Moderne wapens, internationale conflicten en toenemend wantrouwen vormden aan het einde van de negentiende eeuw een gevaarlijk huwelijk. Om die dreigende geweldsspiraal te beteugelen kwam in 1899 en 1907 een bont gezelschap van diplomaten, juristen en activisten bijeen in Den Haag. Op twee internationale vredesconferenties werkten zij aan verdragen en organisaties die tot een vreedzamere wereld moesten leiden. In grootsheid en ambitie waren de conferenties ongeëvenaard – voor even was Den Haag het centrum van de wereld.
Aan de hand van sleutelfiguren als de beroemde vredesactivist Bertha von Suttner en de trotse Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken Willem Hendrik de Beaufort, vertelt BenjaminDuerr het verhaal van de twee geruchtmakende conferenties. Hij laat zien hoe zij streden voor ontwapening, regels in tijden van oorlog en de oprichting van internationale rechtbanken, maar ook hoe hun idealisme botste met de realpolitik van grootmachten. Na twee wereldoorlogen bestempelden velen de Haagse conferenties als mislukt, maar in De droom van Den Haag laat Duerr met overtuiging zien dat hier het fundament werd gelegd voor de wereldorde van vandaag
Een paar dagen voor ik op citytrip naar Den Haag vertrok, zag ik een boek over Den Haag op de Longlist Libris Geschiedenis Prijs prijken: 'De droom van Den Haag' van Benjamin Duerr over de vredesconferenties in Den Haag eind 19de en begin 20ste eeuw. De korte inhoud sprak me wel aan en ik dook erin. Het geeft een antwoord op de vraag hoe het komt dat o.a. het Internationaal Gerechtshof en het Permanent Hof van Arbitrage in Den Haag gevestigd zijn. Is een wereld zonder oorlog mogelijk? Is oorlog nodig om ons te doen beseffen hoe waardevol vrede is, of is oorlog nodig om vrede te bereiken? De auteur neemt ons mee achter de schermen, laat ons de verborgen agenda's zien van de verschillende naties. We krijgen een goed zicht op het wereldbeeld van begin de 20ste eeuw. Gaandeweg werden wetten vervaardigd maar dan toch weer geschonden. Net zoals wij nu moeten toezien op de oorlogen vandaag, zagen de deelnemers aan de twee Vredesconferenties dat de Eerste Wereldoorlog onafwendbaar was. De radicale pacifiste Bertha von Suttner, de eerste vrouw die de Nobelprijs voor de Vrede kreeg (in 1980), een van de sleutelfiguren, moest die oorlog niet meer meemaken. Ze stierf in 1914, trots dat de Vredesconferenties en het Vredespaleis met het Permanent Hof van Arbitrage toch tot stand waren gekomen. Detail: Bertha was de motor van de vredesbeweging maar was niet officieel uitgenodigd op die Conferenties: ze was immers geen diplomaat of militair. Als toeschouwer wist ze zich wel in alle schijnwerpers te plaatsen en kon ze de onderhandelingen mee sturen. Het boek is de moeite waard voor wie geïnteresseerd is in internationaal recht en geschiedenis. Laat je niet afschrikken door de vele details want de auteur schrijft heel meeslepend. En als je in Den Haag bent, bezoek dan zeker ook het Vredespaleis.
Interessant boeken over hoe in Den Haag internationale vredesconferenties in 1895 en 1907 het fundament legden voor een internationale gemeenschap, waarin conflicten niet door politieke - en militaire macht worden beslecht maar door regels, die de internationale gemeenschap met elkaar heeft vastgesteld. Dat lijkt een droom en zeker wanneer we de geschiedenis van de vorige eeuw en de huidige actualiteit bezien. Toch blijkt uit dit boek dat de Haagse Conventies soms daadwerkelijk zijn toegepast. Belangrijker is dat op dit fundament is doorgebouwd. Voorbeelden daarvan zijn Het International Strafhof (o.a. het Joegoslavië tribunaal), het Internationale Gerechtshof en de VN. Andere voorbeelden zijn het verbod op chemische en biologische wapens, cluster munitie en het verbod om burgerdoelen tot militair object te maken.
De geest van Den Haag is volgens de auteur springlevend. Om dat concreet te maken zijn er moedige mensen (politici en militairen) nodig met visionaire ideeën, die pal staan voor de overtuiging dat macht en geweld niet het laatste woord mogen hebben en vasthouden aan het ideaal van vrede en recht
De waarde van dit boek is voor mij dat het vertelt dat er inderdaad geen reden is om moed te verliezen
Interesting bit of history about the "peace" conferences in The Hague. For me, this was all new, so that made for some nice reading. The style of the book makes is easy to read, and you feel at least some connection to a couple of the main characters. However, in the end this book does feel pretty light. It looks like the author could draw from a limited number of sources, making the story very much about three or four people (who probably wrote memoirs). Parts of the book feel disconnected (like the case of Korea), but are probably drawn in to add content. In describing the impact of these conferences in later years, the authors often repeats himself. I wasn't particularly impressed by the latter part of the book.
Overall, decent enough to read, especially if you're unfamiliar with the topic. But don't expect to be blown away.
Twee vredesconferenties in Den Haag vormden een belangrijke mijlpaal in de ontwikkeling van de internationale rechtsorde. De jurist, politicoloog en publicist Benjamin Duerr schreef er een meeslepend boek over, dat genomineerd is voor de Libris Geschiedenisprijs. 'De Droom van Den Haag' neemt de lezer mee naar honderd jaar geleden, maar is tegelijkertijd actueel, zo blijkt uit dit vraaggesprek. “De creatieve energie en bevlogenheid om problemen gezamenlijk aan te pakken, die toen in Den Haag heersten, die missen we nu.”
Een interessant stukje geschiedenis wat zelden zo uitgebreid aan bod komt. Op een bevlogen en meeslepende manier geschreven en uiteengezet, waardoor het boek makkelijk wegleest. Ten slotte geeft het boek ook nog een duidelijk overzicht van de deelnemers, uitkomsten, en de tijdlijn van de twee Haagse vredesconferenties. In de epiloog een inspirerende boodschap als afsluiting: ‘Het is aan de huidige en toekomstige generaties om de droom van Den Haag voort te zetten’
Boek over interessant stukje geschiedenis over (één van de) beginselen van het internationaal recht. Tof onderwerp, maar net niet vlotjes genoeg opgeschreven. Wel slim aan een aantal sleutelfiguren in deze geschiedenis opgehangen.
Interessant betoog over de wijze waarop ruim een eeuw geleden landen spraken over oorlog en vrede. De verdragen en afspraken hebben zeker bijgedragen aan vrede maar kijkend naar nu zeker niet genoeg We moeten vol aan de bak. Dit boek biedt hoop en handvatten