Cathelijne Verboeket-Crul heeft inmiddels aan honderden sterfbedden gezeten, dag en nacht begeleidt ze de zorg voor patiënten. Met Het leven loslaten geeft ze een unieke inkijk in hoe mensen omgaan met de naderende dood en de wijze waarop ze hun leven in de laatste weken of dagen vormgeven, met de keuzes en dilemma’s die hierbij horen. Het proces van loslaten kan ook tot persoonlijke groei en innerlijke vrede leiden met (onverwachte) krachtbronnen zoals levenseinde-ervaringen of vergeving.
Over palliatieve zorg, euthanasie, intimiteit en seksualiteit, en mensen die bewust stoppen met eten en drinken om de komst van de dood te versnellen.
Niet een boek dat ik snel zo op zou pakken (het zat bij de Bookchoice boeken die ik aan het luisteren ben). Afgelopen winter hebben we twee (jonge) vrienden verloren, waardoor ik wel ben gaan nadenken over het leven. Deze verhalen zijn mooi, en ik waardeer de uitleg erbij ook. Het was alleen zo kort! Ik had best nog even door willen luisteren.
Dit boek heeft me echt geraakt. Het leven loslaten van Cathelijne Verboeket-Crul gaat over iets waar we vaak liever niet over praten: de dood. En toch doet zij dat op zo’n mooie, open en respectvolle manier.
Ze beschrijft verhalen van mensen in hun laatste levensfase – ieder met hun eigen geschiedenis, twijfels, keuzes. Wat ik bijzonder vond, is hoe ze zware onderwerpen zoals euthanasie, palliatieve sedatie of stoppen met eten bespreekt, zonder dat het zwaar of afstandelijk voelt.
Het is zowel leerzaam als prachtig verhalend geschreven. Ze slaagt erin om iets wat moeilijk en verdrietig is, ook menselijk en soms zelfs hoopvol te maken.
Ik ben echt dankbaar dat ik dit boek heb gelezen. Bedankt, Cathelijne, voor de openheid, de zachtheid en de kennis die je deelt!
Een indrukwekkend boek over de laatste fase van het leven en hoe elk persoon hier weer anders instaat. Er zijn zoveel situaties en mogelijkheden in de stervensfase waar je niet altijd bij stil staat. Erg leerzaam en waardevol in mijn werk.
De dood is voor mij een lastig te bevatten iets. De vroege dood van mijn vader vond ik indertijd uiterst onrechtvaardig. Het afscheid van zijn lichaam traumatisch. Het heeft me jarenlang achtervolgd: rust vinden in definitief afscheid lukt nog steeds, 35 jaar later, nauwelijks. Dit boek laat zien hoeveel manieren er tegenwoordig zijn om de overgang gemakkelijker te maken. Voor betrokkene, maar ook voor de naasten. Het als vanzelfsprekend te beschouwen, al staat dat los van het verdriet. Daar ben ik blij mee. Al hoop ik dat de volgende nog even op zich laat wachten. Toch.
Het boek beschrijft mooi sereen enkele patiënten van een Nederlands hospita, waar patiënten de laatste periode van hun leven doorbrengen , …. Ieder met eigen verhalen en eigen manier van gaan , .. er komt bv een jongere patiënte in voor , een hoofdstuk over intimiteit, over euthanasie, over niet meer drinken/eten levenseinde , over hersenziekte ( waarbij ik wat moest denken over het veranderen van karakter van de patiënt naargelang waar de uitval zich manifesteert) , over contact met identiteiten die niet te identificeren zijn ( waarbij de wetenschap altijd ten strijde trekt met scepsis (en regelmatig spot , wat waarschijnlijk een meer openlijke visie in de weg staat ) Het boek is inlevend geschreven en door de verschillende hoofdstukken boeiend , 5 sterren voor de gekozen thema’s, 5 sterren voor de inlevende , toegankelijke manier van schrijven,
Ook is er de troostrijke gedachte dat ziekte en lichamelijke achteruitgang je uiteindelijk vanzelf meenemen in het loslaten van het leven. In feite hoef je er geen moeite voor te doen. Het is ons innerlijk verzet tegen de dood als natuurlijk onderdeel van het leven, dat het zo lastig maakt. (8)
Mooi en genuanceerd overzicht over hoe mensen sterven en wat ze doen en willen (of juist niet) in de allerlaatste levensfase. Aangrijpend en mooi, soms ook verbazingwekkend/schrijnend (bv het deel over vrijwillig stoppen met eten en drinken) of informatief (goed om te weten dat er zoiets als een “palliakit” bestaat).
Het was leerzaam om verhalen uit de praktijk te lezen over doodgaan en voor mij ging het even met name over het leven loslaten door te stoppen met eten en drinken. Misschien is dat een alternatief voor euthanasie voor iemand die ik ken en daarmee worstelt.
Mooi geschreven boek over een onderwerp wat helaas vaak vermeden wordt. Cathelijne heeft het vermogen,om op een liefdevolle waardige manier de door haar meegemaakte situaties te omschrijven. Deze worden daarna met theoretische kennis onderbouwd. De allerlaatste zin raakte me het meest.
Een mooi boek wat een goed inzicht geeft van het werken in een hospice. Het heeft mijn interesse voor het werk wel gewekt. Kan er verder niet zoveel over zeggen.
Een mooie verzameling verhalen over het levenseinde, hoe we daarmee omgaan, hoe we het ervaren, en ook wat de verschillende mogelijkheden zijn, verteld door iemand die jarenlang in een hospice gewerkt heeft. Respectvol en verhelderend geschreven.