Juist omdat over haar en vooral de verdachten die ze bijstaat veel gezegd wordt, wilde ik haar verhaal van haarzelf horen via dit boek.
Inez heeft een belangrijke boodschap over de bescherming van verdachten en de vermeende neutraliteit van de overheid, de invloed van de politiek op de rechtspraak en de scheve schaats die het OM af en toe lijkt te rijden.
Schrijven is echter een vak: haar boodschap sneeuwt onder in heel lange zinnen met bijzinnen en veel details, met een vaak ontoegankelijk en soms wat gedateerd woordgebruik. Ik ben best wat gewend maar ik moest mijn best doen om het verhaal te blijven volgen. (Complimenten voor de voorleesster, want door haar kon ik het luisterboek goed blijven volgen.)
De rode draad in het verhaal wordt met grote regelmaat onderbroken met verhalen in de zijlijn die, op zich, wel interessant zijn, maar afleiden van het verhaal. Ook lees (hoor) je de wrok en weinig verhulde boosheid doorsijpelen in het verhaal. Ze gebruikt nogal vaak superlatieven om meningen te onderstrepen, en soms hebben argumenten een zweem van complotdenken over zich.
Ik kan me voorstellen dat die – begrijpelijk - emoties wat versterkt zijn door de manier waarop ze in detentie is gezet en de onzekerheid en frustratie die ze tijdens haar detentieperiode heeft beleefd. Maar als je in het begin zegt een en ander zo objectief mogelijk te willen beschrijven, daarbij veel bronnen en wetsartikelen citeert, en vervolgens met vaak gezwollen zinnen en overtreffende trappen beschrijvingen geeft, dan schuurt dat wat met elkaar.
Al met al een belangrijke boodschap die opgepikt moet worden, maar in complexe taal verpakt en daardoor voor niet-juristen lastig om te lezen.