Σε αβαρές φαλτσέτο. Μουσικές και ιστοριούλες για σφύριγμα

by Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου

ΜΙΣΕΣ ΔΟYΛΕΙΕΣ

Ξημέρωσε η μέρα και ποζάρει
Σαν ακέφαλη κούκλα σε βιτρίνα.
Την υποδέχομαι όπως έχω μάθει,
Μ’ έναν λυγμό και μ’ ένα καφεδάκι.
Έτσι κι αλλιώς τα καταστήματα θ’ ανοίξουν
Αργότερα, όταν θα ’χει πια στεγνώσει
Το αίμα αυτού του αποκεφαλισμού.

Μακριά, σ’ έναν άλλο γαλαξία,
Ακόμη τα πουλιά χουζουρεύουν
Χωμένα σ’ ανάλαφρα σύννεφα.
Μόνον ο κύκνος στην ουράνια λίμνη
Ταξιδεύει ν’ ανταμώσει το ταίρι του
Και τραβάει με μοναξιά και υπερηφάνεια
Τον ήλιο τον γαλαζωπό κι αναποφάσιστο
Πίσω απ’ τα πούπουλα της ουράς του.

Εδώ, δαγκώνω λίγο χώμα που απόμεινε
Από τα δάχτυλα της μικρής στο ταμείο
Πάνω στο σουσαμένιο μου κουλούρι.
Ποτέ δεν φτάνει η πνοή του Κυρίου
Να εμψυχώσει ολόκληρο το σώμα.
Κάτι απομένει από πηλό και στεγνώνει
Όπως όπως, ένα χέρι, ένα πόδι,
Κι ό,τι μπορεί διορθώνει η γκιλοτίνα
Προτού ανεβάσουνε τα μαγαζιά τα ρολά.

64 pages

Published January 1, 2024

About the author

Η Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Σπούδασε νομικά και φιλολογία. Εργάζεται στη δημόσια μέση εκπαίδευση. Έχει εκδώσει δεκατρία βιβλία ποίησης (“Τα άλογα του Μυροβλήτου”, Αθήνα, 1974· “Ηγησώ”, Κείμενα, 1979· “Χώμα”, Κέδρος, 1985· “Η προσευχή του αναιδούς”, Καστανιώτης, 1991· “Το κυπαρίσσι των εργατικών”, Καστανιώτης, 1995· “Φορτίο”, Καστανιώτης, 1997· “Προς τα κάτω”, Νεφέλη, 1999· “Ελάχιστα πριν”, Νεφέλη, 2005· “Λιμός”, Νεφέλη, 2007, κ.ά.), ένα βιβλίο µε πεζά κείμενα (“Ακτή στο φως του χειμώνα”, Καστανιώτης, 1994) και ένα με μεταφρασμένη αρχαία ελληνική λυρική ποίηση. Ποίησή της έχει μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Το 2008 της απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για το βιβλίο της “Λιμός” ενώ το 2014 της απονεμήθη το Βραβείο Ποίησης του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού Αναγνώστης για το βιβλίο της “Το ελάχιστο ψωμί της συνείδησης”).

Reviews

[Ρένα Λούνα · Rating 5 out of 5]

Ίδιο με θεατρικό μονόλογο που θυμίζει την ελληνική ποίηση βγαλμένη από το βαθύ παρελθόν, ξαφνιάζει και η πρόζα που διατηρεί τη μουσικότητα της ποίηση αλλά αποχαιρετά τον στίχο. Βαθύ εξώφυλλο, φιλοσοφημένος τίτλος, θεματολογία εξαντλητικά υπέροχη, λόγια που φαίνεται πως πήραν χρόνο, πριν συναντηθούν μεταξύ τους.

«Ν’ αποδοθεί ρεαλιστικά η οσμή του αίματος!
Να υπερίπτανται οι βασιλείς με τα σάβανα
και μόλις από μακριά ν’ ακούγονται»

[angeliki m · Rating 2 out of 5]

Δεν ξέρω, ίσως να φταίει ότι διάβασα αρκετές ποιητικές συλλογές τελευταία. Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Μου άρεσαν περισσότερο τα πεζά που ήταν εμβόλιμα.