Soms heb je niet veel ruimte in je hoofd, maar wel behoefte aan woorden die zacht zijn. Woorden die niet schreeuwen, niet overtuigen, maar gewoon even naast je komen zitten. Ondanks dat sommige verhalen soms confronterend zijn, doet dit boek precies dat.
Tomson Darko schrijft in dit boek korte stukjes: soms een alinea, soms een paar bladzijden. Over wat het betekent om te leven met een vol hoofd, of een ongrijpbare onrust. Hij stelt geen diagnoses en geeft geen oplossingen. Hij stelt wel vragen. En juist dat vond ik troostend.
De toon is zacht, maar niet zweverig. Er zit helderheid in en een soort rustige eerlijkheid die ik prettig vond. Alsof iemand hardop denkt en jij even mag meeluisteren.
Ik zal verschillende hoofdstukken zeker nog meerdere keren opnieuw lezen.