Jarenlang bezoekt Rob van Essen elke week zijn bejaarde moeder in Huizen. Vanuit Amsterdam neemt hij eerst de trein en dan de bus. Altijd weer een hele expeditie die hem net iets meer tijd kost dan hij heeft. Een opmerking van zijn leraar zenmeditatie zet hem op het juiste spoor, en voortaan loopt Van Essen het laatste stuk, van station Naarden-Bussum naar Huizen, een wandeling van zo’n zeven kilometer, en aan het eind van de middag weer terug.
Eerst strompelend en later op lichte voeten wandelt Van Essen een vaste route, langs de bebouwde kom, de half-bebouwde kom, het Eerste Bos en het Tweede Bos. Onderweg sluit hij vriendschap met een roodborsttapuit, overdenkt hij hoe licht wordt vormgegeven en welk ritme er zit in stilstand en beweging. Heen en weeR is een zoektocht naar de ware vorm, en tegelijk een klein monument voor een moeder – en voor de onbekende die aan de rand van een dennenbosje werd herdacht.
Mijn eerste kennismaking met de hier al vaak bejubelde Rob Van Essen. Tijdens zijn wandeling - heen en weer tussen de bushalte en het Gooise zorgcentrum waar hij jarenlang wekelijks zijn moeder bezocht - komt Van Essen al eens tot een mooie passage, een rake vergelijking en een welgekozen beeld. Goed en vlot beschreven allemaal, maar nergens verrassend of verdiepend, terwijl deze reeks intussen al meermaals liet zien dat het wel degelijk mogelijk is om in zo'n notendop van een boekje iets wezenlijkers aan te boren dan het vooropgestelde wandeltraject. Voorbeelden daarvan vond ik Je keek te ver, Omwegen en Het sneeuwklokjesbos. De roodborsttapuit op de cover deed me alsnog overhellen naar een derde ster.
Mijn eerste kennismaking met Rob van Essen en tevens met de Terloops Serie. Korte verhaaltjes met als thema wandeling (als ik het goed heb begrepen). Dit verhaal gaat over de wandelingen die Rob maakt onderweg naar het bejaardentehuis waar zijn moeder woont. En de weg terug. Ook mijmeringen over wandelingen met zijn moeder en vader. Een lief en vertederende terugblik. Iets meer verdieping had wel gemogen van mij maar het heeft me wel nieuwsgierig gemaakt naar meer. 3.5⭐️
Leuk, die wandelboekjes van Van Oorschot. In dit boekje beschrijft Rob van Essen op zijn licht vervreemdende en ontroerende manier de wandeling in Bussum en Huizen die hij naar zijn moeder maakte. Een beetje als in dat sprookje waar iemand een dag weg denkt te zijn geweest, maar dan honderd jaar weg blijkt te zijn gebleven.
Fijn om Rob van Essen te volgen op zijn wekelijkse wandeling van station Naarden-Bussum naar Huizen. Mooi hoe hij de beschrijving van wat hij ziet vermengt met de herinneringen aan zijn moeder. In stilistisch opzicht enigszins wisselvallig. Prachtige stukken (onder andere over het licht op de hei en over de roodborsttapuit op het omslag) afgewisseld met houterigheid. Desondanks de moeite waard!
Heen en Weer is het nieuwste boekje in de Terloops-reeks wandelingen, althans op het moment dat ik deze las en het is wederom een juweeltje. Een heel mooi, teder/vertederend verhaal over wandelingen die Rob met zijn moeder, die op leeftijd was, maakte. En, even komt m'n eigen woonplaats voorbij, want daar komt Rob van Essen vandaan. leuk weetje. Ik heb hier echt van genoten en vond 'm eigenlijk net wat te kort, maar dat geldt voor veel van de Terloopsboekjes waar ik toch echt fan van ben geworden. Heerlijk. echt een aanrader.
In deze beschrijving van zijn wekelijkse wandeling van het station naar het verzorgingshuis waar zijn moeder woont is het net alsof je met Rob van Essen meewandelt. De Van Essensiaanse bespiegelingen, waarin hij zich zo mooi kan verwonderen over het alledaagse en dat tegelijkertijd tot iets groters kan abstraheren, in zijn kenmerkende gemoedelijke, mild ironische stijl, maken het tot een aangenaam boekje. Dat je overigens door het formaat gemakkelijk zelf mee onderweg zou kunnen nemen. Het is ook nog eens erg fraai vormgegeven. Ik ga zeker nog eens een deeltje uit deze reeks lezen. 3,5 ⭐
Mooi kleinood dat het niveau heeft van de rest van het oeuvre van Van Essen. Goed opgebouwd, humoristisch en met oog voor kleine veranderingen. En dan ook nog eens persoonlijker dan zijn romans, want dit gaat echt over zichzelf en zijn moeder, zonder fantasie, maar wel met mooie inventieve zinnen en associaties.
Een roodborsttapuit als wandelvriend. Bij Rob van Essen kan dat. Als zijn moeder in een verzorgingshuis woont en nadat hij een mooi advies ontvangt van zijn Zen-leraar, gaat Van Essen wandelend naar zijn moeder in plaats van met de bus. Dat wil zeggen, het laatste stuk van zijn reis - van station Naarden-Bussum naar zijn moeder in Huizen - doet hij te voet. Een mooi, melancholiek boekje.
Luisterboek van een uur. In opdracht geschreven verslag van de wandelingen van station Bussum naar Huizen (7 km), waar Van Essen jarenlang iedere woensdagmiddag zijn dementerende moeder bezocht. Leuk en pretentieloos opgeschreven.
Als er een nieuw boek van Rob van Essen verschijnt, bestellen we dat direct. Al jaren fan van zijn werk. We waren verrast toen dit boekje op de mat viel: het is een dun miniatuurboekje met een omslag die me doet denken aan de tekeningen van Marjolein Bastin, vroeger in de Libelle’s van mijn moeder. Het blijkt een autobiografische vertelling te zijn die ik in een paar uur uitlas. In de mooie, soms grappige en vooral herkenbare stijl van Van Essen. Veel oog voor detail en nu ook persoonlijk. En herkenbaar, ik moest veel aan de bezoekjes aan mijn recent overleden schoonouders denken. Maar ook de verwondering over de schoonheid van de natuur en hoe een mooie plek er bij ander licht steeds weer anders uit ziet herken ik zo goed. Een mooi verhaal over het krachtige effect van een goeie wandeling met oog voor de omgeving. Ik krijg door dit boekje meteen zin om erop te trekken. :-)
Twintig deeltjes omvat deze reeks over wandelingen op dit moment van schrijven en de meeste daarvan heb ik inmiddels gelezen. Rob Van Essen stelt nooit teleur en dat doet hij ook nu niet. Hij wandelde jarenlang elke woensdag hetzelfde traject van het station in Naarden-Bussum naar Huizen, om daar in het rusthuis een bezoekje te brengen aan zijn dementerende moeder. Het zijn vooral de aan de moeder gewijde passages die beklijven, al zijn ook de bespiegelingen rond het wandelen zelf niet onaardig.
Een klein, leuk boekje over de wandeling van 2x7km die van Essen elke woensdag, 3 jaar lang maakte voor het bezoek aan zijn bejaarde moeder. 'Op de eerste avond van de cursus zenmeditatie verkondigde de leraar dat we vanaf nu elke dag twee keer vijfentwintig minuten moesten mediteren. Behalve als je het druk hebt, dan twee keer een uur.'
Mooi Terloopsje alweer. De beschrijvingen in het begin zijn een beetje houterig, maar een maal het persoonlijker wordt, komt het helemaal in orde. Van Essen beschrijft hoe hij vanuit Amsterdam zijn moeder gaat bezoeken in Huizen, en hoe de weg daar naartoe en terug, hoewel steeds dezelfde, toch altijd anders is. Panta rhei (πάντα ῥεῖ) wist Heraclitus reeds.
Wat een mooi klein en persoonlijk boekje. Ik ken Rob van Essen van andere boeken met vaak bizarre personages. Dit is heel wat anders en prachtig om te lezen.
Helaas, viel me erg tegen. Blijkbaar is Rob geen schrijver voor mij. Veel slordigheden of onzin (de Weg van de 12 Schepsels bestaat niet: wel eens van schepels gehoord? Behalve inhoudsmaat, kan het ook oppervlakte weergeven. Slordig van schrijver en uitgever/editor). https://elkedagwatblog.com/2019/05/19...
Zo waren er meer opmerkingen die mij deden fronsen. Had het gekocht omdat ik zijn moeder in het verzorgingshuis leerde kennen, toen een ouder van mij er ook verbleef en er erg veel kwam. De omgeving is mij ook bekend van veel wandelen en fietsen.
De opmerkingen over verschillende mensen "ik mocht ze niet" zonder werkelijke achterliggende reden: het komt niet sympathiek op mij over. Het plaatje op het boek is het mooiste.