier.
(Lu Xun)
Lu Xun
Hope is a path on the mountainside. At first there is no path, but then there are people passing that way and there is a path.
Lu Xun
Lu Xun (1881 - 1936) pseudonym of Zhou Shuren, was one of the most famous Han Chinese writers of the twentieth century, and also one of the first writers who wrote in a language close to the Chinese spoken language, instead of in classical Chinese. He wrote stories, poems, essays and translations. Incidentally, this literary work concerns only five percent of his total oeuvre. Yet this literary work is regarded as the core of his oeuvre. In addition to a handful of poems, it consists of twenty-six short stories. His work is often very critical of current social and ethical views.
Lu Xun was the eldest of three brothers. His family belonged to a considerable line of civil servants and scholars and was originally pretty rich, but because of the failed career of Lu Xun's grandfather lost both her wealth and her prestige. Lu Xun went to the best schools where he also learned English and German among much more here he became acquainted with Western science and ideas. In 1902 Lu Xun went to Japan, where he studied medicine after learning Japanese. That turned out not to be a good choice, and after a year Lu Xun went back to Tokyo. He decided that it was more important to "heal minds" than bodies, and became a writer.
In 1918 he will publish his most famous story 'Diary of a Madman'. It is the first story written in colloquial language in Chinese literature. Until then, literature was always written in classical Chinese, a language that was as far removed from modern language than the Latin of modern Italian. Lu Xun has underlined the historical significance of this story by adding an introduction written in classical Chinese. Only the words of the 'madman' with their indictment of the traditional Chinese society have been put into ordinary spoken language. Apart from the fact that Lu Xun bridges the gap between classical and modern Chinese literature, his work, without renouncing his Chinese origin, also ties in with the international literature of that time. Lu Xun’s ‘Dairy of a Madman’ was inspired by Nikolai Gogol’s story with the same title, published in 1835. In a strict sense, the work of Lu Xun is not autobiographical, but he does use his own life story and experiences as the building blocks for his stories.
From that time on he published many stories, essays and translations, and he became more and more famous. Lu Xun's stories and essays, in addition to being socially critical, are pervaded by pessimism about existence. In addition to writing, Lu Xun taught at Peking University and was editor of several literary magazines. Because of his critical ideas, in 1926, when the city fell into the hands of the warlord Zhang Zuolin, it became too dangerous for Lu Xun to stay in Beijing. Via Xiamen and Kanton he eventually ended up in Shanghai, where he was safe in the foreign concessions. He stayed here until his death. Lu Xun died of tuberculosis in Shanghai in 1936. A cloth was draped over his coffin on which stood "the soul of the nation," thousands attending his funeral.
From 1926 Lu Xun sometimes supported the Chinese Communist Party, although he never became a member of it. Back then China was ruled by the Kuomintang. Lu Xun was openly dissident, but was protected by his fame. He never wanted to acknowledge the authority of the communist party in literary matters. After his death Lu Xun was glorified by the communist party, although during the literary polemics conducted in 1928 and 1936, he tried to prescribe him the law and it is not unlikely that Lu Xun, the old Chinese society and criticized the Kuomintang, also the communist government would have criticized if he had lived longer. There are two Lu Xun museums in China, one in Shanghai and one in Beijing. In both museums, the visitor must be aware that the image given of Lu Xun is colored in communist tones.
Under the communist cultural monoculture, which ended around 1980 when artistic freedom became somewhat larger - but certainly not absolute - Lu Xun was the 'greatest' writer. Since then his status has been reduced to the more modest proportions of 'great' writer, but one of almost a hundred years ago. A correction that he himself would probably have been very happy with.
Order
If the thread of your poem is made into a noose,
If your call to the world is turned against you,
Feel in contempt in your bones,
You can only hear the sound of paper in the emptiness.
(Lu Xun)
Hope is a path on the mountainside. At first there is no path, but then there are people passing that way and there is a path.
Lu Xun
Lu Xun (1881 - 1936) pseudoniem van Zhou Shuren, was een van de beroemdste Han-Chinese schrijvers van de twintigste eeuw, en ook een van de eerste schrijvers die schreef in een taal die dicht bij de Chinese spreektaal stond, in plaats van in het klassiek Chinees. Hij schreef verhalen, gedichten, essays en vertalingen. Overigens betreft dit literaire werk slechts vijf procent van zijn totale oeuvre. Toch wordt dit literaire werk beschouwd als de kern van zijn oeuvre. Naast een handvol gedichten bestaat het uit zesentwintig korte verhalen. Zijn werk is vaak zeer kritisch jegens gangbare maatschappelijke en ethische opvattingen.
Biografie
Lu Xun was de oudste van drie broers. Zijn familie behoorde tot een aanzienlijk geslacht van ambtenaren en geleerden en was oorspronkelijk behoorlijk rijk, maar verloor door de mislukte carrière van Lu Xuns grootvader zowel haar rijkdom als haar aanzien. Lu Xun ging naar een van de beste scholen waar hij onder veel meer ook Engels en Duits leerde, hier maakte hij bovendien kennis met westerse wetenschap en ideeën. In 1902 ging Lu Xun naar Japan, waar hij na Japans te hebben geleerd medicijnen ging studeren. Dat bleek geen goede keus, en na een jaar ging Lu Xun terug naar Tokio. Hij besloot dat het belangrijker was 'gedachten te genezen' dan lichamen, en werd schrijver.
Vanaf 1906 publiceerde Lu Xun in Tokio, soms in samenwerking met zijn jongere broer Zhou Zuoren, verschillende essays en vertalingen. Hij heeft onder meer vertalingen gemaakt van Russische literatuur; ook heeft hij via de Duitse taal een Chinese vertalingen verzorgd van De kleine Johannes van Frederik van Eeden en enkele Ideeën van Multatuli. Bij de De kleine Johannes zou hij een uitgebreid voorwoord schrijven, dat op zijn buurt ook voor Nederlandse lezers weer interessant is en een verklarende woordenlijst van de planten en dierennamen maken. In 1909 kwam Lu Xun terug naar China, waar hij lesgaf. Na de revolutie in 1911 werd hij ambtenaar bij het Ministerie van Onderwijs.
In 1918 zal hij zijn bekendste verhaal ‘Dagboek van een gek’ publiceren. Het is het eerste in spreektaal geschreven verhaal in de Chinese literatuur. Tot dat moment werd literatuur altijd in het klassiek Chinees geschreven, een taal die even ver verwijderd was van de moderne spreektaal dan het Latijn van het moderne Italiaans. Lu Xun heeft de historische betekenis van dit verhaal nog onderstreept door er een in klassiek Chinees geschreven inleiding aan toe te voegen. Pas de woorden van de ‘gek’ met hun aanklacht tegen de traditionele Chinese maatschappij zijn in gewone spreektaal gesteld. Behalve dat Lu Xun hier een brug slaat tussen de klassieke en de moderne Chinese literatuur, sluit zijn werk, zonder zijn Chinese afkomst te verloochenen, ook aan bij de internationale literatuur van die tijd. Lu Xun's 'Dairy of a Madman' is geïnspireerd op het gelijknamige verhaal van Nikolai Gogol, gepubliceerd in 1835. In strikte zin is het werk van Lu Xun niet autobiografisch maar hij gebruik zijn eigen levensverhaal en ervaringen wel als de bouwstenen voor zijn verhalen.
Vanaf die tijd publiceerde hij vele verhalen, essays en vertalingen, en werd hij steeds beroemder. Lu Xuns verhalen en essays zijn, behalve maatschappijkritisch, doortrokken van pessimisme over het bestaan. Naast het schrijven gaf Lu Xun les op de Universiteit van Peking, en was hij redacteur van verschillende literaire tijdschriften. Door zijn kritische ideeën werd het in 1926, toen de stad in handen viel van de krijgsheer Zhang Zuolin, te gevaarlijk voor Lu Xun om in Peking te blijven. Via Xiamen en Kanton kwam hij uiteindelijk in Shanghai terecht, waar hij veilig was in de buitenlandse concessies. Hier bleef hij tot zijn dood. Lu Xun stierf in 1936 in Shanghai aan tuberculose. Over zijn doodskist was een doek gedrapeerd waarop stond 'de ziel van de natie', duizenden woonden zijn begrafenis bij.
Vanaf 1926 steunde Lu Xun de Chinese Communistische Partij soms, hoewel hij er nooit lid van is geworden. Destijds werd China bestuurd door de Kwomintang. Lu Xun was openlijk dissident, maar werd door zijn bekendheid beschermd. Het gezag van de communistische partij in literaire aangelegenheden heeft hij nooit willen erkennen.
Na zijn dood is Lu Xun door de communistische partij verheerlijkt, hoewel deze partij tijdens de literaire polemieken die in 1928 en 1936 werden gevoerd, geprobeerd heeft hem de wet voor te schrijven en het niet onaannemelijk is dat Lu Xun, die de oude Chinese maatschappij en de Kwomintang bekritiseerde, ook de communistische regering zou hebben bekritiseerd als hij langer geleefd zou hebben.
Er zijn in China twee Lu Xun-musea, één in Shanghai en één in Peking. In beide musea moet de bezoeker erop bedacht zijn dat het beeld dat van Lu Xun gegeven wordt is bijgekleurd in communistische tinten.
Onder de communistische culturele monocultuur, die eindigde rond 1980 wanneer de artistieke vrijheid wat groter - maar zeker niet absoluut - wordt, was Lu Xun de ‘grootste’ schrijver. Sindsdien is zijn status terug gebracht tot de meer bescheiden proporties van ‘groot’ schrijver, maar wel een van inmiddels bijna honderd jaar geleden. Een correctie waar hij zelf waarschijnlijk erg blij mee zou zijn geweest.
Opdracht
Als de draad van je gedicht tot een strop wordt gemaakt,
Als je roep tot de wereld tegen jou wordt gekeerd,
Voel je in je botten wat minachting vermag,
Hoor je in de leegte slechts geluid van papier.
(Lu Xun)
Lu Xun
Hope is a path on the mountainside. At first there is no path, but then there are people passing that way and there is a path.
Lu Xun
Lu Xun (1881 - 1936) pseudonym of Zhou Shuren, was one of the most famous Han Chinese writers of the twentieth century, and also one of the first writers who wrote in a language close to the Chinese spoken language, instead of in classical Chinese. He wrote stories, poems, essays and translations. Incidentally, this literary work concerns only five percent of his total oeuvre. Yet this literary work is regarded as the core of his oeuvre. In addition to a handful of poems, it consists of twenty-six short stories. His work is often very critical of current social and ethical views.
Lu Xun was the eldest of three brothers. His family belonged to a considerable line of civil servants and scholars and was originally pretty rich, but because of the failed career of Lu Xun's grandfather lost both her wealth and her prestige. Lu Xun went to the best schools where he also learned English and German among much more here he became acquainted with Western science and ideas. In 1902 Lu Xun went to Japan, where he studied medicine after learning Japanese. That turned out not to be a good choice, and after a year Lu Xun went back to Tokyo. He decided that it was more important to "heal minds" than bodies, and became a writer.
In 1918 he will publish his most famous story 'Diary of a Madman'. It is the first story written in colloquial language in Chinese literature. Until then, literature was always written in classical Chinese, a language that was as far removed from modern language than the Latin of modern Italian. Lu Xun has underlined the historical significance of this story by adding an introduction written in classical Chinese. Only the words of the 'madman' with their indictment of the traditional Chinese society have been put into ordinary spoken language. Apart from the fact that Lu Xun bridges the gap between classical and modern Chinese literature, his work, without renouncing his Chinese origin, also ties in with the international literature of that time. Lu Xun’s ‘Dairy of a Madman’ was inspired by Nikolai Gogol’s story with the same title, published in 1835. In a strict sense, the work of Lu Xun is not autobiographical, but he does use his own life story and experiences as the building blocks for his stories.
From that time on he published many stories, essays and translations, and he became more and more famous. Lu Xun's stories and essays, in addition to being socially critical, are pervaded by pessimism about existence. In addition to writing, Lu Xun taught at Peking University and was editor of several literary magazines. Because of his critical ideas, in 1926, when the city fell into the hands of the warlord Zhang Zuolin, it became too dangerous for Lu Xun to stay in Beijing. Via Xiamen and Kanton he eventually ended up in Shanghai, where he was safe in the foreign concessions. He stayed here until his death. Lu Xun died of tuberculosis in Shanghai in 1936. A cloth was draped over his coffin on which stood "the soul of the nation," thousands attending his funeral.
From 1926 Lu Xun sometimes supported the Chinese Communist Party, although he never became a member of it. Back then China was ruled by the Kuomintang. Lu Xun was openly dissident, but was protected by his fame. He never wanted to acknowledge the authority of the communist party in literary matters. After his death Lu Xun was glorified by the communist party, although during the literary polemics conducted in 1928 and 1936, he tried to prescribe him the law and it is not unlikely that Lu Xun, the old Chinese society and criticized the Kuomintang, also the communist government would have criticized if he had lived longer. There are two Lu Xun museums in China, one in Shanghai and one in Beijing. In both museums, the visitor must be aware that the image given of Lu Xun is colored in communist tones.
Under the communist cultural monoculture, which ended around 1980 when artistic freedom became somewhat larger - but certainly not absolute - Lu Xun was the 'greatest' writer. Since then his status has been reduced to the more modest proportions of 'great' writer, but one of almost a hundred years ago. A correction that he himself would probably have been very happy with.
Order
If the thread of your poem is made into a noose,
If your call to the world is turned against you,
Feel in contempt in your bones,
You can only hear the sound of paper in the emptiness.
(Lu Xun)
December 11, 2019
Lu Xun was the first Chinese writer to venture into vernacular Chinese, writing just as a common person might write. The edition I am reading (not the above) is dual-language, English and Chinese. The two most famous stories are A Madman's Diary, title inspired by a Russian short story, and The Story of Ah Q.
The "hero" of the latter is a curious, clueless version of Charlie Brown - a Charlie Brown gone bad! Ah Q supplements his manual labor gigs with bungled burglaries. What a mess! But really funny to read - and a fun way to learn about China.
Most enjoyably, there is a lot to read between the lines.
The "hero" of the latter is a curious, clueless version of Charlie Brown - a Charlie Brown gone bad! Ah Q supplements his manual labor gigs with bungled burglaries. What a mess! But really funny to read - and a fun way to learn about China.
Most enjoyably, there is a lot to read between the lines.
April 4, 2022
His writings embody the harsh reality of China at his time, which I think raised the awareness of the common people to acknowledge their pains and cure themselves mentally.
October 14, 2024
100 yıl öncesine ait kısa öyküler
June 19, 2013
The only writer I can put in the same category as Lu Xun is Chekhov. The difference is that as well as stories Lu Xun also wrote astonishing poetry where Chekhov also wrote astonishing plays.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews