«Να είσαι Έλληνας και να µη σ’ αρέσει η µυθολογία είναι σαν να είσαι νεογέννητο και να µη σ’ αρέσει το µητρικό γάλα. Το να είσαι βέβαια Έλληνας και να µην ξέρεις ούτε το ένα χιλιοστό της µυθολογίας σου είναι το πιο φυσιολογικό πράγµα σε τούτο τον ταλαιπωρηµένο τόπο».
Ο Δηµήτρης Καµπουράκης µάς προσκαλεί σε µια συναρπαστική περιπλάνηση στην εποχή που οι θεοί έµοιαζαν πολύ µε τους ανθρώπους. Εκείνα τα παµπάλαια χρόνια, στο χρονικό µεταίχµιο ανάµεσα στην προϊστορία και στην ιστορία, οι πρώτοι Έλληνες, µισοί θαλασσινοί, µισοί βουνίσιοι, διαµόρφωσαν τη δική τους ιδέα για την προέλευση του κόσµου τους και για τις θεότητες που τον κυβερνούσαν κι έφτιαξαν αυτό που σήµερα ονοµάζουµε ελληνική µυθολογία, µια από τις πιο υπέροχες µυθολογίες της υφηλίου. Με τη µορφή µικρών και ευκολοδιάβαστων σταγόνων, οι οποίες όµως έχουν θεµατική συνάφεια µεταξύ τους, ο συγγραφέας του Μια σταγόνα ιστορία ζωντανεύει στο Μια σταγόνα µυθολογία το θεαµατικό πάνθεον των παντοδύναµων πλασµάτων που καθόριζαν µε τις αδυναµίες, τις παραξενιές, τους έρωτες, τις έριδες και τους πολέµους τους τη µοίρα των ανθρώπων στην αρχαιότητα, αρχής γενοµένης από τον big boss Δία, που είναι το κεντρικό πρόσωπο του πρώτου αυτού βιβλίου. Κι έτσι αρχίζουµε να καταλαβαίνουµε και τον τρόπο που σκέφτονταν εκείνα τα µυστηριώδη και τετραπέρατα αρχαία ανθρωπάκια από τα οποία προερχόµαστε ως έθνος.
Ο Δημήτρης Καμπουράκης γεννήθηκε στα Χανιά το 1961 και σπούδασε οικονομικά. Είναι δημοσιογράφος και σήμερα παρουσιάζει την τρίωρη καθημερινή ενημερωτική πρωινή εκπομπή "Κοινωνία ώρα Mega". Διατηρεί επίσης στον ΒΗΜΑ FM το καθημερινό ραδιοφωνικό ένθετο "Μια σταγόνα ιστορία". Αρθρογραφεί τακτικά στο www.protagon.gr. Έχει εργαστεί σε πολλούς τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, σε εφημερίδες, περιοδικά και ιστοσελίδες.
Καταλαβαίνω τι ήθελε να πετύχει με αυτό το βιβλίο ο Καμπουράκης, να κάνει ξανά την ελληνική μυθολογία relevant και προσιτή στους νέους αλλά πραγματικά αυτό το βιβλίο είναι ο ορισμός του θείου "εγώ θα κάτσω εδώ με την νεολαία". Για να μην αναφερθώ καν στις αμέτρητες εσωτερικευμένες και μη σεξιστικές αναφορές...
Πολύ συμπαθητικό έχω να πω! Αν δεν ήταν αυτό το ασυνήθιστο, μη σοβαρό ύφος του κειμένου, δεν θα μπορούσε να διαβαστεί τόσο αβίαστα θεωρώ. Ναι μεν, όπως πολλοί έχουν επισημάνει, το ύφος αυτό γίνεται κουραστικό μετά από λίγο, αλλά το συγκεκριμένο πρόβλημα δεν υπάρχει αν κανείς διαβάζει 1-3 κεφάλαια τη φορά.
Έχω να πω ότι το βιβλίο αυτό μου έμαθε ένα σορό καινούργιες πληροφορίες για την μυθολογία μας και αναζωπύρωσε την επιθυμία μου να μάθω όσα έχω ξεχάσει, κι ακόμη περισσότερα για αυτήν.
Σίγουρα θα ήθελε λίγο μεγαλύτερη επιμέλεια πάντως, διότι έχω εντοπίσει αρκετά σημεία όπου βγάζει μάτι ότι είτε η στίξη είναι λάθος, είτε οι ίδιες οι πληροφορίες (π.χ. δέκα άθλοι του Ηρακλή, ενώ είναι δώδεκα)
Η Ελληνική Μυθολογία ήταν τα παραμύθια που διάβαζα ως παιδί και είμαι συναισθηματικά δεμένη μαζί της. Ξέρω τι ήθελε να πετύχει ο συγγραφέας με αυτό το βιβλίο, είχα παρακολουθήσει την παρουσίαση του βιβλίου στην ΔΕΒΘ 2024, αλλά δεν νομίζω πως το κατάφερε. Ενώ υπάρχουν πάρα πολλοί μύθοι που αναφέρονται και με μία σειρά που βοηθάει τον αναγνώστη, η προσέγγιση φέρνει λίγο στον "θείο που θα κάτσει με την νεολαία". Φυσικά και να κάτσει, αλλά δεν χρειάζεται να μιμείται για να γίνει κατανοητός.
Θεωρώ άστοχες κάποιες προτάσεις όπως " Αφήνεις τώρα την πρωτοκαθεδρία για λίγο κερατάκι;" αναφερόμενος στην Ήρα.
Ενώ ο συγγραφέας προσπάθησε να έχει μια προσιτή προσέγγιση κυρίως για νέα σε ηλικία άτομα, έγινε τόσο επιτηδευμένα που το βιβλίο μετά από λίγο γίνεται ιδιαίτερα κουραστικό. Γίνεται τόση προσπάθεια να γίνει ανάλαφρο το κείμενο μέσω (χοντροκομμένου και στα όρια του στερεοτυπικού και σεξιστικού ) χιούμορ που σε αποπροσανατολίζει από τη ουσία του κειμένου. Τόση ήταν η προσπάθεια που ,ας με διορθώσει κάποιος , οι άθλοι του Ηρακλή από δώδεκα γίνανε δέκα σε κάποιο σημείο! Σίγουρα πολύ κατώτερο των προσδοκιών μου.
ενδιαφέρον και (κάποιες φορές) αστείο, αλλά ήταν πολύ αισθητή η προσπάθεια του συγγραφέα να γράψει με τρόπο νεανικό, σε βαθμό που καταντούσε κουραστικό…
Ο τρόπος γραφής επιτηδευμένα σύγχρονος και η προσπάθεια να γράψει με αστείο τρόπο ώστε να προσεγγίσει τους νέους καταντούσε κουραστική έως και άβολη κάποιες φορές.